Ja, ja, Johnny Hoogerland wint het NK. Op een geaccidenteerd parkoers in de buurt van Kerkrade. Een parkoers van bijna 230 kilometer lengte,over tweeëntwintig rondes, elk van een kilometer of tien. Per ronde klimmen de renners dan ongeveer drie kilometer over vier niet al te steile hellingen, sprak de niet klimmer positief, maar ja, dat hakt er wel in natuurlijk, na dik twintig keer. Behalve een geaccidenteerd is het ook nog eens een selectief parkoers op deze manier.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik, zie mijn vorige Blog, slechts een half uurtje, iets meer, gezien heb. (Lees ook mijn motivatie daarvoor in andere Blogs) Maar in dat half uur, of meer dat de NOS uitzond, zag ik wel de beslissende aanval van onze Zeeuw. Hij reed weg bij Sebastian Langeveld. Nu is dat dan wel geen echte klimmer, maar de manier waarop de held van de Tour afstand van hem nam, was behoorlijk indrukwekkend.
De held van de Tour.Van de Tour van 2011 dan. Hij rijdt in die ronde, onder andere met z'n huidige ploegmaat Flecha, ver vooruit. Johnny heeft 'virtueel' de bollentrui aan en toont zich, zoals hij dat altijd doet. Dan gebeurt, in die negende etappe, het ongelooflijke. Op een smalle weg probeert een hufter van een Frans televisiestation, TF1, de coureurs voorbij te steken. De man moet een zwenking maken voor een wegversmalling, een boom, en raakt met zijn voertuig Juan Antonio Flecha. Deze raakt uit balans en valt tegen onze Zeeuw aan. Deze raakt natuurlijk ook uit balans en duikt het naast gelegen veld in. Een veld, omzoomt met prikkeldraad. Johnny belandt in dat prikkeldraad en blijft daar in hangen, zijn fiets stuitert niet eens ver weg. Hij klimt, ondersteund en geholpen door ploegleiders en andere volgers, uit het draad, op zijn fiets en vervolgt zijn weg. Hij rijdt de etappe uit, wordt onderweg verzorgd door de Tour arts en krijgt, na afloop van de etappe, 33 hechtingen!
Een "normaal" mens zou nu een week of vier de ziektewet in gaan en daarna nog zeker drie maanden in therapie, lichamelijk zowel als geestelijk, blijven om de geleden schade te herstellen. Maar: een coureur kijkt naar zijn fiets, zet zijn stuur recht, vloekt en spuugt en stapt op.
Even een woordje nu over andere sporters en hun belevenis van en omgaan met blessures of ongelukjes. In het geval van onze dappere dodo mogen we natuurlijk bijna spreken van een moordaanslag. De Schwalbe, kennen jullie dat begrip? Een voetballer ziet, vier meter verderop een tegenstander een been uitsteken en laat zich met liefde rollen en vraagt vervolgens, met van die irritante gebaartjes die die gasten hebben, om een kaart of drie. Zijn tegenstander, die niet eens in de buurt van de man was, gaf duidelijk aan, ook weer met zo'n naar gebaar, dat hij al dan niet de bal speelde. Vervolgens ligt het hele spelletje minuten stil en komen er allerlei mannen met sponzen en zo het veld op draven. Tennissers gaan natuurlijk elke twee minuten al aan de kant zitten, maar ik kan me, heel eerlijk, niet voorstellen waar je bij dat spelletje geblesseerd zou kunnen raken, maar het schijnt toch mogelijk te zijn bij die verwende en verwaande kwasten. In de vechterij is de sporter natuurlijk al constant geblesseerd en wel in het hoofd, want anders begin je er niet aan.
Maar goed, Hoogerland stapt zoals gezegd op de fiets en rijdt de etappe uit en krijgt alsnog de bollentrui uitgereikt.
Achteraf blijkt dat, na jaren, de zaak nog steeds niet is afgehandeld. Vraag niet precies hoe dat zit, dat weet ik ook niet, maar onze Johnny heeft in ieder geval nog wat te verrekenen met de organisatie van de TDF.
En hoe mooi zou het zijn als de kampioen in zijn rood-wit-blauwe trui dat zou doen in de Tour?
I am Johnny, you will remember me.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten