Ja, hoeveel Nederlandser (of, arroganter), hoeveel Hollandser kun je het krijgen? Dit is mijn provincie/ons land, ten voeten uit. Ik ben geen Henk van Os, een van de 'kunst professoren' van ons land, die op de Tv uitlegde waarom een schilderij mooi was of niet en wat er dan zo mooi aan was. Ik weet zelf wel, net als mijn lezers, wat mooi is en wat niet. Wees eerlijk, er is niets zo individueel als de menselijke (kunst) smaak. Persoonlijk ben ik niet zo gek van abstract. Ik bedoel, ik heb, ooit, vroeger, in de trein wel eens iets gezien, een reproductie, van ene Barnett Newman: Red, Yellow an Blue. Maar dat deed me niet veel. Ik, nu ja, E. en ik, wonen op, echt, steenworpafstand van het COBRA museum in Amstelveen en zien dus zo, heel veel geafficheerde tentoonstellingen van die groep mensen en hun volgers. Ook zien we veel beelden in de expositie tuin van dat museum staan, maar, eerlijk is eerlijk, het doet ons niet veel.
Hoewel Appel, Corneille, Constant, Dotremont en meerdere, waaronder Noiret, waarschijnlijk hun uiterste en heel eerlijk hun best deden om een nieuwe stroming in de kunst aan te boren en te bevestigen, kwam dat allemaal toch niet zo helemaal uit, geloof ik. Die stroming had je en (heb je misschien nog) ook in de literatuur. Ik weet dat er de schrijver Bert Schierbeek was, een Grunniger nota bene, die 'Cobra' literatuur maakte. Die was niet te lezen man, dat ging helemaal nergens over. Hij schreef onder andere, verbeter me als ik het fout heb, het boek 'Ik'. Dat waren dan 300 pagina's alleen maar met het woord Ik. En: mensen kochten dat en zeiden dat dat kunst met een grote K was! En dan had je, ik ben een beetje opgegroeid in die jaren, ook nog een muzikant, die stukjes in elkaar zette, hij heette Reinbert de Leeuw, geloof ik, die atonaal echt als atonaal deed voorkomen en zich daar niet eens voor schaamde. Ik denk nu dat die man hartstikke doof was, op zijn minst geen lefhebber van muziek, maar in ieder gevaltotaal geschift, maar door de kunst incrowd op het schild geheven werd, of zo, in die jaren.
Maar goed. In de jaren van mijn volwassenheid, in de jaren van Cobra en zo, was dat de constante, dat MOEST je mooi vinden, of, in ieder geval, bewonderen, want anders was je een pummel. (Later had je dat met de Kabouters en die stroming, weet je welk, uche uche en zo)
Nu, ik was dus een pummel, ik vond er geen ene f... aan en vertelde dat dan ook, voorzichtig, tijdens een biertje in een van de vele, wel gezellige kroegen die je toen nog in Mokum had (ze serveerden kaas en ossenworst gratis) aan de mensen die mij omringden (en waaronder mijn, gelukkig, nu ex) en die mij dus als 'pummel' gingen beschouwen. Nu ja, dat ware dan zo.
Ik ging terug. Ik ging echt terug naar de basis. No more Bob Dylan of Pravda of Palestina Comité, no more 'baas in eigen buik', 'Johnson Moordenaar', no more, alles voor Che, of Fidel, of ander soort wereld hervorm dingetjes, (mannetjes die net zo erg waren als Hitler of Lenin of Mao, of zo) no more in dat wereldje van exclusief links lezende en naar die (linker) kant kijkende mensen, maar terug naar mijn roets, roots, nee, terug naar mijn basis.Na een periode waarin mijn echtgenote een andere vriend(en) had, terwijl ik veel op zee zat en zo en de wat gespannen tijd die daarop volgde, eufemisme is me niet vreemd, kwam ik na een hoop gedoe en gelul, tot mezelf. En ging een scheiding aan. En, believe het of not, ik won die. In zoverre: dat ik de door haar aangegane geld schuld mocht betalen (ik voer heel veel in die tijd, was nauwelijks thuis en kon nauwelijks nagaan wat zij uitvrat) en dat ik geen alimentatie op me hoefde te nemen en: dat ik mijn kind elke twee weken kon zien.
Slauerhoff zei het al eens: Such is life en voor jullie, lezers is er ook niet veel nieuwigheid aan, aan dit verhaal.
= later meer=
Geen opmerkingen:
Een reactie posten