Ik heb gepakt! Hoewel ik geen verzorger heb die boekjes en schriften vol schreef, heb ik zelf een aardig idee van wat ik er allemaal in gesmeten heb tot nu toe en da's niet gering hoor! (Dat ik nog leef is een medisch wonder, maar dat is waarschijnlijk aan mijn ijzeren gestel te danken.) Als ik een soigneur had gehad, had die man/vrouw waarschijnlijk veel geld aan mij verdiend en ja, dan had hij of zij, natuurlijk alle redenen te over gehad om mij te verlinken, en nog voor veel poen denk ik, in de een of andere krant. Maar, ik heb nooit een soigneur gehad, of het moet E. geweest zijn en over haar dubieuze rol in het geheel kom ik zo terug.
Zoals ik al zei, ik hield niet alles precies bij in boekjes/schriftjes of kladjes, maar ik heb wel een behoorlijk idee van wat ik allemaal pakte, want tot, zeg maar, het einde van het fietsseizoen van 2012, heb ik gewoon doorgebruikt. Ik ga geen details uit de weg, hoor. Hier komt mijn zondige leven en mijn gebruik van stimulerende middelen. Ik hoop dat je een medisch woordenboek, liever nog, een encyclopedie bij de hand hebt, want ik ga moeilijke begrippen gebruiken en nog moeilijkere chemische formules.
Ik begon op de ochtend van de dag voor de toertocht die ik ging maken altijd, steevast, met een flinke dosis cafeïne, die ik dan oraal tot me nam. Vervolgens inhaleerde ik ook nog eens een dosis nicotine en het geheel sloot ik, vlak voordat ik op de fiets stapte, af met een grote dosis H2O. Het bloed begon meteen te stromen naar daar waar het bloed hoorde te zijn. Oh, man, mijn benen, die waren goed, sterk, mijn kop was helder en de blik was scherp. Ik ben er nooit achter gekomen of het nu de combinatie van die drie preparaten was of dat het nu een van die stimulerende zaken was, maar, WTF, daar zat ik niet mee in, ik fietste en fietste goed en daar ging het om. (Ik moet bekennen dat ik, op mijn trainingritten, verder niets tot me nam, behalve dan wel een halve liter H2O per honderd kilometer.) Maar, als ik met de maten reed, ja, dan hadden we onderweg nog eeen verzorging gepland natuurlijk. Ik gebruikte dan weer cafeïne en nicotine en tot mijn grote schande moet ik er bij zeggen dat ik ook nog wel eens polysachariden tot me nam! Verkwikt gingen we dan verder en ook mijn ploegmaten joegen het tempo er nu aardig in. Aan het einde van de rit nam ik dan ook nog eens een maaltijd met eiwitten en zo tot me, om me voor te bereiden op de volgende (werk) dag. Later, tot rust gekomen, nam ik nog een enkele consumptie die C2H5OH bevatte en dat is een vreselijke stimuul. Je wordt er vrolijk en ontspannen van.
E., ik heb haar al genoemd, gaf me, achteraf dan, foute raad. Ze stak vaak een extra energie reep in de zak van mijn fietsshirt en voegde me, (een adder aan mijn borst) terwijl ze me zoende, toe: 'Verzorg je goed, schat.' Nu moet ik zeggen dat ik wel voor haar wil pleiten! E. heeft tot op de huidige dag van vandaag aangeraden om niet meer aan de nicotine toe te geven, sterker nog ze heeft e gewaarschuwd voor die inhalatie troep, maar ja, wat wil je, ik was in de greep van al die middelen.
Diep door het stof kruipend geef ik nu toe: ik heb geen enkele toertocht zonder dit spul gereden! Ik weet dat de UCI en de Nederlandse Toer en Fiets Unie, de NFTU, nu waarschijnlijk al de resultaten van mijn ritten van me af gaan nemen; dat ik mijn Elfstedenkruisje kwijt ga raken, dat ik mijn Amstel Gold race medaille (met lint) moet inleveren, dat ik geschrapt ga worden uit de boeken van 'Rondom het IJsselmeer en dat ik al die tien- en tientallen herinneringen, lintjes, kruisjes en schildjes nu zal moeten gaan inleveren. Ook denk ik dat alle drie mijn boeken die ik over mijn 'gefiets' schreef, op zijn minst naar de 'fictie' hoek van de bibliotheek zullen worden verbannen, naast die van Tolkien of Mulisch of van die andere vergeten schrijvers. Het kan natuurlijk ook nog dat ze publiekelijk worden verbrand op het Amstelveense stadsplein en terecht, want ik heb gezondigd!
Ik ben trouw aan de 'omerta', ik zal niet uit het peloton klappen. Maar, ik wil wel zeggen dat ik de 'cultuur' niet heb uitgevonden, hoor. Ik ging gewoon mee in het stramien van mijn ploegmaten, waarvan ik dacht dat ze vrienden waren! Zo weet ik dat P. ook cafeïne gebruikte en ik heb hem menigmaal een Sultana zien eten. Ook F. is niet zo onschuldig als hij doet voorkomen, hoor. Hij gebruikte het k. woord, krentenbollen. De jonge B. heb ik, aan het begin van de klim naar de Alpe d' Huez zelfs een groot geel, wat krom dopingmiddel zien nuttigen. Oh, dat deed hij heel sluw, hoor, hij deed het gele omhulsel er af, maar daaronder kwam de naakte witte doping te voorschijn. Over G. weet ik niets. Feit is dat zijn vrouw achter hem reed met de auto en hem vermoedelijk ook illegale H2O heeft toegediend.
In mijn boek 'De Berg', uitgegeven bij Free Musketeers, spaar ik geen enkele van deze mannen. Ik noem ze allemaal met naam en toenaam. Koop dat boek vol onthullingen hoe het nu ECHT toegaat in het toerfiets peloton en de schellen vallen van je ogen!
Cynisch? Ja, natuurlijk, Ik word gek van al die 'has been' coureurs die nu even 'komaf', mooi Vlaams woord weer, willen maken met hun verleden. Ze pakten, oké. Wisten we, fietsliefhebbers, allemaal toch al? (Lees vorige Blogs van me.) Er is niets zo erg als snotterende zondaars. Wees eeen vent/man/vrouw/wijf, geef toe, of lieg, maar ga GVD niet de ziel uit lopen hangen. Sta voor wat je deed. Ook al was je fout. Je hoeft er niet trots op te zijn, maar geef toe dat je het ZELF deed, en niet gedwongen werd, of ben ik nu een zieltje?
E. heeft natuurlijk niets van uitstaan met mijn zogenaamde dope gebruik, ze stimuleert me nog steeds om mijn 'fiets ding' te doen. Ik bewonder haar daar voor en dank haar daar voor!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten