Ok, dat Lance Armstrong en in zijn gevolg, de halve wielerwereld (en een paar wielervolgers/groupies) zijn aftgeserveerd, is nu bekend. Terecht of niet terecht, de wielersport heeft, voor de zoveelste keer, weer eens grote schoonmaak gehouden, 'generaal schoonschip', noemden we dat bij de Marine. Wanneer de andere sporten op zo een grote schaal hun dopingperikelen gaan ophoesten is slechts eeen kwestie van tijd. Ik las al een column in Het Parool dat ook het schaatsen onder druk stond en dat ook het zwemmen het kon 'shaken', binnenkort. Die column was natuurlijk sarcastisch bedoeld, maar ik ben er heilig van overtuigd dat de doping niet alleen in mijn geliefde sport (over)heerst. Ik zal het nu niet hebben over de zogenaamde 'krachtsporten', het gooien met kogels of schijven of het onder zware gewichten gebukt gaan en die dan trachten op te tillen, maar er zijn ook in de 'heilige' voetballerrij, gevallen bekend van 'dopage'. Zelfs in het tennissen, een spel waar je, geloof ik niet echt moe van kan worden, gezien de geringe inspanningen en de vele rustmomenten, elke vijf seconden of zo, die de spelers van dat spelletje zich hoeven te getroosten, schijnen spuit en naald al te zijn doorgedrongen.
En wat dan te denken van al de records op de schaatsbanen die jaar na jaar, soms dag na dag, worden verbeterd of verbroken? Zuiver op de graat allemaal? Ik weet het niet, ik zeg het niet maar denk er het mijne van. Is doping erg? Ik heb die vraag al eerder gesteld en ik weet het nog steeds niet. Als voorbeeld geef ik altijd maar aan dat mijn 'armelui' doping uit de ochtendkoffie komt, die ik nodig heb, voordat mijn dag begint. Ik kan absoluut niet zonder en ik weet, sterker, ben overtuigd dat ik, zonder dat donkere brouwsel, niet zo scherp en zeker functioneer als anders.
Maar, nu even de doping terzijde. (Dat is 'wishful thinking', hoor, mensen zullen het altijd blijven gebruiken.) Nu is er opeens een heksenjacht op Vinokourov, die L-B-L en de Olympische titel zou hebben ver- en gekocht. Schande, schande, schande, zegt de brave en niet in de enige en echte sport ingevoerde burger.
Ja, natuurlijk heeft hij dat gedaan,maar: "what's new' in de wielersport? Goh, zo lang er gekoerst wordt, worden er koersen verkocht. Moet ik het uitleggen? Ok, doe ik. Stel: je bent met een groepje weg uit het peloton. Stel: je weet dat je goed bent, maar die man, schuin achter je, die nu lekker in je wiel zit, is sowieso rapper in de sprint. Stel: je hebt in die ontsnapping al heel veel werk gedaan, echt van alles: vanuit het peloton naar die groep gereden, dan ook nog veel kopwerk gedaan om de vlucht in stand te houden, je bent al eens van de fiets gemoeten omdat je lek gereden was en weer moeten terugkeren naar je medevluchters. Stel: je weet dat je 'aan het einde van je bobijntje' zit en dat van die vier medevluchters jij dan wel als negende zal eindigen (geintje!)Je poten zijn leeg, je hebt niet genoeg gegeten, kortom, je voelt dat je niet gaat winnen.
Ok, jij, lezer, bent een brave burger, die elke ochtend/middag/avond op tijd op het werk is, gewoon je werk doet, maar jij, lezer, hebt ook je dagen niet, toch? Je hebt wel eens mot thuis, de belasting inspecteur loopt te janken, je kleine is niet lekker, je schoonma wil op bezoek komen, nou ja, ik grap er over, maar we hebben allemaal wel eens zo'n dag. Als je dan een collega vind, die een stapje harder wil doen voor je, zodat je even een 'time out' kan nemen, zal je hem gauw een kopje koffie of een broodje betalen in de kantine. (Nee, sigaretten aanbieden mag niet meer, tegenwoordig, maar voel je ongeveer wat ik bedoel?)
Nou, die fietser, die ook voor zijn eten werkt heeft dat ook. Die is allang blij dat 'ie, uitgepierd als hij is, de meet kan halen en zegt tegen zijn metgezellen dat hij wel wil winnen en hun/hem (maar ook haar, vrouwen koersen net als mannen, natuurlijk) wel een kop koffie en een broodje en een sigaretje zal betalen aan de meet, als hij de kans krijgt om te winnen. Nu zijn die beloningen niet in natura, zoals koffie en broodjes en geen sigaretten, maar die gaan via Zwitserse of Liechtensteinse of Kaaimaneilanden banken, maar het idee is natuurlijk gewoon hetzelfde.
Ja, koersen worden verkocht en dat is al zo vanaf de eerste beroepscoureurs. Lees de geschiedenis van de wielersport er maar op na. Ze geven het bijna nooit toe, al die fietsers, maar het is wel zo. Lesna deed het al, rond het jaar 1900, Wim van Est gaf het dan wel gewoon toe in de jaren vijftig van de vorige eeuw en hield er een knap huis aan over en nu doet ook Vino het dus. Erg?
Ik weet het, alweer, niet. Ik vind het niet. Kijk, fietsen is de afspiegeling van het leven, niet meer, niet minder. Iedereen wil wel eens de beste of de knapste of de meest geliefde zijn en daar hebben mensen heel veel voor over, toch? Als mijn collega morgen mijn dagtaak over neemt voor een sigaret en een broodje en ik zijn, gemakkelijker taak, over kan nemen, nou, dan doe ik dat. (En als mijn chef dan ook nog zegt dat het er goed uitziet, ben ik helemaal senang.)
Overigens, in het voetbalspel is de omkooprage en het wedden op uitslagen tegenwoordig ook een olievlek die maar steeds groter wordt, dus, zeur nou niet alleen over mijn sport, kom op.
Over een goede twee weken komt mijn boek 'De Berg' uit! Koop dat boek. Daar staat helemaal niets in over het verkopen van wedstrijden!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten