Een gerucht dat al een kleine tien jaar geleden al gonsde, is nu eindelijk bevestigd. Er is sinds kort een enorm omkopingsschandaal aan de gang, in het land van Koning Voetbal. De wielren vrienden, die het het afgelopen jaar, nee, de afgelopen jaren, behoorlijk voor hun kiezen hebben gehad, qua schandalen, leunen, opgelucht ademend achteruit op de (beklaagden)bank en trekken met een goed gevoel een goede fles wit of rood open. Enorme emmers met uitwerpselen, nee wat zeg ik, mestkarren tegelijk, werden over onze arme hoofden uitgestort. Oplichters, schurken, pakhazen, boeven en al dat soort fraais hoorden we, als we, gekleed in snelle en strakke kleding de wegen bevolkten. (Ik overdrijf niet, nou ja, niet veel. Dit soort zaken werden tegen me geroepen hoor, als ik op de fiets was.)
Maar nu ademen we op het gemak in: 'Zie je wel! Hebben we altijd al gezegd!' Wij, echte trouwe fietsfans, die niet meteen hun liefde voor de fiets en hun berijders hebben afgelegd, (wat bij de doorsnee mens, een hype volger, wel al meteen gebeurde) reageren natuurlijk meesmuilend. (Ik heb jullie, lezers, gewaarschuwd, er gaan veel 'ouderwetse' woorden in mijn Blogs gebezigd worden. Meesmuilend is zo'n woord.)
Maar, vandaag is het toch (uiteindelijk) uitgekomen. Er zijn meer dan zegge driehonderd, schrijve 300, (mijn spellingscontrole kent het woord 'schrijve' niet eens en doet dus niet mee aan ouderwets gedoe!) voetbalwedstrijden zijn 'verkocht', tik ik nu maar een populair woord in. En dat waren niet de geringste wedstrijden hoor! EK en WK kwalificatie wedstrijden, wedstrijden uit de CL en dat soort evenementen. Tja! Triest!
'Natuurlijk', zegt de voetbalfan, 'ja zo gaat dat in Zuid Amerika.' Maar het schijnt niet alleen in de bananenrepublieken van deze wereld zo geweest te zijn. Ook in ons land en in de omringende landen was het kennelijk heel gebruikelijk. 'Maar', zegt de voetbalfan, 'het is wel een Aziatische bende hoor, die er achter zat.'
Ja, dat is natuurlijk wel waar. Al Capone zat achter diverse moorden, maar de mannen die de schoten afvuurden deden dat helemaal zelf, hoor. Een ander voorbeeld, voor mij heel dicht bij huis: Een collega, die ik met mijn laatste stuiver zou vertrouwen, een goede vent, jong, sportief en spontaan en (in mijn ogen) gewoon een eerlijke gozer, pleegde wel fraude in de winkel en werd op staande voet ontslagen. 'Ja maar', zeggen collegae die hem ook graag mogen, 'hij had verkeerde gabbers!' Ja, gel.. natuurlijk. De jongen was volwassen en het was niet zijn eerste dag in de winkel. Eigen verantwoordelijkheid, da's ook zo'n ding toch?
(Daarna kwam natuurlijk de discussie: Duur abonnement op IPOD, Internet en my God, weet ik waarop allemaal. En dan heb je dus geen 5 euro, het ging om dat bedrag, meer in je zak om sigaretten te kopen. Collegae zeggen ook: Joh had 'ie me om een joet te leen gevraagd, had ik het zo gegeven. Ik ben nu heel streng: als je een knaak in je zak hebt, kun je geen vijf euro uitgeven, maar ja, ik ben dan ook een ouwe zak van 60, met andere normen of zo.)
Ik merk weer dat ik aborteer, ofwel, ik drijf af.
Het is in mijn (wieler) sport helemaal normaal dat je een wedstrijd 'verkoopt'. Jan J., Joop Z., Gerrie K. deden het en in de oude oudheid werd het al gedaan en daar is natuurlijk, in mijn ogen, niks mis mee. Marten Ducrot, hij van de oortjes van het Tourverslag op de Tv, schreef er al over in zijn fraaie autobiografie.
Ik ga een voorbeeld geven. Kijk, je bent tijdens de Olympische spelen met, om het makkelijk te houden, twee man op kop. Je weet dat je medevluchter, V. noem ik hem voor het gemak, veel rapper is dan jij, jonge en onbekende coureur hoewel hij al wat jaartjes ouder is en dat die Olympische wedstrijd zijn laatste kunstje is. Je weet ook dat een Olympische zege eigenlijk geen moer voorstelt. Er is geen aparte trui aan verbonden, die je vier jaar kunt dragen, of je moet die zelf bekostigen, er is nauwelijks geld mee te verdienen en ach, Olympische roem? Wat stelt dat nu helemaal voor? Niks toch? Die Olympische spelen zijn een uithangbord voor allerlei, voornamelijk Amerikaanse, multinationals om extra naamsbekendheid te krijgen. Dus, dan zegt die ouwe en helemaal voor het vak levende, coureur, die vandaag zijn laatste wedstrijd rijdt dat hij wel wat geld over heeft om te winnen. Of dat je een mooi contact kan krijgen voor het volgende jaar. Hij zal je dan in lijven bij de ploeg waar hij voor gaat werken als ploegleider en dat je goed geld gaat verdienen.
