Dus ja, ik vond het werken bij W. wel allemaal wel gezellig en zo. Ik leerde veel over het vak van de fietsenmaker, leerde en kende dus allemaal trucjes om fietsen te repareren, ik verkocht graag fietsen en, net al mijn ouweheer, was ik een eerlijke zakenman. Ja, die mensen bestaan. Mijn ouwe was een molenaar/graanhandelaar. Hij verdiende graag geld, maar is, dat is me vaak verzekerd door klanten van hem, nooit oneerlijk geweest. Pa Graver deed al zaken in de crisisjaren, de jaren dertig van de vorige eeuw. Er was nauwelijks geld onder de arme boertjes in Drenthe. (Vandaar dat de NSB dar zoveel aanhang had, die beloofde heel veel aan die mensen.) Mijn ouwe leverde die arme gezinnen kippenvoer, of meel of dat soort zaken aan die mensen. Vaak was er geen geld, maar soms kreeg hij wat eieren, af en toe een zij spek of mogelijk wat worsten, daarvoor in ruil. Sommige van die klanten zijn tot aan hun dood trouw gebleven aan mijn ouweheer.
Ik verkocht ook goed spul, tegen een eerlijke prijs, deed daar dan een procentje of wat af of zo, maar ik was een eerlijke zakenman. Ik verkocht dingen/fietsen waar ik in geloofde en waar ik vertrouwen in had. Ik werkte altijd in het voordeel van die klanten. Ik heb ooit eens zeven nieuwe fietsen op een dag verkocht. Dus ja, W. en K. mochten me graag, natuurlijk.
Ondertussen had W. een tweede winkel overgenomen, een fietsenwinkel annex "repairshop", onder het toenmalige Bijlmer station. Dat was een naargeestige plek in die tijd. De drugshandel teelde wierig, of is het nu weelde tierig, en vooral de Bijlmer en het station met die naam, waar de zaak beneden lag, was vaak de PD, de plaats delict, van allemaal van die handel en criminaliteit, zeg maar. Maar goed, de fietsenzaak was groot, had ook nog eens een goede stalling voor de reizigers die bij het station hun fietsen stalden. Ik werd gedetacheerd naar die winkel, omdat ik nu eenmaal goed in de lijn lag.
Er was een maar aan het geheel. W. had als zaakwaarnemer in die toko ene Piet, hij is gelukkig al jaren dood en hopelijk is 'ie naar aan zijn end gekomen, dus ik noem zijn voornaam voluit, aangesteld. Piet was een boef. Een van het zuiverste water. Een schurk, een racist, een vervelende en nare man. Het woord rat zou er aan voldoen, maar in verhouding met Piet waren ratten aardige beestjes en zelfs kakkerlakken waren me meer welkom dan die Piet! Ik mocht hem meteen al niet, maar moest 'onder' hem werken. Piet was ooit vrachtwagenchauffeur geweest, lid van de Bijlmer bajes familie geweest, zeg maar.
We mochten elkaar vanaf minuut een al niet. Piet zag kans om aan, gekleurde, mensen fietsen te verkopen zonder binnenbanden, met kapotte remmen en met kettingen die nog net vijf kilometer door konden gaan. 'Zulke k.. negers moet je altijd verneu...' was zijn uitspraak dan altijd. Ik hield het ongeveer een half uur uit met die menselijke rat en gooide mijn gereedschap voor zijn kanis!
Ik ga niet herhalen wat ik tegen hem heb gezegd, Facebook zou me meteen blokkeren, hoor. Ik stapte op de metro en repte me ijlings naar mijn ouwe winkel. Daar trof ik W. aan in het keukentje, met een witte neus, nu ja, een witte bovenlip, maar helemaal uitgelaten en gehypet, zo'n woord moet het zijn, zeg maar. K. stond er naast en was ook nogal happy. Ik was wel niet zo groen als gras, maar, ja dit klinkt stom, maar vergeet niet het was in de jaren negentig van de vorige eeuw,dat ik, ja, maf, zo onschuldig en naïef was ik toen nog, dachten dat ze het gootsteentje en het kookplaatje met Vim hadden schoongemaakt!
In mijn woede vertelde ik het verhaal over Piet aan hen en dat ik daar nooit meer zou werken. W. merkte op dat het wel mee zou vallen, maar ik verliet het pand meteen. K. achterhaalde me, we gingen even bij een Super binnen, namen een bakkie (gratis) koffie en ze zei dat ze het zou oplossen. Ik vroeg over die gekke witte streep onder har neus en ze vertelde me dat W. haar dwong om het witte C. te snuiven. 'Want", zei ze, 'W. is echt verslaafd aan die meuk. Hij: quote 'krijgt hem alleen maar omhoog' unquote door die bende te snuiven en ja, ik had wel weer eens een keer zin.
Ik stond verbijsterd, begrijp je? Dat je hem 'omhoog' moest krijgen met chemische middelen was/is me tot nu toe onbekend, gelukkig. Maar dat je dan een snelle wip ging maken terwijl er een gewone werkmiddag was?
Nu ja, K. ging snel door de bocht. 'W, houdt ook niet zo van gewoon een wip, hoor. Het moet allemaal wat heavier zijn', bekende ze.
'Hoe bedoel je?' vroeg ik, wat onzeker . 'Nou', zei ze, wat aarzelend, 'W is meer in bondage en SM.'
Ik was totaal verrast. Een wereld die ik helemaal niet kende en die ik ook niet wilde kennen drong zich aan me op!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten