De Berg in mijn handen

Vrienden, lezers,
gisteren was het dan eindelijk zover! Gisteren had ik voor het eerst mijn derde boek in handen. 'De Berg' bestaat nu echt, ik heb het vastgehouden, heb er aan geroken en ben er in gaan lezen. Goh, wat raar, ik ken het verhaal al dacht ik, ja, ja, flauw, heel flauw. Maar wat een heerlijk gevoel om je eigen boek in je handen te hebben en je woorden (voor de zoveelste maal) te lezen, maar nu op papier en in lettertype Garamond 12 en niet meer vanaf een computer scherm in lettertype Arial 12.
Ik ga absoluut geen vergelijkingen maken met de geboorte van onze kinderen of kleinkinderen, da's een beetje flauw, maar ik kan je verzekeren dat je, als schrijver, die voor het eerst zijn eigenste echte boek in handen krijgt, wel een paar emoties te verwerken hebt hoor. Ik heb in vorige Blogs mijn, ondertussen alweer derde boek, wel eens vergeleken met een kind, nu ja, mijn kind, maar de eerste malen dat ik mijn kinderen/kleinkinderen in handen had, waren natuurlijk vele malen groter.
Ik weet het nog van meer dan dertig en meer dan vijfentwintig jaar her maar ook van vijf jaar terug nu alweer, met Loek en nu, veel recenter, met Mia. Emoties golven door je heen, tranen komen in je ogen en je voelt, nee, je weet, dit is een band voor eeuwig. De liefde voor kind/kleinkind is onvoorwaardelijk en dat zal altijd zo blijven.
Wat is dat toch voor raars? Bloedbanden? Hormonen? Een hoger doel van het bestaan? Een waarborg dat zo'n kleine hummel de eerste zoveel jaar door jou beschermd gaat en moet worden? Dat je het eeuwige trouw beloofd? Dat het later van jou zal blijven houden en dat het als jij als oudere man/vrouw dat nodig hebt, dat kind voor jou gaat zorgen? Ik ben geen Freud of Jung of Adler of Darwin, maar het heeft er alle schijn van dat alle antwoorden op mijn vragen goed zijn.
Oké, ik drijf af. (In mijn eerste boek: Over mijn toeren, noem ik dat nog: ik aborteer, maar dat is nu wel wat flauw, eigenlijk.)  Maar in ieder geval, gistermiddag was er een pakketje afgeleverd. E. had al gezien dat de afzender mijn uitgever, Free Musketeers was, en wist natuurlijk meteen  wat de inhoud was van het pakje. Ik douchte, ging met een bakkie en een shaggie op de bank zitten en scheurde het karton open. En ja hoor! Vijf boeken, vijf delen van De Berg, straalden me tegemoet. Een prachtig omslag. De Berg, de Alpe d' Huez gefotografeerd vanuit een andere hoek met nog net een wolk ervoor, maar zo dat de berg er doorheen is te zien en de top er ongenaakbaar bijligt.
Vijf boeken? Ja, natuurlijk, voor elk van de kinderen, met partners en/of kleinkinderen een. Ik wil die boeken aan hen geven als cadeau en als herinnering voor later, als pa der niet meer is. Bovendien wil ik natuurlijk geen cent aan mijn kinderen verdienen.
Ik opende het boek, rook eraan, dat is geen afwijking van mij, hoor, ik ben geen fetisjist, maar echte lezers ruiken aan boeken. Ik dacht aanvankelijk dat ik licht gestoord was, toen ik me zelf op die gewoonte betrapte, maar ik heb uit heel goede bron dat meerdere lezers zulks doen!
Iets later las ik mijn, nu echte, boek. Ik betrapte me erop dat ik voor mezelf heen fluisterde (dacht ik) 'Goh, die vogel kan wel schrijven.' E., bij de pinken en goed van gehoor, lachte en zei: 'Ijdeltuit!
dat zeg je bij elk boek weer. Maar van mij mag je hoor, want je schrijft best wel leuk!'
Goh E., ik schrijf niet best wel leuk, ik schrijf gewoon hartstikke goed, dacht ik, bescheiden als ik ben.
Maar gelijk had ze wel. Ik las een gedeelte van het boek, dat ik schreef in '10, ik las een ander gedeelte van het boek, dat ik schreef in '11, en ik las het laatste deel van het boek, dat ik schreef in '12.
Ik merkte en las dat mijn schrijverschap beter word, samenhangender, dat ik de taal meer beheers en er meer mee kan. Toch zou het wel leuk zijn als ik wat feedback had van mensen die er echt verstand van hebben, eigenlijk.
'Jesses jongen, wat een flauw geprietpraat tot nu en wat voor een overdreven gel.., allemaal. Wij maken wel uit of je goed schrijft of niet. Daar hebben we jou niet voor nodig, toch?'
Oke, lezer, jullie hebben gelijk. Lees het boek eerst maar en maak me daarna maar af. Et tu Brute?
Bestel, of bekijk mijn boek op www.Freemusketeers.nl. Je vindt de doorverwijzing naar de boekwinkel gauw genoeg. Tik mijn naam in of de titel van het  boek.
Ik ga nu ff en stukkie lezen in eeen boek van een goede schrijver. Hij heet Lucas Graver en zijn boek heet De Berg.
Nog even, nee, je mag zo weer naar The Voice of, of naar Dancing with kijken hoor, maar ik heb meegedaan aan een heuse schrijfwedstrijd, door de Volkskrant uitgeschreven. Je moest dan acht of negen pagina's van een manuscript op sturen en dan kon je een tweedaagse schrijfcursus winnen. Nou, doen natuurlijk. Maar ik las ook dat je een uitnodiging kon ontvangen voor een vijfdaagse schrijfcursus ergens op een Spaans eiland. Gratis? Ja, die cursus was helemaal gratis. Alleen de reis en verblijfskosten moest je zelf betalen. 1599 euro zou dat moeten kosten. Maar, dan weet je wel dat je nooit eeen goed boek kan schrijven. Want, ene mijnheer Sebes regelt dat. Een mijnheer die alleen van Robert Vuijstje houdt, zijn grote ontdekking en verder iedereen zo ongeveer afzeikt. Ik ken die mijnheer Sebes uit een lezing die hij gaf, bij ons in de bieb in A'veen. Het was een lezing voor mensen die een boek hadden of wilden schrijven of wilden (laten) uitgeven. Maar die mijnheer Sebes was zo vol van zijn laatste ontdekking, Robert Vuijstje, dat hij alleen maar over die schrijver sprak. Een oudere mijnheer, nee ik niet, probeerde een vraag te stellen over het uitgeven van jeugdboeken, maar werd als het ware weggehoond. Nog andere vragenstellers werden behoorlijk onaardig bejegend, vond ik. Heer Sebes is een kenner van het boekenvak, natuurlijk, maar heeft zelf nog nooit een boek geschreven, zoals hij zelf eerlijk toegeeft.
Tja, dan vind ik POD uitgeverijen toch ook wel wat hebben, niet?
Ik weet dus nu al, op voorhand, dat ik die plek nooit zal verdienen. Maar dan, wie wil wel les hebben van iemand die zelf nog nooit geschreven heeft?