Mensen, mensen, wat een druk weekeinde op de fiets heb ik er op zitten!
Dat begon allemaal afgelopen zaterdag, de 14e april, toen ik de toerversie van de Amstel Gold race kon gaan fietsen. Kon gaan, want er zijn zoveel liefhebbers dat niet alle inschrijvingen worden gehonoreerd. Ik ging de 150 kilometer versie rijden, maar zag daar als een berg tegenop, want ik ben absoluut geen klimmer. Ik ben 1 meter 85 en ongeveer 80 kilo, dus ja, dat is aan de grove kant.
Maar, maatje Frits had me gewezen op het gebruik van de hartslagmeter en dat ik dus moest zorgen onder de 95% van de maximale hartslag te zitten. Dat lukte. Waar ik anders als een hijgend en bijna gepensioneerd postpaard op alle klimmetjes als laatste van ons vaste fietsclubje bovenkwam, kwam ik nu, relatief, vrij fit boven. Ik passeerde diverse medefietsers en voelde me al met al oké. Temeer daar pech me bespaard bleef. Heel veel lekke banden waren er die dag. Achteraf bleek een zootje hufters punaises op het parkoers te hebben gestrooid! Hufterigheid dus, zoals gezegd.
Maar, ook tijdens de rit heb ik heel veel hufterigheid gezien, overigens. Mafkezen die je rechts inhalen, in elk gaatje doken dat er was, die je er niet tussen laten als je, vanuit de kant van de weg wilde invoegen, die door rood reden en de aanwijzingen van de verkeer regelaars aan hun laars lapten. Zoveel hufterigheid in een dag had ik nog niet eerder gezien! Het ontneemt me dan ook de lust om nog eens mee te doen aan Limburgs mooiste!
En: hufterigheid op de fiets is natuurlijk ook hufterigheid op de weg. Helaas moet ik zeggen, dat het voornamelijk twintigers en dertigers waren!
We hebben al dierenpolitie, nu nog de fietsers politie!
Hoe anders was de tocht die we vandaag (zondag 1504) hebben gemaakt. We, dat zijn Paul, Frits en ik, die a.s. zomer de Alp d' Huez willen beklimmen. Maar eerst flink trainen en kilometers maken. Voor vandaag had Frits een mooie tocht uitgestippeld, die hij de 'Jacoba' tocht had gedoopt. Hij is nogal op geschiedenis en had net een biografie van Jacoba van Beieren gelezen en zijn tocht voerde ons door allerlei mooie dorpjes en stadjes die met de geschiedenis van de toch wel tragische gravin te maken hadden gehad. Zo zagen we in Woudrichem onder andere een mooi standbeeldje van haar.
We gingen met het voetveer van Woudrichem naar Loevestein en verder naar o.a. Buren.
Wat een tocht en wat een geschiedenis.
300 kilometer in twee dagen. Heerijk, maar morgen even niet op de fiets!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten