Het slagkruiserplan (mijn volgende boek)

 Dit is een schip. Ja, dat hadden jullie, slimmerikjes, al door. Sterker, dit is een marineschip, maar dat hadden jullie ook al gezien aan de kleuren toch? Een container- of autobak ziet er iets anders uit, dat zien jullie ook. Het is geen onderzeebootjager, het is geen kruiser, het is geen fregat. Het is een tekening van een 'slagkruiser'. Een type schip dat in het eerste decennium van de vorige eeuw werd ontwikkeld en dat in die jaren aardig furore maakte. Slagkruisers waren in redelijke aantallen in dienst bij de Royal Navy en bij de Kaiserliche Marine, zoals de Duitse marine in de jaren voor en in de eerste wereldoorlog werd genoemd. Wat niet al te veel mensen weten is dat ook onze (toenmalige) Marine geïnteresseerd was in dit soort schepen. Ze zijn nooit gebouwd, overigens, het bleef bij plannen op de tekentafel. Deze fraaie schepen, zie plaatje, die de lijnen en de opzet van die prachtige Duitse schepen, Scharnhorst en Gneisenau, volgden,  zijn helaas nooit gebouwd. (Het vreemde is dat die twee Mofrikaanse slagkruisers allebei naar Pruisische generaals genoemd zijn). Maar beide slagkruisers waren wel in dienst bij de Kriegsmarine en zaaiden dan wel geen dood of verderf, maar de Royal Navy was wel heel erg bevreesd voor die twee schepen.
Onder invloed van de herbewapening van Duitsland en door de angst voor de Japanse expansie in de oostelijke hemisfeer, waarin 'ons' Oostindie lag, moest de regering toch opeens overstag en moesten er schepen komen om de 'Oost' te verdedigen. (Daar werd het inkomen van ons land verdiend, olie, tin, zilver, rubber, noem maar op). Dus werd er uiteindelijk besloten om eens een keer schepen te bouwen die de Japanse dreiging wel zouden kunnen tegen houden. Dat werd uiteindelijk een serie van drie zogenaamde slagkruisers. (De Japanners hadden toen al slagschepen met kanons van 45 centimeter kaliber op stapel staan, overigens) Ze zouden genoemd worden naar eilanden in 'de gordel van smaragd' en ik heb begrepen dat een van de schepen Celebes zou gaan heten.
De soort schepen waar ik het net over had, slagkruisers dus, waren vanaf, zeg maar, tussen1910 tot 1940 behoorlijk in de mode, maar eigenlijk waren het misbaksels. De schepen waren wel heel snel en zwaar bewapend, (en man, wat waren ze mooi) maar ze hadden nauwelijks bepantsering, want zo waren ze dus sneller als de slagschepen die ze wel konden bestoken met hun bijna even zware geschut, maar ze waren, ondanks hun hoge snelheid, heel kwetsbaar voor zwaardere granaatinslagen. (Hun bewapening deed nauwelijks onder aan die van de echte slagschepen en in veel gevallen waren ze zwaarder bewapend dan hun Duitse slagkruiser tegenstanders, maar nogmaals, ze waren nauwelijks bepantserd) Tijdens de laatste echte zeeslag ooit, de slag bij Jutland, in mei 1916, werd dit pijnlijk duidelijk. Een paar hele nare voorbeelden van deze slechte bepantsering waren de slagkruisers Queen Mary, Indefatagible en Invincible. Deze schepen zonken in een paar minuten nadat ze waren getroffen door geschut van Duitse slagschepen of slagkruisers. Van de Queen Mary bleven trouwens slechts negen opvarenden van de bijna 1200 in leven!
De wereld draait door, schijnt het, mensen leren van hun fouten, zegt men, maar of dat ook meteen voor marine's geldt, weet ik niet. De Royal Navy had, aan het einde van WO 1 nog een paar slagkruisers op stapel staan, waarvan HMS Hood een schitterend voorbeeld was. Het schip was, samen met de Renown en de Resolution en de Warspite, de trots van de RN, maar werd, tijdens de jacht op de Bismarck al bij het tweede salvo van het Duitse slagschip vernietigd. Er waren drie overlevenden van een bemanning van ongeveer 1400 man.
Ons land had in de jaren dertig dus ook plannen om een serie slagkruisers te bouwen, drie stuks nog wel. Voor de verdediging van de Oost. Jullie weten misschien ook dat die plannen nooit zijn uitgevoerd, want zei de regering: we hebben geen poen. (Dat zegt de regering nu ook weer, overigens en ze heeft de halve Defensie, maar bijna ook alle pensioenen, meteen maar geschrapt, of gehalveerd.)
Maar stel: dat die plannen al in het begin van de jaren dertig uitgewerkt waren geweest? En stel dat er regeringen waren geweest die daar lucht van haddengekregen? En stel dat die regeringen er een heleboel voor over hadden gehad om de plannen van die Nederlandse schepen in handen te krijgen?
Ik ben bezig om daar een boek over te schrijven. Het is een 'thriller achtig' boek dat in de jaren dertig van de vorige eeuw speelt en waarin twee officieren, een van de marine en een van het leger de hoofdrollen spelen. Het verhaal gaat over het ontvreemden van de plannen van de bouw van die schepen, door een 'vreemde mogendheid' zoals het heet. (Stel je gerust, ik doe ook aan sex hoor in dit boek)
Ik heb tot nu toe 16.000 woorden geschreven aan het boek. Dat lijkt veel, maar dat is het niet hoor. Pas vanaf 35.000 woorden begint het een novelle te worden en het wordt pas een boek vanaf 50.000 woorden. Ik schrijf op een goede dag, ik schrijf alleen maar na mijn werk, een goede 500 of zeshonderd woorden per dag. Dat lijkt dan wel heel weinig, maar het is vaak buffelen. Het goiede woord, de juiste zin etcetera.
Maar ik ben ook nu nog maar aan het begin van dit boek. Ik zal af en toe een stukje plaatsen en zodoende jullie interesse op gaan wekken.
Ik hou jullie op de hoogte. Meer weten? Mail me en ik ga uitleggen!