Nou ja, wat doe je dan? Of een Olympische zege, waar je verder nauwelijks iets aan verdiend en die iedereen in de wielersport bijna meteen weer vergeten is, of een fraai contract bij een fraaie ploeg met fraaie wedstrijden om te rijden? Die keuze lijkt me niet zo moeilijk. Nu ja, in Londen hebben we het gezien. Is dat dan erg? Of is dat bedriegerij? Het laatste een beetje, misschien, maar wielrenners zijn eenmansbedrijfjes, hoor, hoewel ze voor een ploeg rijden. Vandaag rijd je voor de Lotto club en werk je je uit de naad voor je kopman, het volgende jaar rijdt je voor de BMC ploeg en is je kopman van het vorige jaar je tegenstander.
"Zo gaat dat", zei Kurt Vonnegut al. Maar, dat zijn coureurs, die geen topsalarissen of enorme transferbedragen verdienen of meekrijgen bij hun overgang naar een ander team. Goed, de echte grote heren kunnen er goed van rondkomen, dat is waar, maar de kleinere jongens, die tien jaar prof zijn en zich, zoals de Vlaming zegt: 'de kloten moet afdraaien voor zijn kopman', is absoluut geen groot verdiener hoor. Voor tweehonderd wedstrijddagen per jaar die hij rijdt, verdiend hij een modaal, misschien iets meer, salaris. Maar, zijn wedstrijden duren dan wel een uur of zes per dag, zonder 'rust', hij doet dan vaak in sneeuw, ijs, hitte, plenzende regen en al dat soort zaken, zijn werk, moet een aantal bergen over of over die k..kasseien in Vlaanderen rijden en dan is er nog de kans op valpartijen of dat 'ie door een of andere Franse Lulhannes van zijn fiets gereden wordt, zoals Johnnie Hoogerland. De dagen dat hij geen wedstrijden rijdt, traint hij een uur of zes, weer of geen weer.
De voetbalspeler daarentegen heeft een aardig bestaan. Hij speelt, maximaal, twee wedstrijden per week, die dan twee maal drie kwartier duren, met een kwartier pauze daarin. Hij geniet aanzien, wordt op de Tv vertoond, er is geen enkel onderwerp waar zoveel aandacht aan besteed wordt dan aan het voetbal, met soms wel vier uitzendingen elke zondag, hij verdient mega salarissen en gaat bij de overstap naar een andere ploeg er vaak een tonnetje of wat op vooruit. (Vaak is de voetballer verbijsterd dat hij geen half miljoen per jaar meer kan verdienen omdat hij de aanzet van een beginnende pass die uiteindelijk na drie kwartier tot de beslissende goal heeft geleidt, heeft gemaakt)
Nu heeft de voetballer wel pech dat 'ie door mensen als Johan Derksen en Jan Mulder wordt besproken. Mocht mij dat overkomen zou ik voor Harakiri kiezen, eerlijk gezegd. Derksen en Mulder, Geer en Goor, Gat en Verdamme.
Goed, Koning Voetbal is dus ook niet meer zo Koninklijk. Omkoping, corruptie en wat die meer zij. Is dat erg? Of is dat bedriegerij? Het laatste, een beetje. Sport, in elk geval elke commerciële sport, doet aan poen. Sport is handel. Tv rechten, media rechten, sportkranten, -bladen, -tijdschriften, ze geven allemaal poen uit aan de sport. Want, jij en ik, willen dat zien. Jij wil voetjebal zien, ik wil echte sport zien, fietsen. Tennis niet, dat is geen sport natuurlijk, maar voor de rest, we willen allemaal sport op Tv. Waarom? Goh, ga ik nog wel eens over schrijven.
(Het is natuurlijk: de wielersport en het voetbal spel en het tennis spel!)
Maar geld is geld, handel is handel, zeiden Bill Super en Hiep Hieper altijd en da's ook zo. Dus, wil je een eerlijke sport, dan moet die weer terug naar de ouwe oertijd. Griekse atleten in de blote kont die discussen, of is het discie, hapten en speren vingen en kogels kopten. (Helaas waren het alleen Griekse mannelijke atleten in die blote kont, dus dat maakt het voor de doorsnee mannelijke kijker behoorlijk minder aantrekkelijk)
Wij, fietsliefhebbers, wachten nu op de berichten over gedopeerde voetballers, tennissers, nou ja, waarom die zich zouden moeten doperen, nou ja, om al die pauzes tussen vijf ballen en evenzovele kreten aan te kunnen, misschien en schaatsers.
We wachten af.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten