De fietsliefhebber, nee zo moet ik het niet zeggen, want zo scheer ik een heleboel mensen over een kam, want niet elke liefhebber van fietsen (leuk, dat is een werkwoord en een zelfstandig naamwoord ineen) houdt ook van wielrennen natuurlijk, maar de echte wielerliefhebber doet dat wel. Die kent overigens maar een echte Ronde. En da's dan niet: die van Italië, die van Spanje of die van Frankrijk en zo, nee, dat is die enige echte en eerlijke en harde Ronde. Die van Vlaanderen. Oh, niet dat de andere wedstrijden, de andere Tour's, Giro's of Vuelta's minder zwaar zouden zijn of zo, nee, nee, natuurlijk niet. Integendeel, een wedstrijd over drie weken? Man, ma, da's pas zwaar. Maar de settingen van die wedstrijden en het koersverloop en het strijdplan is helemaal anders en niet te vergelijken met de al een eeuw oude klassieker. (De wedstrijd Luik-Bastenaken-Luik is overigens de oudste wedstrijd, nog bestaand. Ze werd in al 1896 voor het eerst verreden en heet dus, terecht La Doyenne.)
Ik ben een verwoed kijker naar alles wat op de buis komt aan koers, geloof me. Ik kijk alles. Ook de moddermannen, de cyclo-cross en ik vraaag me af wat daar voor hen de gein van is. Maar, het echte neusje van de zalm van het echte fietsen, (vooruit, een aantal neuzen van een aantal zalmen), komt natuurlijk (al) in het vroege voorjaar. Want, wees eerlijk. Milaan-San Remo is een hele euke, maar wel heel voorspelbare wedstrijd over het algemeen. De beslissing valt pas na de laatste klim van de dag en veelal is het een sprinter die wint. Maar, dat mag, sterker, dat moet. Want, zo gaan de grote mijnheren nog meer "op hun honger zitten", zoals dat in de wielertaal bij uitstek heet.
Weet je wat vervelend is? Tegenwoordig zijn alle grote wedstrijden met een Engelstalige ondertiteling. Ik bedoel dit daarmee: in de Giro had je altijd een door de zender geplaatst onderschrift als: Grupo di Coppa, of Ultimo Kilometro, excuseer mijn Italiaans, of zo. In Spanje had je dat dan ook, maar dan in het Spanjaards, zoals mijn kleinzoon van zes dat noemt. Maar tegenwoordig is het allemaal in het Engels: Head of the race, Chasing Group, Final Kilometer, en zo. Nee in de Tour heb je dat (nog) niet, da's waar. Ik vind dat soort zaken overigens jammer. Ik hield en houd van de lokale kleuren. Ik begrijp wel dat men mee moet. Ik begrijp heel goed dat het internationale wielrennen zich moet verkopen (vooral ook die dure fietsen en andere sponsor merken als Belkin en Giant en zo) aan allerlei Angelsaksisch-achtig sprekende landen. Dat is alleen maar goed voor de popularisering van de sport waar ik zo van hou, maar het geeft het in mijn idee een beetje een goedkoop effect. Hoeveel Engelsen, Schotten, Yanks, Canadezen zitten aan de buis gekluisterd voor een Live verslag van zeg: de Grote Schelde prijs, of van de Tireno of van San Sebastian? Nee, dat dacht ik ook niet. Dus op zo een manier verkoop je de koers een beetje naar die Engelstaligen toe. Ja, er zijn heel veel Engelstalige coureurs en ook heel veel goede. Denk ik. Wiggins en Froome, natuurlijk en dan nog handenvol. Maar, ik zeg nu iets wat ik niet kan bewijzen of boek staven, die "deemsteren", een fraai Vlaams woord, weer net zo snel weg. Maak voor jezelf een lijstje en zie waar die mannen nu zijn of uithangen. Mark Cavendish, een man die ik trouwens niet kan uitstaan, is nergens te zien in het voorjaar. Wiggo reed even mee om zijn baard te showen, Froome? I do not know.
Heeft dat dan toch iets te maken met traditie? Mannen uit originele fietslanden als België, Frankrijk, Zwitserland, Spanje en Nederland die nog steeds presteren en nu aflossers hebben die dat ook doen? In België blijft het fietsen hangen, is een beetje mijn idee. Want ik heb nog geen ene indrukwekkende Vlaamse prestatie gezien dit jaar. Van Avermaat had een mooie tweede plek in Vlaanderen, maar ja, die tellen niet! Kwestie van ooit een geweldige voorsprong te hebben gehad en nu wat mindere coureurs te hebben? Frankrijk doet het geweldig. Na Hinault viel er een gat. Maar met "La Machine", Sylvain Chavanel, hebben ze een wereld coureur, overigens iets aan de oudere maat, maar daar staat nu een lichting aan te komen! Demare, Bouhanni en, helemaal: Senechal! Denk en onthoudt die naam!In Spanje is het al een paar jaar sukkelen. Contador en Valverde en zo en dan houdt het een beetje op. In Italië komt de naam van de jonge Moser meer en meer naar voren. In Zwitserland hebben we Spartacus Cancellara, maar die heeft, ondanks zijn zege in Vlaanderen, ook het eeuwige leven niet, maar daar rijdt dan weer een leuk jong rond die Chavel? heet.
In ons land komt er een pak talent aan. De Poppeltjes, Van der Poel, Hofland en nog veel meer.
Ik ga een maffe uitspraak doen. Over vijf jaar hebben het gouden kwartet: Kuiper, Knetemann, Raas en Zoetemelk opvolgers en zal het vaderlandse fietsen weer hoge ogen scoren!
Maar goed. De voorjaarskoersen zoals de Omloop, de E3, Gent-Wevelgem. Driedaagse van, Dwars door Vlaanderen, al die koersen laten het liefhebbende hart alvast sneller slaan, maar De Ronde is, voor mij, en velen als mij, de apotheose van het wielren (voor)jaar. Daar staan de mannen die het moeten gaan doen. Daar staan de kerels die in die ene wedstrijd hun hele (nog te moeten afleggen) jaar goed moeten maken. Daar staan de bikkels van de wielersport, de helden van de kleine wegen en de kasseistroken en de grimmige en naargeestige hellingen die zich zo sterk en scherp af tekenen tegen de Vlaamse luchten. De Ronde is de Vlaamse hoogtijdag. De Hoogmis! De Ronde is Vlaanderen, de Ronde is de afrekening van Vlaanderen met zijn vroegere (misschien nog) Waalse en Franstalige overheersers. De Ronde is van het Vlaamse volk. In de Ronde ziet men, als Vlaming, zichzelf terug. Kortom: de Ronde is Vlaanderen is ook voor ons, "dikke nekken" de Ronde van België in al zijn fraaiste facetten! Niets over en met Walen en Franstaligen en een moeilijk slepende BHV dossier of taalgrens of Voerstreek. (Waar ik graag fiets overigens)
Goed, zo zou Karel van Wijendaele, "Kaorle", het geschreven hebben en ik kan daar heel veel in terug zien, ware het niet, dat ik een nuchtere 'Ollander ben met een, volgens de doorsnee Vlaming, dikke nek. Maar, de Ronde is voor mij ook de eerste van vele, maar vooral de enige wedstrijd die telt. Ja, we krijgen er nog veel, hoor in deze Paas maand. Parijs-Roubaix, nee, eerst de Scheldeprijs, daarna LBL en Amstel Gold Race.
=Over de Ronde en de valpartijen ga ik later verder=
Geen opmerkingen:
Een reactie posten