Het is alweer even geleden dat ik een Blog maakte voor 'Lucas fietst' enzovoort. Dat komt natuurlijk omdat het fietsen voor mij nu even verleden tijd is. Ik heb de goede, of juist slechte, gewoonte, ik heb het al lang geschreven, bedenk ik, om tussen Sinterklaas en Nieuwsjaardag, niet op de fiets te gaan zitten. Daar zitten een paar redenen achter. De eerste is dat het over het algemeen in december 'ballenweer' is. Een tweede reden is dat ik, rond deze tijd, de woon- werkverkeer fiets, de SC, naar Peet Nieuwkerk, mijn onvolprezen fietsenmaker, breng om pion en ketting te verwisselen, de remmetjes na te laten kijken en zulk soort zaken meer.
Vroeger deed ik dat soort zaken allemaal zelf, althans bijna allemaal. Het verwisselen van pionnen was een karwei waar je een bankschroef voor nodig had, dus daarvoor ging ik dan naar de erkende fietsenmaker en dat moet je ook echt doen, naar de erkende fietsenmaker gaan. Ga in hemelsnaam niet naar de een of andere 'beun' want je komt jezelf tegen met je dure 'karretje'. Volgens mij is dit een fraai woord uit de jaren veertig/ vijftig of zo. Maar ik doe nu, behalve het poetsen, niet veel meer aan de fiets. Het wordt ook een stuk moeilijker, allemaal. Waar je vroeger een vrij simpel schakelsysteem had, commandeurs, de versnellingshandels, aan je buizen, kabels die naar de kettingbladen liepen enzovoort, heb je dat nu helemaal niet meer, maar zijn ze geïntegreerd in je remgrepen. Ook zijn de frames nauwer en strakker geworden, zodat het, voor een klusser als ik zelf ben, steeds moeilijker wordt om de tandwielkransen, de pion, zelf en goed te vervangen.
Maar de derde reden is dat ik bewust een week of drie stop met fietsen zodat ik weer 'goesting', wat een geweldig Vlaams woord weer, op kan doen voor het aanstaande seizoen.
Dat aanstaande seizoen, dat voor mij al op of rond de eerste januari valt, zal voor mij minder heldhaftig gaan worden dan de voorgaande fietsseizoenen. In de afgelopen twee jaar was ik immers druk bezig met de voorbereiding om 'De Berg' te gaan beklimmen? (Hebben jullie het boek ondertussen al besteld? Niet voor mij hoor, ik verdien, heb ik al gezegd, er nauwelijks aan, maar gewoon, omdat het een prachtboek is.)
Mijn vrienden willen het aanstaande jaar de 'Stelvio' gaan doen, zeg maar De Berg van Italie. Aanvankelijk was ik vrij enthousiast, liet ik blijken, maar de ervaringen die ik opdeed op de Alp en op de Col d' Oz, maakten dat aanvankelijke enthousiasme een heel stuk minder. De voordelen zijn natuurlijk dat je dan ook die berg gedaan hebt en in je geheugen en in je fietsdagboek bij kan schrijven. Maar de nadelen wegen daar niet tegen op. Hoewel de Stelvio iets minder steil zou zijn dan de Alp is ze wel twee keer zo lang. Dat zou dan betekenen dat ik dubbel zo lang moet afzien en dat de kans dat ik boven kom omgekeerd evenredig twee keer zo klein is.
Ik heb me geweldig kunnen focussen op de beklimming van 'mijn' berg, maar of ik dat ook zal kunnen op de Stelvio? Ik weet het niet. Daarnaast, en da's gewoon een logistieke afweging, kost het natuurlijk weer een pak centen. E. en ik zijn niet echt arm, we hebben inkomens, ik werk en verdien er nog bij, maar ook de woning moet opgeknapt worden en ook fluisteren we, zachtjes en aarzelend en zoekend, tegen elkaar dat er misschien een andere auto moet komen. Poen dus.
Dan zou het heel oneerlijk tegen E. zijn dat ik ff een weekje met de boys, voor redelijk wat poen, op stap zou gaan. Dus zullen voor het het volgende jaar, voor mij alleen de trainingtochten zijn. Maar in die tochten zullen we wel een weekendje naar de Vogezen gaan, want de beide 'Ballons d' Alsace' moeten we wel doen. Ik ga je daar van op de hoogte houden.
Weet je dat er een liedje is dat gaat van: 'Old soldiers never die, they just fade away?'
Je weet nog dat ik vrij veel over Jan heb geschreven, een gabber die helaas veel te vroeg overleden is. Ik belde eeen enkele keer nog met A. maar ook zulke zaken gaan langzaam over, zoals dat gaat, tot ik, in het begin van deze week eeen kaartje kreeg van haar, waarin ik, het was in het algemeen gesteld, bedankt werd om op Jan's uitvaart aanwezig te zijn. Jan is eigenlijk, al die dagen en weken, niet echt uit mijn gedachten geweest. Hij was er natuurlijk niet meer zo prominent in aanwezig als tijdens zijn leven of zijn ziekte, maar toch, af en toe, ging er zo een luikje open: Jan!
In mijn hele simpele en boerenjongens filosofie, heb ik altijd gedacht dat mensen pas sterven als er nooit meer aan hen gedacht wordt. Ja, oké, niet als een treurende nabestaande, die denkt natuurlijk dagelijks aan haar of zijn verlies, nee, als je, als vriend, maat of (verre) verwant, af en toe nog eens denkt aan diegene, dan heb ik het gekke idee, dat diegene nooit echt is gestorven, begrijp je?
Nou, dat heb ik nu, onder andere met Jan, ook. Helaas, ik kom op een leeftijd dat er meer en meer mensen om me heen wegvallen. Vaak dan ook nog oud collegae of vrienden en familieleden.
Maar: zo als Slauerhoff al zei: 'Such is life.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten