Ik heb vandaag iets meer tijd gehad om over Blogs in het algemeen en zeker over die van mij na te denken. Ik ben ervan overtuigd dat mijn Blogs 'uiterlijk' heel saai zijn. Optisch dan, want qua schrijfstijl gaat het wel. (Ok, eigen roem stinkt, I know, maar ik heb er vanavond een zooi gelezen, die waren saaier dan het telefoonboek van Zurich zeker als je geen Zwitsers kent!)
Maar, en dat viel me op en dat trok me aan, al die Blogs hadden foto's en versieringen en zo, en dat heeft mijn Blog dus niet, tot nu toe. Maar, ik heb het licht gezien en zal wat meer foto's bijzenden.
(Die je hierboven ziet is er een van de beklimming van de Cote d' Ornan, de dag voor we de Alpe d' opgingen. Je ziet een getormenteerde man, nee hoor, ik zit hier goed in mijn vel, lijd alleen onder de zeikregen die continue bleef vallen. Je ziet, nauwelijks, dat ik mijn winterhandschoenen aan heb, zo koud was het!)
Maar zoals gezegd, iets meer over Blogs. Niet dat ik een kenner ben hoor, in het geheel niet. Ik rommel ook maar wat aan en zoals ik al in mijn allereerste berichtje aangaf is het voor mij aanvankelijk begonnen als een schrijfoefening. Schrijfoefening omdat ik daar graag wat verder in wil komen, in het schrijven dan, oefenen heb ik in mijn leven genoeg gedaan, trouwens. Maar, het is nu zo ver gekomen dat ik het schrijven van een Blog een hele leuke bezigheid vind om mijn ervaringen aan de wereld te tonen. Je kunt ook zeggen dat het een soort van dagboek is, natuurlijk.
Ik vroeg ooit eens om jullie reacties op mijn schrijfstijl. Die heb ik nog niet gehad, maar ze zijn nog steeds welkom, please!
Maar goed, even terugkomend op de Blogs die ik een tijdje geleden heb zitten bekijken: om te beginnen wil ik een leuke uitspraak uit de mooie TV serie "Keizer en de Boer, advocaten" citeren, waarin de acteur Hans Kesting (in een rol als of. van justitie) tegen een advocaat zegt: Nederland is een raar land, het is een nat land, het is een klein land, maar bovenal is het een vrij land. En dat is gelukkig ook zo. Ik lees af en toe de klaagschriften en de, ik zou haast willen zeggen, scheldpartijen tegenover mensen die een Blog schrijven. Maar waarom die agressie? Ik heb al geschreven dat er vreselijk saaie berichten tussen zitten, dat is zo. Maar dat maak je toch zelf uit? Ik bedoel: je hoeft toch geen Blogs te lezen? Dat doe je dan zelf en daar erger je je wel of niet aan, dat is je goed recht, maar ontzeg mensen niet het recht om hun 'vreselijk saaie verhalen' zoals ik wel eens lees in de kranten, om die verhalen te schrijven. Ik wil maar zeggen, ik ontzeg een man als Grunberg, de schrijver, toch ook niet om zijn vreselijk saaie boeken te publiceren? Of dat ik Connie Palmen verbied om te zwelgen (en grof geld te verdienen) aan haar verdriet om twee (te vroeg gestorven)geliefden? Of dat mevr. Van Rooyen weer eens een pornoboekje op de markt zet, vermomd als literatuur? (Nadat ze eerst weer eens een kamerlid een oor aangenaaid heeft, vermoedelijk?)
Er bestaat zoiets als het vrije woord in ons land en dat is een onvervreemdbaar goed, in mijn ogen. Het is in elk geval de basis van democratie, onze democratie en niet die van Poetin, die een meidengroep voor jaren achter de tralies laat belanden omdat het hem niet aanstaat wat er over hem en zijn beleid wordt gezegd. Maar goed, het stokpaardje: De Nederlandse letteren en haar beoefenaars, zal ooit wel eens centraal staan in een van mijn Blogjes, die belofte doe ik.
Even terugkomend op mijn aanvankelijke somberheid voor wat betreft de spelen: ik had meer vertrouwen moeten hebben in de NL sporter. De ruiters, de hockeymeiden, de zeilers doen het goed en halen allerlei 'plakken'! Ons land staat ergens op de tiende plek in de medaillespiegel en dat is natuurlijk een prima plek voor een land met slechts 16 miljoen inwoners. Want, in de sport is het natuurlijk ook de wet van de grote getallen. Als je uit een miljard of meer mensen kunt kiezen (of die kunt opleiden) dan maak je meer kans om medaillewinnaars te kweken dan dat je in een land als het onze dat doet. Helemaal als je de sportlessen ook nog eens afschaft op school. Dat is natuurlijk een ramp. Niet dat ik zo vreselijk van die verplichte sportlessen hield, hoor. In die tijd, ja, lezers, in de vorige eeuw, moesten we verplicht touwklimmen, in de ringen en op de brug oefenen. Ik vond daar geen f... aan, maar de balsporten en de duursporten vond ik dan wel wat.
(Ik heb ooit eens een 800 meter gewonnen in de schoolcompetitie.)
Tegenwoordig komt de schooljeugd om acht uur in de ochtend in mijn winkel binnen, schaft zich drie croissants aan en twee of drie blikjes energy drank en dat is dan hun ontbijt/lunch.
Nou zijn croissants, behalve heel lekker, baggervet en is energiedrank een drank die je tot je neemt als je veel energie kwijt bent geraakt, of nog moet kwijt raken. Maar met vier uur stil in de klas zitten is dat niet echt het geval, denk ik.
Het is dan ook logisch dat de schooljeugd, die later de volwassenen worden die per auto naar hun werk gaan en daar acht uur lang achter PC bureaus gaan zitten, gaan lijden aan Diabetes.
Nou ja, weer een stokpaardje, zoals je hoort.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten