Extra nieuws

Nou, ik ben eerder terug dan ik dacht. Het manuscript van De Berg, dat fraaie boek, geloof me, het is een fantastisch boek geworden met hele mooie fotos, ligt nu bij de uitgever, gecorrigeerd, met de fotos op de juiste plek, onderschriften erbij, allerlei formulieren ingevuld en nou ja, dat waar ik helemaal zo druk, druk, druk mee was. Je gaat van me horen over het hoe en wat van het boek. Wanneer het uitkomt, hoe je het kan bestellen, het ISBN nummer etc.
Dat was tot gisteren. Toen was alles gedaan, alles gecheckt en ge dubbelcheckt en gerecheckt en toen was het over. Het 'kind' was groot geworden en had het huis verlaten en moest nu op eigen benen staan. Hoe dat 'kind' het zal gaan doen? Ik weet het niet, dat ligt aan de eventuele lezer, jullie dus, die mijn kind willen kopen.
Zoals ik wel eens aangeef schrijf ik puur voor mijn plezier. Het is een hobby, misschien wel een passie voor me maar zeker een uitlaatklep. Ik heb drie passies in m'n leven. M'n gezin, met alle aanhang daaromheen, mijn gefiets en natuurlijk mijn geschrijf. Ik weet niet of drie passies veel of juist weinig zijn, ik heb geen blauw (of flets)  idee, maar ik ben er helemaal blij mee. Maar het is ook zo dat, toen m'n, nee onze, echte kinderen het huis verlieten we, E. en ik, allebei wel even last van een dipje hadden. (Geen 'empty nest syndroom', hoor, maar nu ja, gewoon, het werd wat stil en zo.) De laatste van het stel is nu een half jaar weg en we vinden het huis af en toe wel groot en leeg en stil. Wij hebben het goed en genoeg aan elkaar en het is de natuur, de jongeren verlaten het nest en zo moet het ook, natuurlijk. Maar, nogmaals, als ze met z'n allen, of alleen of in groepjes, weer eens een al dan niet lang weekend geweest zijn, dan valt de stilte weer eens op. Nee, nee, E. en ik zijn nog lang niet op elkaar uitgekeken of met elkaar uitgepraat, nee, dat is onzin, maar de jeugd laat haar geluid en haar sporen wel achter, toch? Binnenkort komt er 'familieuitbreiding'. Er wordt, nu al een dag of wat later dan verwacht, een tweede kleinkind geboren, een meisje, dit keer. Daar is het wachten nu ook een beetje op en ook dat geeft wat nervositeit. Niet zo erg als bij de ouders, zoon en schoondochter, maar ook wel wat bij ons. De telefoon gaat, we rennen er naar toe, maar nee, weer een nummer dat we eigenlijk niet willen beantwoorden.
TRAEDITIE/EXTRAEDITIE/EXTRAEDITIE/EXTRAEDITIE/EXTRAEDITIE/EX
Vanmiddag om 1400 hr is Mia Rosie Graver geboren. Ze is gezond, ma en kind maken het goed. Ze weegt 3630 gram, zeven pond en 130 gram dus, en meet vijftig cm. Man, wat een geluk. Zoon en wij belden en hoorden dat het helemaal goed ging. Vanavond was N. al weer thuis na de ziekenhuisbevalling. Emoties en vreugde en opluchting strijden om het hardst, maar vreugde en opluchting winnen.

De prins en de prinses. Ze wonen ook nog eens in de Prinsenstraat, grappig toch?

Ik stop nu, ik ga een glas drinken op mij 'nieuwe' meissie.
Ik ga met dit verhaal verder, maak je geen zorgen, of juist wel?
Ik wil dan ook nog even verder praten over de heksenjacht op Vino. Hij zou L-B-L gekochte hebben?
What's new? Wielrennen is, net als het leven. Handel en wandel.
Een gelukkige opa sluit nu af.