Wederopstanding

Faceboek, hm, ik weet het niet. Hoe kom ik nu opeens bij 'Facebook'? Tja, zoals jullie weten is de kerst- en oud en nieuw tijd de tijd om met gezin en familie door te brengen. Ik ben, zoals je leest heel erg goed in het opentrappen van reeds heel erg ver open staande deuren. Maar goed, ook in ons gezin, dat tamelijk hecht is, zonder op het kleffe af te zijn, was dat dus het geval. Jongste dochter, studente nog, had natuurlijk weer een zee van tijd, die ze bij ons invulde. Ze deed dat wel met een strikte dagindeling overigens. Ze studeerde veel, werkte, al dan niet on line, aan diverse studieprojecten en hielp pa en ma, waar nodig, in huis of in de keuken. Het was weer, zoals altijd, gezellig knus, bijna ouderwets. Met pa had ze afgesproken om hem dan maar eens op Facebook te plaatsen. Ik kende het begrip natuurlijk wel, had bij diverse mensen, onder wie dochter voornoemd, wel eens over de schouder meegegluurd en het leek me, wel met enige scepsis, aardig om ook eens op de 'social media' aanwezig te zijn. Nu is het inloggen op dat faceboek eigenlijk een 'whistle of a penny', ofwel een fluitje van een cent. Zij deed dat vaardig, gaf me aanwijzingen, ik maakte een profiel aan, vertelde dingetjes over me zelf, klikte 'ENTER' en wachtte af. Nou ja, dat duurde dan niet echt lang, want de volgende dag had ik al heel wat 'friends', zoals dat heet, maar ik neem aan, dat jullie lezers dat beter en sneller weten dan ik. Mijn bekering tot dat medium was al vrij laat.
Ondertussen was 1 januari aangebroken en wilde ik mijn traditionele 'eerste-dag-van-het-jaar' fietstocht maken, maar ja, het weer was bagger. We waren trouwens tijdens oud en nieuw slechts met z'n drieeen. E., onze oudste dochter V., haar man is voor zijn werk in het buitenland, en ik. Jongste dochter hadden we al naar huis gebracht, net als jongste zoon. Hij moest gewoon weer aan het werk en zou met zijn jonge zusje naar een feest gaan van haar vriendenkring. Nu was ik behoorlijk ziek de 31ste, dus lag ik al om vijf over twaalf in mijn nest.
Maar goed, de eerste januari was een sombere dag en ik besloot, na wat gelezen te hebben, maar eens te kijken op facebook. Op mijn site, zogezegd. Tot mijn extreme verbazing en dat zal blijken, kreeg ik een berichtje van iemand die ik Brutus zal noemen, omdat dat mijn bijnaam voor hem was, ooit, toen de aarde nog plat was en de dieren nog spraken. Brutus en ik waren 'gabbers' op een bepaalde manier. Dat waren we al vanaf de vroege jaren zeventig, toen die aarde etc. Hij was toen de deur uitgetrapt thuis vanwege zijn relatie met zijn toenmalige (nu ex) vrouw en mijn toenmalige (en gelukkig nu ex) vrouw hadden hem onderdak, steun, drinken en eten verleend. Later, tijdens mijn vervelende scheiding, had hij mij en mijn zoon opgevangen en samen met zijn vrouw erg gesteund. Hoe gaan dingen in het leven? Ja, dingen gaan in het leven. Ik ga naar links, jij slaat rechts af en de enige mensen die je vaak blijft tegenkomen op je pad zijn je kinderen en hun garnituur.
Brutus had ondertussen de KM verlaten en was na allerlei omzwervingen van al mijn radar- en zoekbeelden verdwenen. Ook zijn kinderen kon ik niet meer achterhalen en ja, zoals dat gaat, gaat dat. Ik informeerde bij verre kennissen en vrienden en (ex) collegae nog wat links en rechts en hoorde, uit diverse bronnen dat 'B?, joh die is al jaren dood.' Goh, wat erg, want hij was twee jaar jonger dan ik. Dingen gaan zoals ze gaan. Ik dacht nog wel eens aan hem, vroeg her en der over nadere info, sprak met E. over hem maar ja, dan glijdt iemand langzaam naar een achterste schuif van je geheugen.
Je raad het al. Je bent slim genoeg om facebook te kunnen bedienen, (ik houd van cynisme) dus je raad al dat ik een berichtje kreeg dat ene 'Brutus' mij had toegevoegd aan zijn vriendenkring. Ik las, keek naar zijn profiel, zag zijn foto, nog ouder en nog lelijker dan toen (ik houd ook van flauwe humor) en schreef een bericht, gaf m'n telefoonnummer en vertelde E. verbijsterd over mijn.. toen ging de telefoon en het was Brutus! Het werd een geweldig gesprek. Hij is alive and kicking, is hertrouwd en is grootvader van 10! kleinkinderen! Hij heeft een goede maatschappelijke positie en heeft het naar zijn zin in het leven. Holy. We hebben een vervolg gesprek, straks, in het voorjaar, op een terras ergens in de stad!

Een tweede wederopstanding was het feit dat ik de dag erop, de tweede januari, wel op de fiets was gestapt voor een heel kort ritje, net aan een half uur. Blazend, hijgend en proestend kwam ik thuis. Een maand niet op de fiets, man! Maar wat geweldig was het weer. Heerlijk, de zit op het zadel, de handen op het stuur, de benen die malen en de natuur, kaal, koud en somber, die om je heen ligt.
God, fiets, ik laat je nooit meer zo lang in de steek!