Ik kwam vandaag, na een drukke en zware en frustrerende werkdag thuis. Ik was moe en redelijk 'pissed of', trouwens. Vanmorgen, rond vijf uur, het tijdstip dat ik aanstalten ga maken om te vertrekken, (E. leest toevallig over m'n schouder mee en zegt dat ik elke dag eerder lijk te vertrekken), oké dan, om half zes, maar wel vanmorgen heel vroeg dus, regende het weer behoorlijk. Aangezien ik niet kan douchen of mijn fietskleding kan drogen op mijn werk, ging ik dus maar, tandenknarsend, de huidige generatie zegt 'reluctant', richting sneltram. Vanaf Amstelveen naar A'dam Oost is de verbinding per openbaar vervoer naadje. Er gaan trams en sneltrams zat naar het centrum en naar station Amstel, maar daarna moet ik nog eens een kwartier lopen. De eerste tram vertrekt trouwens pas om 0600 vanaf station Amstelveen Centrum. Ik ben dus zodoende een half uur later op het werk, da's niet zo erg natuurlijk, ik werk dan wel iets langer door, maar terug ben ik ook weer eens een uur onderweg voor een afstand die hemelsbreed slechts tien kilometer is.
Het was trouwens ook nog eens zo'n koeleredag, jullie kennen dat wel. Alles zat tegen, de collegae hadden nog werk van gisteren laten staan, m'n wijnafdeling leek meer op een rommelzolder van zeventig dwergen met Alzheimer die in een nog ergere vlaag van verstandsverbijstering hadden gemeend de wijnen wel even te gaan vullen, maar dan tegen het alfabet in, dan dat ze leek op een wijn afdeling en ik was al moe voordat het eigenlijke werk, mijn diepvries vracht, begon. De FM was daardoor ook niet in een al te goede bui, zeg ik maar zachtjes, maar goed. Rond half een, verliet ik het pand. Ik was dus pas rond half twee thuis.
Ik zoende E., zij zoende me terug en dat was het eerste lichtpuntje van de dag en nee, er was nog geen nieuws over de a.s. kleindochter. Ok, Nicoline is nog niet uitgerekend, maar spannend is het allemaal wel, natuurlijk!
We hadden gisteren al de boodschappen gedaan, ook voor vandaag, dus ik zeeg, na me gedouched te hebben, dankbaar neer voor de TV. We kijken overigens, my God, wat klinkt dit ouwe mensen achtig, bijna de hele achtermiddag naar de Bels, met leuke en vooral ontspannende series als: Kaat en co, Thuis, (onze enige en favoriete soap) en dan kijk ik zelf verder nog naar wat andere series die men uitzend. E. vind dat meer 'kerels TV' en leest dan krant, boek, tijdschrift of wat dies meer zij. Ik vind het heerlijke en lekker te volgen TV, waarbij ik mij niet al te veel hoef in te spannen, moe als ik ben. Enfin, ik zit en klik als eerste TXT aan, lekker even het nieuws lezen. Ik zie en lees en ik denk: 'Verdraaid!' Nee, dat woord gebruikte ik niet, natuurlijk! Woorden als F..., S..., K.., krijg nu de 'koelere' en dat soort woorden wonnen het!
De Rabobank heeft blijkbaar de stekker uit de ploeg getrokken. Nu eens niet ene mevrouw Sap die dat deed, maar Knebel, de topbaas van Rabo himself. Holy Moly en wat nu? Een hele generatie jonge, goede en enthousiaste coureurs op straat zetten? Nee, eikels, dat kunnen jullie niet maken, mensen. Dit is F...... unbelievable! Dit gaat nergens over! De volgende gedachte die bij me opkwam was dat de jonkies nu voor de ouden moeten lijden, toch? Gesink, Mollema, Ten Dam, dat zijn 'nieuwe' coureurs die zich niet met de Fuentes'en en de Ferrari's van deze wereld in laten, toch?
De verbijstering sloeg toe. Toch ook wel begrip, later, toen het vreselijke nieuws even was ingedaald. Natuurlijk wil je als sponsor je naam niet verbinden aan een stel boeven, dat begreep ik ook wel. Maar: waren die 'nieuwe' coureurs dan opeens boeven? En waren die 'oude' coureurs, ik noem nu alleen Boogerd, Tankink, Dekker en Wauters en meer van die jongens, dan boeven? Ik schreef al eerder: als ze net zo veel gepakt hadden als de Berzin's en Virenque's en Zulle's van deze wereld, waarom hadden ze dan niet veel en veel meeer gewonnen? Omdat ze minder durfden te pakken dan de Berzin's etc. van deze wereld? Gelul. Je pakt en dan meteen flink, of je pakt niet, anders heeft het geen effect!
Maar, dacht ik, de Raboploeg is wel een ploeg van bankiers. En, waar het wielrennen van oudsher een, door de RK kerk gezegende, sport is die vol schelmen en schurken zit, is het bankierswezen natuurlijk ook niet helemaal 'boefjes' vrij. (Kijk naar de afgelopen jaren van recessie en bonussen.) Dus, dacht ik, wie weet loopt de Rabobank tegen zoveel tegenslag in het financiële traject aan dat ze die vijftien miljoen euro per jaar, hetgeen een schijntje is, in vergelijking tot de bonussen, niet meer willen ophoesten voor het mega spektakel dat het fietsen nu toch nog steeds is. En, dacht ik, misschien willen ze weer eens een andere bank overnemen of zo, voor een veelvoud van die voornoemde 15 met zes nullen. Zo, dacht ik, kom je er dan dus makkelijk onderuit, want nu heb je een goed verhaal om die sponsoring af te breken en dat bedrag als bonus aan je medewerkers uit te keren.
Ja, zo dacht ik. Er schijnt een Amerikaans gezegde te zijn dat ongeveer luidt: 'Laten we de wereld verbeteren en de advocaten als eerste afmaken'. Verander het woord advocaten in bankiers en dan kan ik daar helemaal in meegaan.
Ben ik nu triest? Nee, in gene dele. God, wat fraai Nederlands weer, niet? Nee, de wielersport, de enig echte sport die bestaat, de rest zijn spelletjes, zal alles overleven. Net als een goed huwelijk alles zal overleven en elke storm kan doorstaan.
Saneren: ja! Uitroeien van de boeven: ja! Minder spektakel in de etappes: ja!
Maar die boeven zijn vaak niet de jongens die ik en met mij meerdere liefhebbers van die toegankelijke sportlui, je kunt een praatje met ze maken, ze antwoorden je op je vragen, ze groeten je terug en zijn blij al er applaus voor hen klinkt, zoals ik samen met Esmee mocht meemaken in de afgelopen Eneco Tour. Nee, de echte boeven zijn de sponsoren, die niet in shirt en korte broek gekleed gaan, maar in streepjespak, (vroeger de kleding van gevangenisbewoners) die hun naam zoveel minuten per dag, maal zoveel keer per maand, keer zoveel minuten per uitzending in beeld willen zien. En de jongens moeten daar dus aan voldoen en 'van voren' zitten en in beeld voor de camera's. Dat wordt dan allemaal getimed en opgenomen en berekend in de grote sponsor kantoren.
Want de sponsoren willen hun geld terug zien in de TV uitzendingen. Dat is terecht. Maar niet ondanks alles. En niet, nu het spannend wordt, de schuld alleen maar bij de coureurs leggen. Nu ook laten zien dat je als sponsor een grote jongen bent en ook mede de schuld nemen. En niet laf je hele ploeg laten vallen.
Tot zover de wielerwereld. Wanneer volgen de atletiek, de tennisers, het voetjebal en de rest van de sport spelletjes? De poort staat nu open, toch? En het is weer die absoluut verouderde en conservatieve wielerwereld die de poort weer open zet!
Het is 31 maart 2013, een zondag in Vlaanderen. In Brugge staat een peloton van ongeveer 200 coureurs aan de start voor het rijden van 'Vlaanderens mooiste'. Er is een ploeg bij in witte tenues, waar 'Giant' op staat. Heel in het klein staat op de broeken staat: 'Rabobank: de bank van vetrouwen'.
Michel Wuyts en de BRT besteeden aandacht aan het overlijden, in oktober van het vorige jaar, van Fiorenzo Magni, de enige echte 'Leeuw van Vlaanderen', die de koers drie maal achter elkaar wist te winnen, in 1949, -'50 en '51'.
Het is goed weer en ik heb twee uur gereden. We trainen voor de Vogezentocht later op het jaar. Ik had vooral pijn in de rug en de benen en God, wat reden die gasten weer vandaag. Rond enen kom ik terug thuis, stal de fiets en zoen E. Het mooiste lichtpuntje van de dag.
Ik douche en zijg neer op de bank en zet de TV aan. De Ronde van Vlaanderen komt in de uitzending. Ik hoor de heli's en ik zie een kopgroep van zeven man ploeteren op de Berendries. Er is een jongen bij in een wit shirt. Giant, staat op het mooie hemd.
Fuck, denk ik, kan Mollema ook al op kasseien rijden?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten