Was 2012 mijn 'jubeljaar', zoals de Vlaming zegt, 2013 moet dat worden voor mijn oude vriend en mentor en 'former boss', Frits. Ik heb Frits al meerdere malen beschreven op deze Blogs, dus ik ga niet in herhaling treden. Dat jubeljaar voor mij was omdat ik het afgelopen jaar 60 werd en dus de Alpe d' Huez ben opgefietst, en nu is Frits aan de beurt. Om zestig te worden. Some age huh? Zestig! Maar, ik doe het nog hoor. Oh dat? Ja dat doen E. en ik ook nog, natuurlijk, stel je voor. Nee, ik bedoel, ik leef nog, adem nog, fiets en werk, lees en schrijf en voel me verder prima. We hebben, hè ja, dat gejank weer, ja, dat gejank weer, twee kleinkinderen waar we een dag in de week op passen en we hebben natuurlijk, gelukkig, elkaar en onze kids. Als je op deze leeftijd bent, is de Sturm und Drang een beetje weg uit je leven. Je hebt je doelen wel een beetje gesteld en ik moet zeggen, die doelen worden steeds wat makkelijker bereikbaar: ik wil 61 worden en dan een half uurtje per dag minder gaan werken, die en die boeken absoluut nog lezen, zelf nog een stapel boeken schrijven en oh ja, daar wil ik ook nog eens gaan fietsen, zulks dus, dat soort ambities. Geen carrière meer maken, nee, want dat betekent dat je ook moet gaan vergaderen of naar meetings of dat, nee, teveel van gehad in het verleden.
We hebben, dat las je net, het vorige jaar de 'Alp' gedaan. Een ervaring en een sensatie, die mijn leven wel verrijkt heeft. Lees mijn boek over dat gebeuren: De Berg. Het jubeljaar van Frits zou bekroond gaan worden met het beklimmen van de Stelvio. Aanvankelijk ging ik daar helemaal in mee. Frits is mijn makker, gabber, mattie, leermeester, nu ja, noem maar op en ik wilde die jubel met hem vieren. Na mijn 'overwinning', want dat was het, hoor, op de Alp, was ik helemaal voor een poging om de Stelvio, de berg van Italie, voor fietsers in ieder geval, te gaan doen. Een halve zomer en een hele herfst dacht ik na over dat idee. Ik dacht lang en diep na, ik vergeleek dingen en zette ervaringen en gebeurtenissen en gevoelens op een rij. De Berg had ik, nadat we, jullie hebben de Blogs gelezen, zo niet, doe dat! stouterikken, duizenden kilometers hadden getraind, in anderhalf uur beklommen. Anderhalf uur, voor een piep-el afstandje van net aan dertien kilometer. Ja, omhoog, dat wel, maar toch. Ik was, ik ben een totale anti-klimmer, bijna een uur trager dan de snelste van de groep waarmee ik naar boven ging en dan ook nog eens eeen half uur trager dan de laatste van mijn voorgangers. Oh, ik heb De Berg goed gereden, er daalde een soort lotsbestemming over me neer en ik heb de klim eigenlijk ook wel als 'prettig' ervaren. je gaat door allerlei grenzen, je wordt filosofisch en, omdat je verder toch geen ene ruk te doen hebt dan je benen rond zien te krijgen, word je, in mijn geval, dan, wat filosofisch, maar nogmaals lees het boek, ik gooi daar alles in de strijd.
Nu is die Stelvio een klim van dik twintig kilometer. Ze is minder steil dan de Alp, maar gaat wel urenlang door. Nogmaals, ik had een hele herfst de tijd om er over na te denken of ik het wel zou doen en het netto resultaat was: Nee. Nee, ik doe hem niet. Ik zou bijna een werkdag gaan doen over die klim, niet wetend of ik het zou gaan halen, niet wetend wat me te wachten zou staan en wel wetend dat ik de maten, Frits en Paul en waarschijnlijk ook Bas, zou gaan teleurstellen. Ik weet dat die maten daar absoluut niet mee zitten, sterker, er schijt aan hebben. Ze hebben me de afgelopen jaren vaker door diepe dalen gesleurd. Dat is dan ook de reden dat mijn boek aan hen is opgedragen, maar ik weet, voel, vrees, dat de Stelvio eeen tandje te veel is, voor mij.
Ik heb me opgeworpen als een soort 'wegkapitein' en, zo is onze taakverdeling een beetje, ik zet de routes uit, doe de voorstellen voor de dagen waarop we fietsen en, goed polderend, komt dat allemaal wel goed. Ik ga jullie in een volgend Blog vertelen over de voorgenomen tochten. De mannen houden zich bezig met transport naar verre oorden, het bevestigen van fietsdragers en het bespreken van 'harde behuizing' en dat soort zaken.
Oh ja, we hebben, aan het begin van elk nieuw fiets jaar, een soort bijeenkomst, waarin we de planning heel grof bespreken. Ik heb de mannen, Paul en Frits, op de hoogte gesteld van het niet deelnemen aan de Stelvio. Ik had overigens een hint bij me, voor het jaar 2014. Een hint die bestond uit een paar trossen druiven. Geperst en op fles gezet.
APPELATION CONTROLEE
MONT VENTOUX 2011,
stond op het etiket.
Het duurde even voor de mannen het door hadden. Ja, de winderige berg, dus, in 2014.
--later meer--
Geen opmerkingen:
Een reactie posten