Olympische Blog

Hoi mensen,
we kunnen er natuurlijk niet omheen, geen van ons allen, ook al zouden we dat willen en het soms proberen. Terwijl Syrie in de hens staat en Europa financieel gezien en afgefakkeld pand is en de Nederlandse TV alle herhalingen nog maar eens herhaalt, hebben we in elk geval nog de troost van de Olympische spelen.
Ik heb al geschreven dat ik geweldig genoten heb van de openingceremonie en dat ik ons Vosje een geweldige race zag rijden en dat Vino een fantastische Olympische kampioen is, maar verder heb ik niet veel met deze spelen. Dat is jammer, want ik ben een enorme Anglofiel en zou graag willen dat ik wat meer zou gaan en kunnen (en willen) zien van de spelen en van mijn geliefde Engeland. Maar: er komt niet(s) of niet veel van terecht. Ik werk natuurlijk nog de nodige uren en daarna heb ik nog andere hobby's en interesses.
Maar wat ik zie, als ik al kijk, stemt me ook niet echt vrolijk. Laten we eerlijk zijn: kijken we normaal gesproken uren naar badmintonnende Aziatische meisjes, die de zaak ook nog eens flessen, of naar Basketbal, of naar gehuppel op een judomat met allerlei kreten als Nippon of Toyota of Hyundai of hoe mag het dan allemaal heten? Ik zwijg even over Ping Pong en het, voor verlekkerd kijkende en vermoedelijk gefrustreerde mannelijke scheidsrechters uitgevonden, Beachvolleybal!
Nou ik kijk daar dus niet naar. Ik kijk dus even naar wat er zo passeert tijdens het dagoverzicht en vraag me steeds af wanneer al die gouden medailles nu eens gaan komen, die een sportbureau, in elk geval een 'kenniskring', in Groningen ons had voorgehouden?
Roeiers en roeisters uitgeschakeld, tennisers (deden die mee?) zijn niet door, Judo mensen die het allemaal wel gesneden vinden enzovoort.
Begrijp me goed: ik heb respect voor een ieder die zo ver komt dat hij/zij wordt uitgezonden naar de Olympische spelen. Je moet het maar kunnen! Maar om dan als peloton vulling te functioneren? Nee, minder. Nee, ik heb niet veel met Olympische spelen, nooit gehad ook, trouwens. Vroeger, in de tijd van Coubertin (ik durf niet eens over de oude Grieken te schrijven, daarvoor ontbreekt me de kennis) was het geloof ik wel een heel ding, hoor. Sport is natuurlijk zo oud als de mensheid, in elk geval zo oud als er soldaten zijn, maar in de tijd dat de moderne spelen werden ingericht, was het voor de gewone mensen niet evident iets om aan sport te doen of daarover te lezen.
Sport was immers (behalve voor militairen die het deden om fysiek te trainen voor het slagveld) voorbehouden aan mensen die veel vrije tijd had, ergo, de welgestelden! Dat was dan maar een enkeling in de maatschappij, want de doorsnee arbeider of boer of bediende werkte toen misschien wel zestig uur per week en was dan blij dat 'ie op zondag naar de kerk of naar de kroeg kon en even niet hoefde te bewegen na een martelende werkweek.
Voetbal was toen echt nog geen volkssport maar werd beoefend door keurige jongeheren in clubs als de KHFC en dat soort verenigingen. Fietsen deden mensen als Jonkheer Bosch van Drakensteijn en tennis werd beoefend door Frans sprekende, dus chique, mensen. (Duce, een tennisterm, stamt af van deux ouefs, twee eieren, oftewel twee nullen. Vraag me verder niks over dat spelletje, maar dit is gewoon een weetje.) Overigens werden op de eerste spelen nog sporten beoefend als touwtrekken en ik meen zaklopen, maar daar heb ik geen zekerheid over. Mochten lezers dat weten, dan graag een reactie.
Toen, na de Eerste Wereldoorlog, allerlei sociale wetten werden doorgevoerd kwam er ook meer vrije tijd voor de 'gewone' mens. Aarzelend werd het sporten omhelsd maar de echte doorbraak kwam natuurlijk pas in de jaren zeventig van de vorige eeuw, toen fitness, een goed lijf en slank zijn algeheel werden gepropageerd via allerlei TV en kranten advertenties en commercials.
Toen dan in die jaren ook de TV reclame zijn intrede deed waren de grote sponsors er dus ook als de kippen bij om grote sport evenementen te subsidieren, in ruil voor veel beelden met de naam van de grote sponsoren.
Laten we nu eerlijk zijn: er is in iedere sport elk jaar (behalve bij het voetbal, de jochies mochten eens moe worden) een EK en/of een WK waarbij de topsporters in elke discipline elkaar vinden. Nu kunnen er aan de OS uit elk land een aantal 'minimale', klinkt gemeen en dat is ook zo bedoeld, sporters worden uitgezonden die dan net de 'limiet' hebben gehaald in die sport in hun land. Dat houdt dus in dat we wielrenners uit Syrie en Irak en Abu Dabi zien rijden (die na veertig kilometer al afstappen), worstelaars en gewichtheffers (meestal gedrogeerd en dus voortijdig uit de strijd genomen) uit landen als Albanie en Macedonie, roeiers uit de Sahellanden, boogschutters uit Swaziland en schermers uit Verweggistan of Oeroeboerie of zuks.
Nogmaals, chapeau als je de spelen haalt, maar wat is de toegevoegde waarde om in een mega groot gebeuren, dat klauwen geld kost en door allerlei multi sponsoren, Budweiser, Coca Cola, MacDonald, uitgebuit wordt om hun, niet al te gezonde producten uit te venten, slechts eens in de vier jaar ook nog eens je strijd uit te vechten? (Ja, sport zonder commercie kan niet meer, dat begrijp ik.)
Daarbij, de OS worden dan elke vier jaar uitgezonden, in jaren deelbaar door vier. Maar, in dat jaar  is er altijd een EK voetbal, een TDF en natuurlijk allerlei EK's in allerlei disciplines.
Moeten ze dan maar afgeschaft worden, die spelen? Ach nee, voor mij niet, doe wat je wilt, maar denk even na over de zin van de prestaties die slechts eens per vier jaar geleverd worden, terwijl sporters wel elk jaar in competitie kunnen zijn in de bovengenoemde meetings, toch? Nogmaals, sport is commercie en zonder commercie geen sport, wees eerlijk. Geen TDF, geen Jupiler League, geen schaaktoernooien of wat dan ook, sport zonder commercie is tegenwoordig ondenkbaar. Maar om de OS nu als zaligmakend of als het hoogtepunt van een sportersleven te zien, lijkt me wat te ver gaan.
Vroeger waren de OS alleen aan amateurs voorbehouden, maar die koers is allang gewijzigd. Er is, in mijn weetwereld, geen enkele amateur meer bij de spelen. Hierna krijgen we natuurlijk de Paralympics. Helaas wordt aan dit evenement zo weinig aandacht besteed dat je goed moet kijken om een glimp op te kunnen vangen. Nee, ik ga niet cynisch lopen doen. Ik vind dat de deelnemers aan deze spelen, in mijn gedachten echte en onvervalste amateurs, meer aandacht verdienen. Niet direct voor de flitsende tijden of de enorme afstanden die gelopen, gezwommen, gefietst of geworpen worden, maar dat zou dan ook geen goede vergelijking zijn. Wel zou er meer aandacht besteed mogen worden aan de moeilijke en zware manier waarop de gehandicapte sporter zich moet voorbereiden. Waarvan acte, zoals men zegt.