We zagen het jaren geleden al. Met Theunisse. Een klasbak zoals je er weinig tegenkomt. Maar psychisch een niet al te sterke coureur, ondanks zijn mooie autobiografie, waarin hij vertelt hoe hij zich zelf pijnigde door met aanstekers over zijn lijf te gaan. Rooks: ook niet tegen de druk bestand. Al die mannen werden naar boven geschreven door de media (en de beeldende media, als jullie me begrijpen) en ook naar boven gekletst door mensen als Smeets c.s. Dat mag, hoor, sterker, dat moet. Van de bazen waaraan die journalisten schatplichtig zijn, dan. Ik weet niet of die journalisten, het is natuurlijk een beroepsgroep vol ego's en narcisme, wel eens kinderen, al dan niet hun eigen, hebben opgevoed. E. en ik wel. Vier stuks om precies te zijn en nu zijn we, veel meer dan zijdelings, betrokken bij de opvoeding van twee kleinkinderen. Opvoeden bestaat niet alleen uit positieve impulsen. Je moet kinderen af en toe ook eens terechtwijzen, bestraffen zelfs, hoe moeilijk en pijnlijk dat ook kan zijn. (Nee, geen fysieke bestraffing, ben je mal, nee hoor absoluut niet, maar af en toe NEE durven zeggen en dat dan ook volhouden is helemaal niet zo gek voor een kind. Grenzen trekken en zo.)
Maar, jonge en talentrijke sporters, van welke discipline dan ook, zijn nog, of net, jonge kinderen en de kans dat je ze over het paard tilt is levensgroot aanwezig. Niet alleen als media mens, natuurlijk, maar zeker de managers, trainers, personal coaches, zaakwaarnemers en perswoordvoerders van die sporters.
Bij de laatst genoemde groepen (ik zal het woord parasieten niet gauw gebruiken, maar je vat hem?) is het natuurlijk zaak om hun pupil, M/V, zo goed mogelijk af te schilderen en een zo groot mogelijke verkoopwaarde te geven. (Daar aan is ook hun salaris gekoppeld.) Kijk naar al die jonge voetballertjes, die, een keer een goal gescoord hebbend, al meteen een Porsche krijgen en een salaris van ettelijke miljoenen. Lees, in dezelfde pers hoe het ook mis kan gaan met die mensen. Dan, als het niet helemaal gaat zoals men dat van zo'n jonge M/V verwachtte, laat diezelfde pers je weer vallen als de bekende baksteen.
Is dat een Nederlands iets? Nee, absoluut niet. Sterker, ik geloof dat onze pers nog aardig goed wegkomt daarmee. Ik herinner me dat er in het post Merckx tijdperk, twee nieuwe coureurs opstonden. Fons de Wolf en Daniel Willems.Talenten, allebei, zeker. Maar de pers in België had hen beiden al als de nieuwe Eddy, baron, Merckx afgeschilderd. Beide kerels deden hun best, maar kwamen noot echt uit de verf. Ze 'deemsterden weg' zoals de Vlaming zo fraai zegt.
Maar Mollema, ik ga in hem geloven. Zijn etappe zege, een paar dagen terug in Zwitserland sprak tot de verbeelding. Zijn tweede plaats van vandaag in dezelfde ronde ook. Vergeet niet dat hij al eens vierde in de Vuelta werd. Hij is 26, zijn beste jaren komen nog. De man heeft talent en, geloof ik, heeft zich zelf ontdekt.
Ik geloof ook dat hij minder kwetsbaar is, geestelijk, dan Gesink. Ook zijn valpartijen zijn minder spectaculair. Hij kan ook best sturen, zoals ik vandaag zag. In de afdaling lag er een 'kilometer' boog plat, maar hij wist zich er behendig onder door te wurmen.
Mijn Tour gaat genieten worden. Misschien zonder asperges of nieuwe haring, maar genieten wordt het absoluut.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten