Oké nu, eindelijk, man wat een opluchting, God, eindelijk, ik wis het zweet van mijn hoofd, heb rust en val in een gat!
'De Berg" is af! Je weet het, het gaat over die prestatietocht, waar ik dik twee jaar van voorbereidingen voor nodig had om haar te voltooien, namelijk het beklimmen van de Alpe d' Huez, en nu ben ik, vandaag, eindelijk klaar met het boek dat ik over die tocht schreef.
Nee, niet echt klaar natuurlijk, het boek is in oktober of zo helemaal gereed gekomen. (klaar komen vind ik wat vreemd. De zus van Theo Koomen heette Klaar, heb ik horen beweren. Wie was Theo Koomen: de meest enthousiaste, geëxalteerde, enthousiaste en meest 'allround' sportverslaggever die ons land ooit gekend heeft, helaas al jaren dood, maar bekend bij een ieder van mijn en nog wat oudere generaties. Hij overleed ergens halverwege de jaren tachtig, na een dom verkeersongeval, maar hij versloeg bij zijn leven alles: wielrennen, voetjebal en schaatsen. Ik krijg opeens een idee, een apart bericht over deze wonderman schrijven)
Maar goed, 'De Berg' is af. Ik had het manuscript een tijd geleden ingezonden naar Free Musketeers, een uitgever, POD, je had het al gelezen, natuurlijk, die me keurig heeft behandeld bij de uitgave van mijn vorige boek: Ter land, ter zee en op de fiets. Ik stuurde het manuscript in, de uitgever beoordeelde of het kansen had, zei dat ze dachten van wel en ze zonden een contract, dat over en weer met allemaal paraven en handtekeningen weer heen en weer ging. Daarna kwam 'het gedoe',zoals Wim de Bie (een cabaretier die samen met Kees van Kooten, de vader van Kim, een prachtig programma had sat via de VPRO werd uitgezonden en waarin ze allemaal typetjes deden en een van de uitspraken, en een boek van De Bie, was: 'Mijnheer Foppe en het gedoe', maar dat ging geloof ik niet over het uitgeven van een boek, want die mijnheer Foppe..) Jesses, zeg het dan gewoon, ik lul weer teveel, nou, ja, zo ben ik, maar onderbreek me dan, toch, je kent me nu toch al een tijdje?
Oh ja, 'De Berg', ja, natuurlijk.
Nu ja, dat gedoe bestaat uit het voor de zoveelste maal herlezen en verbeteren van je 'kind', want zo'n boek is op het moment van er over denken al een kind van je geworden en dat wordt het tijdens het schrijven nog veel meer, nee, niet zoals je eigen biologische kinderen, maar je hebt hem wel door, toch? Maar dan nu, uiteindelijk in de drukproef, dat is de manier waarop je 'kind' er dus na de bevalling uit gaat zien! Dus, moet je alles perfect hebben. Dan valt het weer eens op hoe veel 'geboorteafwijkingen' je kind in die zetproef vertoont. Die geef je terug aan aan de uitgever, je checkt de inhoudsopgave, de bijschriften van de fotos en dan zie je, een dag later, dat je achternaam verkeerd is gespeld op de 'flaptekst'.
Godsamme, ook dat nog. Nu ja, daar ga je dan ook weer een mail over schrijven en al met al ben je met je kop helemaal niet bij de dingen die je anders zo beroeren. (Ja, natuurlijk wel bij die kleine prinses die net geboren is en bij die kleine prins van vijf, je oudste kleinkind waar E. en ik helemaal gek vanm zijn, maar heel veel dingen glijden langs je heen,je bent namelijk druk in je wereld die dat boek, in mijn geval 'De Berg', heet en ik was helemaal ego centrisch bezig.)
Dan, eindelijk, heb je alles gecorrigeerd en krijg je de drukproef erug en het valt je dan opeens op dat je zoveel fouten hebt laten staan. Het boek telt dik tachtigduizend woorden en, na herhaarldeijk nalezen en verbeteren, vind je er nog een goede twintig. Samme, denk je, ik heb het toch allemaal verbeterd? Dan kijk je nog eens naar de omslag, mooi hoor, en lees je nog eens wat verhalen door en voel je weer wat je toen voelde en man, dat is oké!
Nu is het over. 'De Berg' is niet meer helemaal alleen van mij, net zoals een van je kinderen niet meer helemaal alleen van jou is, op het moment dat het voor het eerst naar de peuterklas gaat of naar de echte school, of gaat studeren, of, erger, een vriendje of vriendinnetje, lees: 'indringer in jouw leven' met hem of haar krijgt. Maar, zo is het leven, toch? De kinderen gaan de deur uit, dat deden wij ook, wij verlieten onze ouders ook, gingen ook onze weg en keken wel waar we terecht kwamen, soms goed, soms minder, soms perfect, soms verschrikkelijk.
Dat moet dit derde kind dan ook maar doen. Ze is het huis uit. Nu moeten anderen voor haar zorgen, haar kopen en bekijken en lezen.
Ik zal altijd van haar blijven houden en haar altijd in mijn huis en in mijn hart houden, hoor. Mijn derde kindje: 'De Berg'.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten