Goed, hoe dan ook. Ik had, dat was de afspraak met W., nu al zoveel dagen zonder salaris gewerkt dat de 'nieuwe fiets', een Concorde Stelvio, al was in verdiend. Het was, voor die dagen, een "state of the art" fiets. Twee maal acht versnellingen, in het stuurlint weggewerkte bekabeling en klik schakelen in de remgrepen. Dus ja, ik was helemaal het 'nieuwe fietsen', het fietsen 2.0, binnengetreden.
Nu ja, de noodzaak om nog langer bij W, te blijven werken was er ook niet meer en kon ook eigenlijk niet meer, want ondertussen was ik weer 'operationeel', zoals dat heet. Ik was adjudant/stip geworden op een functie in de marinierskazerne in Doorn, de VBHKAZ. (Dat ga ik niet allemaal en helemaal uitleggen, ik heb dat eerder verteld. Feit is dat het een van de zwaarste, misschien wel de zwaarste, maar ook de mooiste periodes in mijn werkende tijd is geweest!)
Ondertussen was het kleine winkeltje in Holendrecht weg gedaan en had W., financieel strak zittend, zich geconcentreerd op de winkel onder het Bijlmer station. Piet, zie eerder, was ondertussen helemaal verdwenen en af en toe, vaker af dan toe, werkte ik er nog wel eens. Het was leuk werk, het onderhoud van mijn fiets kon ik daar zelf doen en ja, materiaal was vaak tegen inkoopsprijs of gratis. De toko bij het station had een grote stalling annex fietsverhuur bedrijf en zo ontmoette ik mensen als Roel van Duijn, voor velen van jullie een grote onbekende, maar hij was de 'top provo' van ooit!
Maar, de zaken gingen minder en minder. Vaak was ik de enige fietsenmaker op de zaterdag en de enige man in de fietsenverhuur, want W. en K. hadden een "high lifestyle" ontwikkeld.
Ik vertelde al dat K. nogal wat geld naar dure, lees Cosmo, kappers bracht en vaak nagelstudio's bezocht. W. had een Jeep gekocht, een Wrangler, meen ik me te herinneren, een bakbeest dat 1 op 3 reed. K. rookte ook, bah, vieze gewoonte, niet aan beginnen hoor, en ja dat waren sigaretten als Davidof, Pall Mall, Stuyvesant, nu ja van die merken en ja, ze had vaak zes of zeven van dat soort pakjes in haar nabijheid.
Nu hadden W. en K. ook vaak een droge keel. Of dat nu kwam door dat witte poeder? Ik heb, gelukkig, geen idee. Feit is dat ze rond het einde van de middag vaak al een flesje of wat weggewerkt hadden. 'Cava, hoor', zei W. dan vergoelijkend, 'geen champagne, natuurlijk.' Maar drie van die flessen Cava in een uur leek me wel wat veel.
Op een goede middag liep ik eens door de Bijlmer en ik zag dat de winkel dicht was. Iets later zag ik het stel eten in een restaurant. En nee, het was geen Mac of KTF, hoor. Ik vond het niet slim om, midden op de werkdag, uitgebreid te zitten lunchen in een dure tent, terwijl je eigen zaak gesloten was.
Goed. W. en K. woonden in de Bijlmer, stapten in het dikke voertuig en ja, zoals dat gaat, miste hij een bocht en knalde frontaal op een politiebus. Gelukkig geen persoonlijke schade, maar de Wouten konder er niet mee lachen, zoals de Vlaming zou zeggen.
Rijbewijs kwijt, Jeep in de puinpoeier en de prent was ook niet om mee te lachen. Door zijn intake van allerlei spul en zij steeds toenemende Bondage en SM gedoe ging er steeds meer geld door heen. Als de dagopbrengst bijvoorbeeld drieduizend gulden, ja, goeie ouwe tijd, was die zaterdag, was de helft al op aan allerlei clubs en meesteressen aan het einde van de avond.
K. had meer behoefte aan mannelijk gezelschap en werd dan ook gesignaleerd met vele 'gigolo's.' Ik heb nooit interesse in haar gehad, als ik eerlijk moet zijn. K. was te opgedirkt, te vals, te oneerlijk. Bovendien: ik was gelukkig gehuwd met mijn enige en echte lief met wie ik nu al 33 + jaar samen ben. Ik moet er niet aan denken om haar te besodemieteren en al helemaal niet met een opgeverfd poppetje zoals die nog al leeghoofdige K. was. (Nu ja, met niemand niet, natuurlijk. Ja, ik ben een dief van mijn l.., gelukkig maar.)
Zoals dingen gaan, gaan dingen. Het stel ging failliet en ging dus van elkaar af. Ze waren nooit getrouwd, bleek. Ik raakte het contact volledig kwijt, so goes things. Ik zag hem een keer terug. In een flits. Hij was een uitgezakte man, een dikke buik, ongeschoren, afhangende schouders, een zielige man. Ik herkende hem in een flits, hij zat voor de deur van het Legers des Heils in Mokum Oost. Hij herkende me niet, ik fietste te snel, misschien. Ik stapte niet af, ik was er klaar mee.
Jaren later zag ik K. ook nog eens terug. Wij woonden ondertussen al in Amstelveen en zij stapte de kapperssalon van Cosmo, vlak bij ons huis, binnen. Ik herkende haar, ze herkende mij maar draaide haar hoofd af en ging naar binnen.
Tja: Sic transit gloria mundi, of zukse woorden. Zo gaat het leven van "High Rollers", denk ik vaak. Hoogmoed komt voor de val, zoiets?
.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten