Nee, ik weet het, ik moet het verhaal nu afmaken. De koers is lang geweest, maar de meet is nu eindelijk in zicht. Het ging over vallen en zo. Er werd namelijk heel veel gevallen in de afgelopen wedstrijden. Het hele voorjaar door eigenlijk al. Ja, veel en ook vaak vreselijk hard vallen. Tegen soms zeventig kilometer in het uur, gaan de jongens opeens hard op hun plaat en dat is echt hard. Waarom? How comes that nou? Kunnen die jongens nu opeens meer sturen of zo? Hebben ze geen oog meer voor het gevaar? Nou, er zijn weer een heleboel kanten aan dat verhaal, natuurlijk.
Elke fietser, in elk geval die op een fiets met een krom stuur rijdt, valt, minstens, een keer per jaar. Vaak door de schuld van een mede weggebruiker, soms door dommigheid, vaak door gladheid, door eigen onbenulligheid of dat soort zaken.
Heel veel medemensen, die auto of motor rijden, hebben over het algemeen geen idee van de snelheid van een fietser (zelfs niet van een gewone fietser, zeg maar) en schatten diens aankomst bij het punt waarop zij afslaan dan ook volkomen verkeerd in. Het is mij meerder keren overkomen dat ik een koprol maakte over de motorkap van een wagen of tegen een motorrijder aan kletste die nog even snel doorreed, waar ik voorrang had. Ik geef het meteen toe en ik steek de hand in eigen boezem. (Daar is niet veel aan, maar de vrouw is even druk in de badkamer.)
Heel veel schuld ligt bij de fietsers. Die hebben vaak sch... aan de wereld. Ze rijden door rood, ze hebben in het donker totaal geen verlichting, ze slaan af zonder dat aan te geven, ze rijden tegen de verkeersstroom in, gaan de kruispunten vaak diagonaal over zonder op of om te kijken en hopen dat de andere weggebruikers hun gedachten gaan lezen. NOT! Dat zijn allemaal stomme eikels en achterlijke hufters die de goedbedoelende fietsers, zij die weten dat ze deelnemen aan het verkewer, een hele slechte naam bezorgen.
(Maar ook gladheid is zo verraderlijk. Het is me een jaar of wat geleden overkomen dat ik, het was maart, vijf uur in de morgen en een fraaie en heldere dag. De temperatuur was rond de acht graden, iets te koud om in de korte broek naar het werk te gaan, natuurlijk. Ik deed het wel. Ik nam een flauwe bocht en voelde mijn achterwiel wegglijden. Ja, houd daar eens wat aan! Bats, op mijn smoel. Gelukkig was de fiets in orde, dus kon ik verder. Ik zette aan, ging de tweede, ook flauwe bocht in en ja hoor, daar lag ik weer. Vorst aan de grond. Ditmaal was ik zo hard gevallen dat mijn helm was gespleten! Man, ik was zo blij dat ik die helm, helemaal een goed gekeurde, met stempel, op had!)
Ja, ja, over De Ronde en het vallen. Waarom gebeurt dat deze dagen nu zoveel? Eerlijk gezegd weet ik het echte antwoord niet, maar ik heb wel ideeën. Even een ander punt: In de grote Scheldeprijs die afgelopen woensdag is verreden. is zo goed als niet gevallen, in elk geval geen smakken waar meer dan twee renners bij lagen. (Die wedstrijd heeft natuurlijk wel een minder aanzicht dan De Ronde.)
Tijdens De Ronde wil elke wielrenner, in ieder geval elke kopman, vooraan zitten, ze willen allemaal als eerste over die vreselijke en venijnige klimmetjes komen en dus zetten ze hun knechten vooraan om hen zo ver mogelijk van voren te laten beginnen aan die klimmen. In een team zijn er ongeveer 6 knechten. Er zijn zeg maar 20 teams die willen rijden om te winnen, dus zie je ongeveer 120 man die allemaal tegelijk vooraan willen zitten. Een racefiets is, inclusief berijder, even afgerond, vijftig centimeter breed. Over het algemeen zijn de wegen in Vlaanderen slecht en dan bedoel ik: bar en boos! Jullie, lezers die er gereden hebben, met de auto ook, weten dat. Kuilen en gaten en rare weg onderbrekingen en zo. De snelwegen "gaan" dan nog, maar de N wegen, de nationale wegen, zeg maar de provinciale wegen, zoals wij ze hebben, zijn in Vlaanderen echt beroerd. Soms zijn er drie banen, waarvan een heen gaat, een terug en een derde, ja, niet helemaal duidelijk, maar voor passeren en zo. Ze zijn wel redelijk breed, maar in de koers wordt natuurlijk slechts een baan gebruikt. Als die, ik roep eens wat, vijf meter breed is, dan passen daar dus tien renners op. (Dat is niet zo, renners hebben ook nog eens een paar centimeter tussenruimte naast elkaar, maar voor het gemak uit te leggen laat ik het even zo.)
