Gelukkig! Ik schrijf weer. Man, wat een opluchting! Na het verschijnen van De Berg en het feit dat dat helemaal niet verkoopt en na het afmaken van mijn boek voor de kleinkinderen, (een prachtig boek met de titel "De schat van Floris V"), en na wat familie problemen her en der, was ik bang dat ik in het zwarte gat zou pleuren dat 'writers block' genoemd wordt. Maar God zij dank, nee, ik ben vanavond gestart met het schrijven van een boek waar ik al een tijdje mee bezig was, in mijn kop, dan.
Het wordt hopelijk het eerste boek van een serie, die helemaal niets met de vorige boeken, die allemaal een beetje, nou ja een beetje?, autobiografisch waren. Dit eerste, en ook de volgende boeken, spelen zich af in de jaren dertig van de vorige eeuw. De hoofdpersonen, waarvoor ik nog geen namen heb, zijn twee officieren, een kapitein van de landmacht en een Luitenant ter zee van de Koninklijke Marine. Ze werken voor G III, en dan ook nog eens voor de sub afdeling GS, het zogenaamde anti spionage bureau van de het 'Ministerie van Oorlog', zoals defensie toen nog werd genoemd. (Je had ook nog een apart Ministerie van de Marine, in die tijd, overigens.)
Het eerste boek zal gaan over het zogenaamde "slagkruiserplan" en dat is ook meteen de titel van het boek. Dat slagkruiserplan heeft inderdaad bestaan. Toen het eindelijk in ons land duidelijk werd dat Hitler geen echt bevriend staatshoofd was, werd het tijd dat onze regering eens iets deed aan de hopeloos verouderde defensie. Ik beschrijf in De Berg (toen we bij het oorlogmonument Grebbenberg stonden) al een beetje hoezeer onze regering ons leger en Marine hadden uitgekleed en dus hadden verraden, door steeds verder gaande bezuiniggingen in te voeren en ik noemde, op persoonlijke titel, dat onze defensie verraden was door de diverse regeringen. De soldaten die in '40 de goede en goed uitgeruste Duitse troepen moesten tegenhouden, moesten dat doen met geschut dat nog stamde uit de jaren zeventig of tachtig van de negentiende eeuw. Hun geweren waren hopeloos verouderd en ze hadden vaak slechts drie patronen per geweer. Dat, terwijl ons land in die jaren (en nu nog steeds) een van de rijkste landen ter wereld was. Wij hadden Indie, zoals onze kolonie toen nog heette. Eindelijk zag de regering in dat het mis zou kunnen gaan. Duitsland drong aan, nu ja Hitler, maar ook Japan maakte zich op om een stuk van de aarde onder haar beheer te brengen. Haastig besloot Den Haag om een vlootplan op te stellen waar drie slagkruisers de hoofdmoot van zouden vormen. Die slagkruisers, zware, snelle, goed bewapende en wendbare schepen, zouden dan, in ieder geval twee van hen, ons Indie moeten beschermen.
Nu ja, veel te laat, natuurlijk. Er is een citaat van de historicus Bezemer, die in twee fraaie delen de geschiedenis vaan de KM in de Tweede Wereldoorlog verslaat, dat hij ooit eens "een oude visser had horen zeggen: 'Te laat, de ergste woorden die ik ken'"
Dat motto, dat ik las toen ik vijftien was of zo, heb ik tot nu toe bij me gedragen. Er is niets wat ik zo haat als te laat komen. Ik vind dat vreselijk. Het gebeurt me, natuurlijk, het gebeurt iedereen, maar, waar collegae er niet of in ieder geval minder, mee inzitten, heb ik op dat soort dagen een enorm schuldgevoel.
Goh, ik drijf weer behoorlijk weg van mijn thema, geloof ik.
In ieder geval: ik schrijf weer. Ik had het behoorlijk zwaar, geloofde in van allerlei nare dingen ik had pijn op mijn borst, in ieder geval een benauwd gevoel, kreeg pijn in mijn rug en in mijn linker arm, tintelende vingers, ik zat slecht in mijn vel, kortom.
Ik had geen idee hoe dat te doorbreken. Ik vertelde al dat ik De Berg net had gedaan en dat die, op mij en mijn vrienden die meegefietst na niet tot nauwelijks waren besteld en ik voelde zowaar opluchting toen ik mijn kind, mijn boek, in handen kreeg. Dat doen ze pas als ze vijftien betaalde bestellingen in huis hebben. (Begrijpelijk, hun kachel moet ook branden en bovendien staat het in het contact!) Maar: was dat geen foutje van
www.FreeMusketeers.nl ? Ik vroeg een tijd geleden aan mijn filiaalmanager, die me had verteld dat hij het boek besteld had, en hij zei dat hij het boek wel besteld had, maar dat als kerstcadeau zou krijgen, dus dat hij geen idee had of het wel was verzonden. Aan andere collegae durfde ik het niet te vragen, ik zou me opdringerig voelen of veel te commercieel bezig of zoiets, in ieder geval zou ik me schuldig gaan voelen, want het zou betekenen alsof ik zou vragen dat ze het boek alsnog zouden moeten bestellen.
Paul, ouwe en trouwe, vriend die hij is, mailde me dat hij het boek had ontvangen en had zitten smullen van de verhalen. (Die hij al lang kende, natuurlijk.)
Iets van mijn bezwaardheid viel weg, gelukkig. Maar nu nog de Kerst doorkomen. Ik kook, samen met mijn meisje, en oudste zoon en schoondochter (geholpen door oudste kleinkind, die heerlijke Loekeman) natuurlijk, we gaan op Kerst 1 brunchen, maar wordt het allemaal wat en gaat het allemaal goed? Dingen die ik elk jaar weer denk en elk jaar is de rest van de club weer helemaal tevree na eten en drinken!
F..., die stress!
Maar, ik schrijf weer!Vandaag heb ik weer een goede 700 woorden toegevoegd aan Het Slagkruiserplan en langzaam krijgt het begin van een idee het begin van een goed idee en het begin van een verhaal. Ik ga me niet haasten. Ik heb me een jaar gegeven om dit boek 'te doen'. Ook rijpen er al ideeën voor een deel twee. Ik beloof dat ik af en toe een stukje van mijn boek zal publiceren op dit Blog.
Maar ik ga dit bij een uitgever aan bieden. Ik word gek van de stress van een POD uitgeverij.
Goede feestdagen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten