Er is een liedje dat me soms, je hebt dat wel eens, te binnen schiet. Het is een soort 'Kaubooi' nummer, zoals wij jochies dat vroeger zeiden, een Country nummer. Het heeft veel weg van de titelsong van die fantastische Tv serie van heel ooit: Rawhide. Oudere lezers herinneren zich die serie nog wel. Het was een 'western' zeg maar over een groep veedrijvers, cowboys, die een kudde koeien van wel 3000 stuks van A naar B moesten drijven. Dat deden ze en ze ondervonden veel hindernissen op hun weg. Veedieven, oplichters, snelle vrouwen en mooie jongens, opstandige Redskins, Injuns, die het allemaal op hun vee of het levens van de koeienjongens gemunt hadden. Clint Eastwood had in deze serie zijn eerste echte filmrol. De Tv serie werd vanaf, ik dacht 1963 of zo, op onze nationale trots uitgezonden, maar was al vanaf 1956 op de US buizen te bewonderen. Frankie Lane zong de schitterende en gelijknamige titelsong. (Google!)
In die tijd (1961) was er ook een Country nummer te horen dat geïnspireerd was door de song van Rawhide. Het nummer werd gezongen door John Leyton en was een 'smashing hit'. (Google!)
Wat het nummer vooral zo fraai was, waren niet de drie achtergrond dames met van die puntige borsten door van die met stalen neuzen, veiligheidsschoen achtige, volgepropte Bh's. (Jongens van mijn generatie herinneren zich die nog wel. Dacht je eindelijk eens wat te pakken te hebben en wat te gaan voelen maar dan waren het .., nou ja herinneringen van een oude man, denk maar.) In elk geval, de song had een soort echo die heel fraai, weemoedig en zelfs wat dreigend overkwam.
Wat heb dat nou met fietsen te maken, man? Nou niets en alles, natuurlijk. Vee dat opgedreven wordt en zich naar de slachtbank laat voeren? Ik zie daar wel een mooie overeenkomst in, hoor. Flauw, flauw, flauw en een opmerking die niet past, natuurlijk! Maar dat nummer van die John Leyton heette: "Johnny, remember me." (Google, dus, zoals ik al eerder schreef.)
Maar dat nummer schoot me opeens weer te binnen toen ik vanmiddag naar de finale van het Nederlandse kampioenschap (NK) fietsen om het brood keek. Ik moet eerlijk zeggen, ik heb slechts de laatste kilometers van het NK gezien, een uurtje of zo, meer niet. Dat komt natuurlijk doordat ik me heilig had voorgenomen om nooit meer een fietswedstrijd op onze nationale zenders te gaan zien. De redenen daarvoor heb ik al eerder uitgelegd, zie mijn Blogs van 22, 23 en 24 maart. Maar, zei Willem Elsschot al: Tussen droom en daad.. en dat is ook zo. Het NK zou vanaf 1430 worden uitgezonden en pas vanaf 1500 zou het Belgisch kampioenschap (BK) te zien zijn. Ons zomerweer was weer geen weer en ik voelde er niets voor om weggespoeld te worden, dus bracht ik de dag mediterend en denkend aan hogere zaken door. Kortom: ik snurkte wat uit, deed douchen en kranten en wat kletsen met E. en wachtte op de koers. Rond half drie zapte ik, hypocriet, vond ik, toch even naar 1. Volleybal, of zoiets. Vroeger gespeeld en leuk gevonden om te spelen, maar om naar te kijken? Nee, leuke sport, maar, om na elk gewonnen punt aan je achterwerk gefriemeld te worden door je teamgenoten?
Nadat ik, de dag voor een kwalificatietocht voor Parijs-Brest-Parijs van 300 Km, tijdens het spelletje een inversietrauma opliep en zodoende met een enkel in het tape die rit door Zeeland, Vlaanderen en Brabant ging rijden, was de lol in het balletje/balletje gauw over. Dus schakelde ik over naar Den Bels en daar begon de koers wel rond drie uur. Ik kende en herkende het decor. Ik had hier zelf gereden en kende het decor.
=later meer==
Geen opmerkingen:
Een reactie posten