Die N weg gaat opeens, in een haakse bocht, over naar de beklimming van: Kwaremont, Koppenberg, Paterberg, nu ja, noem maar op, in elk geval zo'n rot klim. Dat weggetje, vaak door kasseien ontsierd, is slechts twee meter breed. Ik heb vroeger, net als jullie, rekenen geleerd op school en van vijf naar twee en dus van 10 naar x is, eh, even rekenen, ik geloof, nou ja, dat kan dus niet. Dus staan er opeens coureurs te voet, die moesten van van vijftig naar nul, zeg maar en dus komen de mannen aan de staart van het peloton, of hen die achterop gebleven zijn door pech of bevoorrading, nu met vijftig in het uur aan denderen en moeten helemaal in de ankers en ja, dat gaat dus ook niet, dus liggen ze er dan ook maar weer bij.
Dat is een (1) reden! Teveel renners op een te smal parkoers. Maar een andere reden is dat de ploegleiders hun mannen allemaal vooraan willen hebben. Dus geven ze opdrachten daartoe aan hun mannen en zie dus de gevolgen die ik hierboven heb beschreven. Nog een reden is dat er bij de jongere coureurs te weinig koersinzicht is, of dat ze te weinig respect tonen voor het fietsen en voor hun collegae en zich gedragen als 'cowboys'. Wild West praktijken dus. Ze geven "kwakken"* en duwen en snijden de andere mannen af. Voornamelijk om zich te willen bewijzen en/of om in beeld te komen. Ik las dat een minuut zendtijd op de Tv (dus lekker een minuut in beeld rijden met je shirt en broek duidelijk zichtbaar) je sponsor anders 40.000 euro zou hebben gekost/nu oplevert? Waar ik dat gelezen heb? Ik weet het niet, maar ik geloof het meteen.
Een heel andere reden is dan weer chemisch. Nee, geen doping of zo. Ik heb het idee, en ik heb het er kortgeleden nog eens uitgebreid met maatje G. over gehad, dat het vreselijke doping spook, langzaam uit het peloton verdwijnt. Langzaam. Zo snel als de koers gaat, zo traag is het wielrennen in het veranderen van haar tradities en ja, daar hoort 'den drog' ook wel bij. Ik vertelde aan G. dat de (mijn/onze) sport wel voorop liep met het aanpakken van de doping zondaars. Dit in tegenstelling tot de atletiek en zo. Daarvan werd altijd beweerd dat het 'schoon' was, maar de (recente) geschiedenis leert anders. Maar, het fietsen om den brode, is al vanaf de eerste wedstrijd, nu een 150 jaar geleden, al een sport geweest waar geld mee te verdienen was en vaak veel geld. Sport en poen! Het gaat te vaak en bijna nooit goed samen. Ooit zullen we wel eens te weten komen hoeveel voetbalwedstrijden er zijn 'gefixt' en zo.
Maar de chemische reden die ik even opgaf is het preventief slikken, door de renners, van een pijnstiller. Ik dacht dat het Tremetol was, maar Google geeft me geen uitsluitsel. De stof is niet verboden, nog niet. Een bijwerking van dat pilletje zou verminderde concentratie kunnen zijn en dus zou dat kunnen verklaren waarom veel renners te laat reageren op het angstaanjagend gepiep van opeens aangeknepen remmen. Een geluid dat de toerfietser, als hij wel eens in een 'peloton' rijdt, meteen weet te herkennen als tekenen van paniek!
Ja, allemaal logische verklaringen, toch? Wat doe je er tegen? Nou, dat kan dus zijn om de grootte van de ploegen te verminderen. 22 ploegen van 6 man of twintig ploegen met een achtal fiets jongens. En dus een verbod op die pijnstiller. (As if?) Meer respect voor elkaar, dus beter opleiden van jonge coureurs. En: zegt de Belgische wielerbond: "We gaan rode en gele kaarten uitdelen!"
Ik hoop dat je uitgelachen bent? Nee, het is een serieus voorstel van de Belgische bond. Kaarten! Ook aan de hand van Tv beelden. Die alles voor waar verklaren? Die zeggen: 'Goh joeng, Van Avermaot, ge hadde Uwen velo niet mogen depanneren daar om dat 'oekske want nu is diejen De Volder tegen Uwen velo aangeknotst!'
Maak me gek. Wielrennen is een echte mannensport en ja, je valt. Je ligt op je smoel. K..! Pijn. Stom en l..... en naar. Rood, scheids, die magoggel reed lek op het verkeerde moment! Geel voor die man, jury! Hij pakte een bidon aan! He, scheids, ik dee nix, maar die gast sloeg opeens af zonder zijn hand uit te steken!
Ik zal het de volgende keer doen als ik op mijn muil lig omdat ik een bocht verkeerd inschat of omdat het aan de grond gevroren heeft!
*: Voor de marine lezer(es): nee, dat bedoel ik er niet mee!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten