Tja, zo zag het er dus uit, onze vakantiebungalow. Dit was dus de ingang van het park. Je ziet al, vrij sober en vooral somber en, als je goed kijkt, zie je (tussen de twee dode bomen door) de kapotte toegang van het park en daarop, heel klein, kraaien (of raven of roeken). Wat het dan wel is, hoor je nog. Dat geeft mij aanleiding tot diverse Blogs, dus houd je maar vast!
Nee, natuurlijk niet, nee hoor, niets van dat alles. We waren er inderdaad een weekje uit, in een bungalow park, maar dit is dat park niet! Nee, man, we hadden een week in een bungalowpark dat 'De Groene Heuvels' heet, in de buurt van Ewijk. Een prachtig en modern park, met vrijstaande huisjes, die van alle comfort waren voorzien, nou ja, behalve dan een goede Tv. Dat was wel erg behelpen, maar dat geeft natuurlijk niet zo erg veel. Belangrijker was, dat we ons er thuis voelden, alle comfort hadden en dat op de dag na aankomst de lente, het voorjaar, La Pimavera, le Printemps, Spring, Fruhjahr, met een knal losbarstte!
En dat hebben we geweten. In de tuin die ons huisje omringde stonden twee van die bomen, ik geloof Japanse of Oost-Indische kers, in ieder geval van die bomen die al heel vroeg in het voorjaar bloeien, met van die lila-achtige bloemetjes. Bij aankomst, vorige week vrijdag, waren die boompjes nog helemaal kaal. Misschien hadden ze verborgen knoppen, maar ze zagen er triest en treurig uit, staande in de koude april wind.
Die zaterdag, we, onze jongste dochter, (zij van de foto en van meerdere), was ondertussen een nachtje bij ons komen logeren, hadden boodschappen gedaan en een leuke autotocht in de omgeving gemaakt, in ieder geval, we waren terug gekeerd en hadden gezien dat er een vage lila gloed over de bomen lag. De zondagmiddag daarop, we hadden weer een stuk van de omgeving verkend, stonden, bij thuiskomst, beide bomen vol in bloei! Dankbaar negen ze naar de stralen van de zon, die warmte en vruchtbaarheid bracht.
Wat fraai hé, en zelf bedacht, bovenstaande zin!
Maar, zoals tijdens onze vakanties is de rolverdeling tussen E. en mij behoorlijk goed ingestudeerd. In de ochtend verzorgt een van ons het kattenbeest. Ze heeft, had ik dat al verteld, een eigen faceboek pagina: Tabby Felis, E. doet haar ding, drinkt koffie, leest een krant, gaat haar gang met haar zaken, is bezig met het huis en al dat soort dingen en ik fiets een paar uur. In de middag doen we samen onze dingen: we shoppen, drinken wat op een terras, kijken rond in de omgeving en kletsen bij en ja, hebben vakantie. Nu kwam de aanwezigheid van de jongste erbij. Ze woont en studeert op 'fietsafstand' dus haalden we en brachten we haar dagelijks van en naar de collegebanken.
Ben je er nog? Interessant gelul, hé, maar dan heel anders. In ieder geval, ik fietste dagelijks. Toegegeven, het was koud, althans fris en er stond een harde wind die hele week, maar dat is natuurlijk heel wat anders dan regen/sneeuw en andere verfoeilijke neerslag. We waren in het "Land van Maas en Waal", je weet wel, van Boudewijn de Groot. Ik was dat gebied natuurlijk wel eens doorgereden. Op de fiets, van Noord naar Zuid, met de auto om de dochter te bezoeken en zo, maar ik kende het gebied verder niet. Nou, dat heb ik natuurlijk grootschalig ingehaald. De eerste dag, vrijdag, ging heen met inchecken, Tv uitproberen en mopperen daarover, tassen en pakken verspreiden en uitpakken, bedden opmaken en kind halen, (haar logeerpartijen waren heel gezellig al die dagen), en eetwaren in huis sjouwen. Bovendien miezerde het en had ik dus totaal geen zin om op de OC te stappen.
De zaterdag brak stralend aan en al vroeg stuurde ik de fiets richting de Waaldijk. Via Winssen reed ik, met een heel groots uitzicht over de uiterwaarden en de rivier, naar Beuningen en verder. Ik had me heilig voorgenomen om gedurende deze vakantie eens iets anders te doen dan domweg, blind tegen de wind in of met de wind mee, kilometers te maken en zoveel mogelijk de geschiedenis van de streek op te snuiven.
In mijn boek De Berg beklaag ik me ergens over het feit dat wij in ons land zo weinig historisch besef hebben, maar die mening veranderde al snel. Voor ik aan het stuk naar Winssen begon, was ik eerst het dorpje Bergharen al gepasseerd. Een dorpje van niets, dacht ik en dat was ook zo, maar, Bergharen deed haar naam eer aan, want het dorpje was op een echte 'berg' gebouwd. Nou ja, je begrijpt me wel, maar er lag wel een echt heuveltje in het dorp. En boven op die heuvel, stond een molen een een ruïne. Nee, niet die van de foto, dat hoor je nog, maar een ruïne van een klooster dat in de tachtigjarige oorlog was gecreëerd. Er had een klooster uit de 12e eeuw gestaan dat in die oorlog met de grond gelijk was gemaakt. In de 'Rijke Roomse jaren', zoals een opgewekt bord vermeldde, was de ruïne verder geslecht en was er een bedevaartplaats voor in de plaats gekomen. Dit bedevaartsoord is gewijd aan; 'Onze Lieve Vrouwe ter nood Gods', als jullie dat wat zegt.
Maar fraai en historisch was het wel. Dat kleine dorpje, ze hebben er zelfs en buurtsuper en een muziekkapel en een hele grote RK kerk, heeft zowaar zijn eigen afslag aan de A 73.
In Beuningen kocht ik de (te) dikke zaterdag kranten en stopte ze, wat moeilijk, wat zijn die dingen toch dik met al die bijlages en magazines, eigenlijk, in een van de zakken van mijn wielerhemd.
Dit hele gebied, vanaf Nijmegen en dan zo stroomafwaarts, is natuurlijk voor archeologen een geweldige speeltuin. De Romeinen waren hier al dik 2000 jaar her neergestreken. Nijmegen, Noviomagus, is, na Maastricht, Trajectum Mosa, de oudste stad van het land. Maar ook in Beuningen zelf is er een latere geschiedenis geweest. Er staat een restant van een kasteeltje, een buiten, uit de zestiende eeuw, in het winkelcentrum, ja een mooi en leuk winkelcentrum, van het plaatsje. Iets later was ik terug, zoende mijn 'meiden' en las de dikke kranten. Die middag gingen we naar Mook en Groesbeek. Herinneringen aan de vierdaagse die ik ooit (maar nooit meer) gelopen had kwamen naar boven. De zeven heuvelen weg! Ja, natuurlijk, die moet ik nog gaan fietsen!
--Later meer, sorry voor jullie--
Geen opmerkingen:
Een reactie posten