Vertalen, da's een vak.

Ondertusen heb ik al een paar boeken over mijn passie geschreven. Nu ja, helemaal correct is dat dan weer niet, want ik moet zeggen: mijn tweede passie. Mijn eerste passie en mijn grote liefde ligt bij mijn gezin, mijn vrouw, de kinderen en de (voorlopig nog) twee kleinkinderen. Maar die tweede passie is wel het fietsen. Nu ja, fietsen, zowel het werkwoord als het zelfstandig naamwoord. Ik ben werkelijk helemaal leip van die machines, met name van die met de gebogen sturen en van het bewegen op die dingen. Natuurlijk om de beweging die je maakt want het heeft nogal wat voordelen: je valt af, nu ja, soms er van af, maar je valt er ook van af, eh, nu ja, het is goed voor hart en bloedvaten en zo, maar de vorm van de fiets, de simpele diamant structuur van het frame, geeft me altijd een kick. Ik heb een boekwerk in de kast dat simpel: "Fietsen" heet en waarin alle bekende en onbekende, grote en kleinere fietsmerken wel een plaats vinden. En ja, fietsen: die lijken op elkaar als de Chinese bovenburen en de visites die ze krijgen uit het thuisland en die ze af en toe ontvangen. (Ja, dat is racistisch en niet echt leuk, maar ik zie ze dagelijks voorbijgaan en ik kan geen verschillen in de gezichten herkennen, Nu ja, zij waarschijnlijk bij ons, "langneuzen",  ook niet)
De grap is dat ik, ik ben slechts een beetje wielerkenner, vaak wel zie van welk merk zo een fiets of frame is. Niet alleen aan het merkje, dat is om te lachen natuurlijk, nee maar aan de bouw van het frame. Nee, ik zou er niet aan een quiz over willen doen, hoor, dat niet, maar ik zie wel vaak dat nu ja, al geschreven. Over de berijders of berijdsters van die fraaie machines kan ik ook, vaak in een oog opslag, wel wat vertellen. Nee, niet hun namen of zo, maar wel over wat voor type mensen het gaat. De bekende "student", met een glitter tenue aan, vaak van de ploeg die net de TDF of de GDI gewonnen heeft, gekleed in het tenue van SAXO of zo, van de man die zich verre overschat en dan in een WK trui rondfietst, van de man, ja het zijn vaak kerels hoor, die zich Richard Virenque waant en in een bollentrui rondrijdt, van de wannabe Contador die zich in een gele trui hijst of zelfs in een GDI, roze trui! Ik verfoei alles van dat! Zelf rijd ik in broeken en truien zonder opschrift rond. Ik heb, daar ben ik eerlijk in, nog wel een paar shirts die zo retro zijn dat ze gewoonweg helemaal retro zijn: een shirt van "Buckler", een merk van alcohol vrij bier, niet te zuipen overigens, dat door de lolbroek Van 't Hek uit de mark gepest, en van het merk "Microsoft", een eerste PC programma maatschappij. Beide shirts heb ik overigens gewonnen bij TDF quizzen, een op de TV, via de Mart "heiliger dan ik bestaan er niet" Smeets show en eenmaal via de Radio Tour met Felix Meurders nog. Ze zijn allebei oud, ook de shirts, maar van dermate goede kwaliteit dat ik ze nog graag draag, ook om een beetje nostalgie, (ik had haast willen schrijven: een stukje), terug te brengen in mijn leven.

Goed, ik schreef dus wat over die liefde die ik beleefde voor mijn fiets en voor het fietsen. Er is voor boeken in dat (fiets) genre haast geen markt te vinden, geloof me. Nu ja, niet alleen voor boeken over "mijn" genre, voor manuscripten sowieso niet. Ga ik daar nu over door? Efkes dan. Een zijpaadje, beetje doodlopend, maar je moet het even inslaan samen met mij. Dan doen we daarna even een "bakkie" met appelpunt, ja, wat doch ie? Weijn fietsers toch? Ik ben een beetje gek van vertellen, van verhalen maken en op schrift stellen. Het zal te maken hebben met mijn voortgeschreden doofheid van jaren. (Ik draag nu sinds enkele maanden gehoorapparaten en die bevallen goed, maar ja, al die jaren heb ik me (noodgedwongen) schriftelijk geuit. Ik ben nu, even een ander onderwerp, je merkt het, bezig met het schrijven van een soort "spionage thrillers." Die spelen zich af in de jaren voor en tijdens de tweede wereldoorlog. Goed geschreven verhalen, al zeg ik het zelf. Ik heb een eerste manuscript ingestuurd en na twee jaar wachten, nog steeds geen reactie gehad. De afgelopen week heb ik wat "boze", nu ja, boos zijn op een potentiële uitgever is geen goede gedachte, maar, laat ik het zo zeggen, wat korzelige brieven gestuurd. Men zou "het laten weten", werd me verzekerd. Nu ja, nee, voorlopig.
Goed, de (drie) boeken over mijn passie gaf ik via een POD uitgever uit. Die werden prompt uitgegeven.

=daarover meer, over de boeken en de moeite die het kost en het kost echt kolen hoor!=