Ok, oké, in mijn laatste Blog was ik wel heel erg kort en meldde ik het overlijden van mijn maat Jan wel heel summier, geloof ik. Dat was dan toch wel een beetje de schok, natuurlijk. Maar het is nu eenmaal zo. Jan is niet meer. Woensdag j.l., 251012, is Jan rond 2215 overleden. Teun belde me, emotioneel natuurlijk. Ok, we wisten dat het zou gaan gebeuren, het ging al een paar dagen slechter met hem en hij was nu een zwaar zieke man. Maar toch, dit soort zaken komen altijd te vroeg. Altijd. Ik slikte, snikte en vroeg Teun of ik hem even later terug kon bellen. Teun slikte natuurlijk ook. Iets later had ik hem weer aan de lijn en hij vertelde, summier, over het overlijden van Jan. We spraken nog wat en haalden nog wat herinneringen op, waren allebei emotioneel en keerden terug naar de praktijk. Hij zou verder laten weten wanneer en hoe de crematie etc. en ik zou een mail naar de maten sturen en we zouden elkaar verder op de hoogte houden en zo. E. had al door wat er was en zo als ze is, troostte ze me zo goed ze kon. We spraken nog wat over sterfgevallen in de familie- en vriendenkring, zo gaat dat, denk ik. Ik opende de PC, klikte mijn mailbox aan en mailde het nare, maar wel door iedereen in 'onze' kring verwachtte, nieuws. Triest en emotioneel, checkte ik nog even buienradar, ja ik moet wel naar het werk natuurlijk bij voorkeur op de fiets, en zag dat dat ging. Ondertussen had ik toch nog wat late mailers bereikt die het bericht hadden gelezen, Werner had nachtdienst, schijnbaar en ook Aad was nog op. Irma, ergens vanuit China, had het bericht ook gelezen, het is daar dan al morgen en iedereen was geschokt, toch nog.
De dag die volgde was ik down. Het werk was saai, ik deed alles op de routine, ik had geen lol, was er niet bij, robotachtig. Marjan, eeen vriendin/collega wiens man ook die vreselijke ziekte heeft, zag m'n kop en vroeg wat er was. Ik wilde haar niet opzadelen over het oordeel dat haar man ook zou treffen, maar deed het, onder verontschuldigingen, toch. Ook zij troostte me. Rond elf uur belde ik A., de vrouw van Jan. Ze was/deed nuchter maar vertelde dat ze het nog steeds niet kon beseffen. Volgens haar was Jan 'vredig' ingeslapen en dat was dan weer een troost voor me.
Die avond opende ik de mailbox weer! Een stroom van condoleancebetuigingen las ik. Ik had al geschreven dat Jan geliefd was, maar dat hij zo geliefd was, had ik niet bevroed. Die avond mailde ik met allerlei mensen, maar vooral met Aad M., die een faceboek pagina bijhoudt omtrent alle mensen en gebeurtenissen die in de periode dat Jan en ik en Aad en Werner bij de compagnie dienden. Ook van velen van hen, kreeg ik (in cc vaak) mails. Dat deed echt deugd. Ik had van A. begrepen, en dat werd nu door Teun bevestigd, dat de crematie op maandag 29 oktober zou zijn. Ik liet een briefje voor m'n directe chef achter dat ik die dag vrij moest nemen, iets waar ik hem al over in-gefloten had een tijdje terug, toen het zo bergafwaarts ging met Jan. Mijn Filiaalmanager had het briefje kennelijk gelezen en kwam me, heel gemeend, condoleren en maakte een praatje en vroeg of het ging. God, dat deed ook weer deugd.
Vandaag namen we echt afscheid van Jan. Ik vertrok natuurlijk veel te vroeg van huis, oude KM gewoonte, maar dat pakte, oude KM gewoontes zijn niet voor niets zo ontstaan, gelukkig goed uit. De crematie was in Spijkenisse, onder de rook, nee geen geintje, van Rotterdam. Het adres was moeilijk te vinden, waarschijnlijk te nieuw voor mijn navigatie apparaat. Ik kreeg in elk geval van de stem opdracht om: "Links af slaan", waar een boerenweggetje was, waar een 'verboden in te rijden' bord stond. Aad bleek vlak achter me te rijden en even later belden we. We waren helemaal verkeerd, of in de war, maar goed, we bereikten het crematorium uiteindelijk toch. Maf genoeg was ook Werner daar net op dat punt aangekomen. En zo, vergezeld van mijn beide 'zoons', liepen ik naar het crematorium. Het kwam dus gelukkig goed. De 'opkomst' was groots! Oud collegae van de marine, kennissen van Jan uit zijn kringen, familieleden en 'what have you', waren in overtal aanwezig. De aula was zo vol dat de aanwezige stoelen, een dertigtal, gevuld waren en dat er zeker nog een vijftigtal aanwezigen moesten staan. De muziek begon met het geweldige Pink Floyd nummer: 'Wish you were here.' Ik schoot in de emoties. Jaren geleden heb ik al eens met E. afgesproken dat op mijn afscheid ook PF te horen moet zijn. Mijn keuze is dan weliswaar 'Shine on you crazy diamond'. Dan wel de hele versie, die dan een half uur duurt. 'Want", zei ik tegen E., "bij mijn leven hebben ze nooit naar me willen luisteren, maar bij mijn dood zullen ze dus wel moeten." Maar dat is een geintje, natuurlijk. (Hoewel?)
Zoals gezegd, het was indrukwekkend. Zoon Johan en dochter Annemiek deden een hele fraaie samenspraak over hun pa en ik zag menigeen een traan wegpinken en ik was ook blij dat ik een pakje zakdoeken bij me had. De toespraakjes, de aanwezigheid van heel velen en de waardigheid waarmee men afscheid nam van een goede, zeg maar beste, gozer. Iets van een reünie heeft het toch altijd ook wel, natuurlijk, zo'n bijeenkomst. Je ziet mensen of familie of collegae die je jaren niet hebt gezien of hebt gesproken. Frits was er en we babbelden even over het volgende (fiets)jaar. (Het leven gaat door, ja, zo is het gewoon.)
Ik condoleerde de familie en dat was leuk en dat was naturel. Ik beloofde A. om contact te blijven houden en voor een van de eerste keren in mijn leven, geloof ik dat dat zo ook zal gaan. Wat ik met Jan had, heb ik ook wel met haar. Ik geloof en beloof dat ik contact met haar zou houden. De kinderen van Jan en A. herkenden me van de foto achterop een van mijn boeken en we spraken nog wat. Ik wenste hen sterkte en zei dat ik zeker wist dat ze ervoor elkaar en voor A. zouden zijn in deze moeilijke tijden.
Ik reed terug en had naast de gebruikelijke vreselijke files ook nog een vreselijk noodweer onderweg.
Maar da's niet erg, althans niet in vergelijking met het besef dat Jan er nu echt niet meer is!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten