Ooit, misschien wel vijfendertig jaar terug of zo, las ik eens een boek. Dat doe ik wel eens een enkele keer, trouwens. Ik geloof dat het boek 'De mandarijnen' was van Simone de Beauvoir, maar het kan ook iets uit het fenomenale oeuvre van Hella Hasse geweest zijn. Ik weet alleen nog dat het van een vrouwelijke schrijver was, in ieder geval.
Waar het in ieder geval op neer kwam, was dat ik het boek ergens in het begin van de herfst las en dat het me geweldig melancholisch stemde. Het stemde me triest en toch hoopvol op een gekke maar vooral tegenstrijdige manier, trouwens. Dat had diverse redenen en de minst erge daarvan was dat het weer eens herfst was. Ik diende, als korporaal, in die tijd in Hilversum, in die prachtig gelegen kazerne, bijna helemaal omgeven door bossen en struiken en boomgroepen. Al dat gewas was al aan het kleuren in herfsttooi en ja, dat is natuurlijk prachtig om te zien. Zo heeft elk seizoen wel mooie dingen, uiteraard. Elk seizoen symboliseert natuurlijk iets van het mensenleven. De lente is de jeugd, het jonge groen aan de bomen en planten, de zomer is dan de bloei van het leven, de aren zijn rijp en de bossen vol met groen, de temperaturen aangenaam, de herfst is dan de intredende ouderdom, net als het haar van de mens, zo kleuren ook de bomen en zo en de winter staat natuurlijk voor het afsterven van het leven, de dood zeg maar, met zijn lege akkers en kale bomen en zijn kilte.
Niet dat ik dat zelf zal hebben uitgevonden, hoewel ik mezelf wel prijs met die mooie symboliek, maar ik zal dat ooit wel eens ergens gelezen hebben, denk ik.
Die herfst was ik zelf in de echte zomer van mijn jaren. Ik was halverwege de twintig en was net vader geworden van een geweldige zoon. Serge heet de jongen, in mijn ogen altijd nog een jongen maar hij is een vlowassen man, nu natuurlijk. Hij is de vader van een geweldige kleinzoon en (op het moment van schrijven) staat zijn vriendin, Nicoline, op het punt van bevallen van hun tweede kind, een dochter dit keer.
In ieder geval, die herfst stond ik aan het begin van een carrière waarvan ik nog niet kon bevroeden wat die voor mij in petto had. Ik was de jongste korporaal ooit in mijn vak (tot dan toe) en de toekomst scheen me toe te lachen. Maar mijn (nog vrij prille) huwelijk was al wel in de herfst van haar bestaan. Mijn toenmalige echtgenote had, laat ik het zo zeggen, andere en meer interessante mannen leren kennen. Dat ze later van steeds koudere Kermissen thuiskwam in die interesses was, jaren later, slechts een troost en een wraak. Wraak is een gerecht dat je het beste koud kunt eten is een (Spaans?) gezegde, maar daar wil ik niet verder over gaan.
In ieder geval, die herfst, na het lezen van het boek en met de verkleurende en vallende bladeren werd het begrip 'melancholie' me voor het eerst duidelijk! Dat aparte gevoel dat in je bloed zit en in je geest en dat je triest maakt om verloren dingen en zaken en misschien ook wel blij om de dingen die nog moeten gaan gebeuren of komen.
Ik ben nu zelf in die herfst van mijn leven. Ik ben 60. Dat is jong nog natuurlijk, heel jong en zo voel ik me ook. Mijn ouwe gabber Jan heeft de strijd om zijn leven bijna moeten opgeven, het einde nadert nu met rasse schreden, maar ik doe nog dingen die ik dertig jaar geleden niet eens deed. Ik fietste op de Alp, ik heb veel plannen voor het volgende fietsseizoen en ik werk me nog de koelere!
Maar ook mijn gezin, kinderen, kleinkind en aspirant kleinkind, leven helemaal in me. Mijn huwelijk met E. is oké, ik houd van haar als nooit tevoren, dus wat doe ik nu sombermans en? Nee ik sta nog steeds midden in het leven, hoor, maar ik weet dat de beste jaren een beetje over zijn, natuurlijk.
God wat een k.. verhaal denk je nu en wat 'heb' dit allemaal met fietsen te maken?
Nou niks en alles. Ik kwam op deze gedachten en herinneringen toen ik gistermiddag naar huis fietste. Het was een waarlijk schitterende herfstdag met een temperatuur die we de afgelopen zomer nauwelijks hebben gekend. Ik reed langs de rand van het mooie park dat aan de Amstel grenst en zag de prachtige herfstkleuren aan de bomen. Aan de overkant van de rivier zag ik het lover ook in herfsttooi en heel langzaam zonk die melancholie binnen in mijn gemoed.
Tja, afscheid van de zomer (die nauwelijks een zomer was) afscheid van weer een jaar dat weer te snel ging en waar ik hele goede souvenirs aan heb overgehouden. Maar ook het verwelkomen van de nog ongeboren kleindochter die het leven van E. en mij nog meer zal opvullen.
Goh, somber stukje eigenlijk hé?
Ach, er is een oud spreekwoord dat zegt dat mensen gekke dingen gaan doen als de bladeren aan de bomen verkleuren. Maar nee, dat geld voor mij niet. Ik ga morgen maar weer eens de varkensstal die de collegae op het werk hebben achtergelaten opruimen. Daarna ga ik weer lekker genieten van de herfstkleuren van de bomen. Op de fiets!
Ik ben bezig met deze Blog en de telefoon gaat: Teun. E. neemt op en weet dat het moeilijk wordt.
Teun, nog heel nuchter, vertelt dat Jan een goede tien minuten gelden is overleden.
Man! We schieten iets later allebei in de tranen! Sorry, dit is nu allemaal heel emotioneel, maar ja, melancholie, toch?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten