Het was deze driekoningen dag redelijk weer. De temperatuur was redelijk aangenaam, het was, hoewel somber, zowaar eens droog en niets stond het goede voornemen in de weg om maar eens op het 'orgeltje' te stappen voor een niet al te lange rit. De conditie is er nog helemaal niet, hoor. Dat merkte ik al op de tweede januari, toen ik, na een nog korter ritje, hijgend als een postpaard thuis kwam en me voelde alsof ik de Alpe d' Huez had beklommen. Hoe kom ik daar nu op? In elk geval, ik had dan wel niet direct lucht tekort, maar door een aanhoudende verkoudheid was het aanbod van O2 naar lijf en ledenen nu niet echt optimaal. De donderdag en de vrijdag daarop was ik wel lekker op de fiets naar het werk gereden en dat deed wel weer deugd, gelieve ook mijn verhalen over het dure (en moeilijk bereikbare) OV te lezen. Ik had dus goede hoop voor vandaag. Die hoop werd dan ook geenzins de bodem ingeslagen. Ik reed weg van huis, deed een toertje door mijn heerlijke stad, Amstelveen, merkte dat de wind uit het noordwesten kwam en zocht dus Mokum op, dat grofweg noordwest van ons ligt. (Waar mogelijk: heen wind tegen en op de terugweg wind mee, dat weet elke fietser, toch?)
Ik reed richting Ouderkerk, sloeg links af, de Amstelveense Middenpolder in en genoot van de stilte. Een enkele watervogel deed van zich horen, mijn bandjes zoemden op het natte asfalt en verder, oh heerlijk, stilte. Zoals gebruikelijk zag ik de eerste 'hardlopers' al weer langs de wegen en over voet- en fietspaden. Ze bewogen zich voort met diverse tempi, die van eeen slak met ademhalingsproblemen tot die van een hinde dat door een bronstig hert wordt achtervolgd. Dit fenomeen, dat van met joggers overvulde paden en wegen, doet zich na elke eerste januari voor. Ik heb er zeg maar een 'studie' van gemaakt.
De redenen dat er zoveel mensen lopen is kort en duidelijk. De reden van de goede voornemens. 'Ik ga dit jaar echt op dieet, ik wil er echt .. kilo af hebben. Dat doe ik door minder te eten en door veel meer te bewegen. Ik ga elke zondag een rondje lopen en ik ga vaker op de fiets naar het werk. Oh ja, en ik ga bewuster eten en laat de chips en de zoutjes en het bier staan. (Als ik schrijf bier, dan zou je denken dat al die joggers mannen zijn inclusief Heineken balast schuitjes, maar niets is minder waar, hoor. Het zijn voornamelijk dames die de (te) veel genuttigde Chardonnay en de Prosecco en de exquise bladerdeeghapjes van de afgelopen weken eraf willen trainen.
(Zijstapje: ik sta vandaag in mijn VOMAR winkel en zie de boodschappen doeners voorbij schuiven. De winkelwagentjes bevatten worteltjes, appels, mandarijnen en light frisdranken. Een dappere enkeling heeft nog een kratje Warsteiner bier, in de actie deze week, in zijn kar. Mijn filiaalmanager kijkt het hoofdschuddend aan. 'Daar gaat de omzet', meen ik aan zijn gezicht te zien.)
Als ik bij Het Kalf, ooit verzamelplaats van 'tout' verkeerd Mokum (en aan de soort voertuigen te zien, die hier iedere dag staan, waarschijnlijk nog wel) en links af sla, langs de Amstel, wordt het zowaar slalommen tussen al de al dan niet met tempo voortbewegende mensheid door.
(Even vraag ik me af waar die Nordic Walkers zijn gebleven? Je weet wel. Die groep senioren die, een paar stokken achter zich aanslepend, de wegen vroeger zo onveilig maakten. Doorgaans waren deze 'sportievelingen' gekleed in 'Mart Smeets' truien met rendieren en sleeën bedrukt, dan wel hadden ze beiden Gaastra jassen aan in te felle kleuren. Ooit vroeg ik eens aan zo'n mevrouw waarom ze nu van die stokken achter zich aansleepte. Nee, die sleepten niet, nee, dat zag ik fout. Nee, die stokken had ze bij zich om zich voor te bereiden op het Langlauf seizoen, het was ondertussen mei. Door het tot op schouderhoogte opheffen en daarna krachtig achter zich wegdrukken van de stokken, zouden de longen ontplooien, de spieren van de bovenromp krachtiger worden, en, giegelde ze een beetje koket, haar borsten zouden zich steviger aftekenen in haar kledij. Op het gevaar af dat E., geheel onterecht overigens, nu gaat denken dat ik naar borsten van andere vrouwen zou kijken, wierp ik toch maar even een snelle blik, research, toch. Hm, aan de geografische locatie van de onderzijde van de borsten, ergens tussen navel en knieën te zien, moest deze dame dan nog wel drie keer de aarde rond voor een goed effect, meende ik.)
Er kwam me iets later een (deel van een ) Kreidler clubje tegemoet, altijd leuk die diengen, ik heb zelf ook een Kreidlertje gehad dus ik gaf een LIKE. Een van de bestuurders likeed terug en ik sloeg nu af naar Amsterdam zuid en genoot van de huizen en gebouwen in stijl van de Amsterdamse school. (Is er zoiets als de Rotterdamse school? Ik geloof het niet, 010 is een grote en lelijke verzameling hompen steen, in mijn, 020, ogen.)
Ik keek nog eens naar al die rennende figuren en wist, door mijn 'studie' opgedane ervaringen, met mathematische zekerheid dat de halfwaarde tijd van dit alom aanwezige publiek ongeveer een week is. Waar er nu, even voor de statistiek, 2000 Mokummers (maar noem elke stad/dorp van ons land hoor) bezig zijn, zal ik volgende week, als ik zin heb om te gaan fietsen, maar dit is een heel flauw geintje, er nog maar de helft van die mensen over zijn, de week daarop weer de helft en in april zie je nog maar een stuk of tien, echte gemotiveerde mensen bezig.
Alleen joggers? Nee, hoor, ook fietsers zie je dan stukken minder, net als de mensen in bootjes op de Amstel.
En ik? Voor mij is fietsen een 'way of life'. Ik heb daar ondertussen drie boeken over volgeschreven, dus dat fietsen blijf ik doen.
En die winkelwagentjes? Nou, vanaf eind januari liggen ze weer vol met lekkere dingen hoor, koek, snoep, bier wijn en chips. 'Kijk', zegt de filiaalmanager dan, 'daar komt de omzet weer.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten