Een geintje, die titel. Gejat van Simon Vestdijk*. Maar: beter goed gejat dan slecht verzonnen, heet het in de schrijfwereld, toch?
Een Vlaming zou hebben gezegd: "In de Hel ontbond Nikki Terpstra zijn duivels!" En het is waar: dat deed de man dan ook. Met panache en overtuiging en grinta (Brinta van grint? Nee, het is een Italiaanse term voor, zeg maar: doorzettingsvermogen) won de man die in 1984 in Krommenie geboren werd, deze editie (2014) van de Hel van het Noorden. 'l Enfer du Nord. Op een majesteitelijke wijze, overigens. Hij reed op een kilometer of zeven voor de meet weg en werd niet meer teruggehaald! Goed, tot zover dan dit Blog, eigenlijk. De uitslag is bekend, de koers is gereden en veel valt er niet meer over te zeggen. De pijlen die de weg wezen, zijn al weg gehaald, de helgele borden die de richting aangaven zijn van de bomen en lantaarnpalen gehaald en de vlaggen die de kilometer signaleringen en het nummer van de kasseistrook vermelden zijn alweer opgerold en in de vrachtwagens verdwenen en worden opgeslagen in de loods van het organiserende comité. De seingevers zitten weer thuis en vertellen, ik denk met een goed glas, hun sterke verhalen over de dingen die ze gezien en gedaan hebben. Het stof is neergedwarreld over Trouve d' Aremberg, over de Mons en Pevele, over het Kruispunt van de boom, Le Carrefour de l' Arbre. De nu thuis teruggekeerde toeschouwers genieten, ook met een lekker drankje denk ik, nog na over de voortstuivende wielrenners die ze hebben gezien. Ze genieten nog na over die halve minuut die zij deel hebben mogen en kunnen uitmaken van de Koers. Van die halve minuut die het peloton er over doet om aan jou, als toeschouwer voorbij te trekken. Dan kom je dus kilometers en uren ver in je auto, of sta je al dagen met je camper langs de wegen, om naar je favoriete wedstrijd te kijken en dan, dertig seconden later zijn ze alweer voorbij. Misschien zag je net je favoriet. Cancellara, Boonen, Van Marcke, Boom of Demare. Misschien herkende je ook geen enkele coureur, het ging echt zo snel, maar: je was erbij!
Je was live bij de koers en je hebt het gezoem van de banden gehoord, het kraken van de frames, het ratelen van de kettingen, het klikken van de versnellingen, het gevloek en het geroep van de coureurs, je hebt de geur van de koers geroken. De olie van de kettingen en de balsem op de spieren van de mannen, de geur van de auto's en de motoren en: de geur van de alomtegenwoordige frituurkramen. Je was erbij! Je was getuige van een enorm evenement! Je hebt genoten en je bent nu weer thuis en je geniet na. Je kijkt naar alle sportuitzendingen om te zien of je nog ergens in beeld bent geweest en verdomd, zeg je tegen je partner en/of je kinderen: kijk dan, kijk, zie, hier dat stipje daar, dat blauwe jack! Man, dat ben ik. Ja en zie je, daar: daar reed die en die lek en ik zag het gebeuren! Ik stond erbij! En hier, kijk, dat is dat aardige stel uit Antwerpen waar ik een tijd mee heb staan Ouwenelen. Man, wat goed, wat leuk!
Maar je hebt helaas de koers op het parkoers bekeken, denk je achteraf. Want om de wedstrijd goed te hebben kunnen zien, had je gewoon thuis voor de Tv moeten zitten, eigenlijk. Want fietsen is een echte televisie sport, natuurlijk. (Een van mijn zwagers is een Francofiel. Hij fietst zelf ook graag, maar dan kalmer, zeg maar. Maar, vindt hij: de beelden die je ziet van Frankrijk tijdens de TDF of van Italië tijdens de GDI of van Spanje in hun ronde dan, zijn te fraai om niet naar te kijken. Ja en daar rijden dan wel een stel mannen door het beeld, nu ja, soit!) Maar ja, nu achteraf ga je de wedstrijd bekijken. Je vrouw/partner heeft die opgenomen voor je. Ja, wat een gedoe. Ze heeft het goed gedaan hoor, maar ze wil nog even dit af zien en dat en dan, tegen elven, kan je eindelijk naar de beelden kijken en je ziet dat het eigenlijk een rare koers was. Je ziet nu dat deze editie een afwachtende en een tactisch verhaal is geweest. De grote mannen keken elkaar het wit uit de ogen, blijkt. De gebruikelijke kopgroep met coureurs zonder al te veel grote namen nemen minuten voorsprong, de grote tenoren wachten af. En heel lang. Dan: op vijftig kilometer voor de meet gooit Tom Boonen zich in het vuur en demarreert, zie je, maar, da's ook niet met al te veel overtuiging of overschot, eigenlijk. De andere mannen blijven zitten en blijven kijken. Van Marcke probeert het, maar dat gaat niet door. Andere mannen proberen het, maar het grote loeren is begonnen en het is wel spannend nu. Deze en gene geeft een snok en de nervositeit is ten top! Niemand komt weg, de aanvankelijk gelosten sluiten weer aan en andere coureurs zien er ook nog fris genoeg uit.
Dan, met nog een kleine tien kilometer te gaan gaat Nikki Terpstra. En niet even zijn kont op heffen uit het smalle en harde zadel, nee, hij gaat echt! Wat een macht en kracht. 'Samme wat rijdt die gozer goed, zie je en dat zeggen ook Wuyts en Van Nieuwkerke, de Vlaamse verslaggevers van dienst! "Terpstra gaat! Net zoals toen in Dwars door Vlaanderen! Hij zet aan! Geef hem geen vijftig meter, want dan is 'ie weg!"
En hij was weg! Boonen mocht niet achtervolgen natuurlijk, als ploegmaat. Stybar, ook al zijn ploegmaat natuurlijk, ook niet, maar de rest kon niet of speelde poker. Maar dat ging helemaal fout. Het was geen Royal Flush, het werd een One of a Kind. (Morgen zal maatje H. me hierover afrekenen. Hij is een groot pokerspeler en zal me wijzen op de fouten die ik nu maak.)
Daar was de wielerbaan. Daar was Terpstra. Daar was de overwinning, daar was de eerste zege in Roubaix na die van Servaas Knaven, nu al weer dertien jaar geleden.
Je drinkt je glas leeg en zoent je vrouw. Die kijkt blij op! 'Nee', zeg je, 'dat koelere eind rijden en allemaal stof happen! Ik ben helemaal naar de kl....! Ik ga slapen, morgen vroeg op!' Een beetje teleurgesteld zapt ze naar 8, de vrouwenzender.
In bed geniet je nog (heel even) na. Het volgend jaar zit ik gewoon thuis, lekker voor de buis, denk je nog en de vermoeidheid van de lange autorit en het doezelig zijn van een hele dag in de buitenlucht, werpt je in een diepe slaap!
* Vestdijk schreef onder andere "Mijnheer Vissers Hellevaart" Leek me leuk om even te pikken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten