Na het Jappenkamp 2

 Nu heb ik over ome Bart al heel veel geschreven, hij was mijn voorbeeld als jonge ziekenpa en mij, ja, ik mag het, nu ik dik zeventig ben, wel zeggen, hij was een held voor me. Het allerbelangrijkste wat ik van hem gehoord heb was: 'Luister naar elke patiënt. Op het moment dat hij je verneukt kun je hem alsnog rapporteren, maar elk verhaal van elk mens kan belangrijk zijn'. Ik heb geen idee of ome Bart nog leeft, maar ik heb die raad altijd ter harte genomen en ook overgedragen aan de mensen die ik ging opleiden en heb opgeleid. Maar goed, over ome Bart zullen we het niet meer gaan hebben.

Ome Bart was een mens met een heel groot hart, hierbij menende dat hij empathisch was, heel empathisch. Maar goed die ouwe goeierd had ook de SGTZVP E  in zijn ziekenboeg laten komen werken. Deze OOFF, deze man, een dikke veertiger toen, was in de Oorlog, de Tweede Wereldoorlog natuurlijk, ernstig geestelijk verwond geraakt. De man, toen nog misschien een tiener/dan wel begin twintig, was na de capitulatie van de Oost in krijgsgevangenschap geraakt. (Het was in de jaren veertig van de vorige eeuw) Hij was marinemens en werd, vraag niet hoe, gevangen genomen door het Japanse leger en in een kamp gestopt, op het Japanse eiland Honshu, in of nabij de stad Hiroshima, een naam, die een jaar of wat later befaamd/berucht/beroemd zou worden in de hele wereld. 

Zelf heb ik nauwelijks met hem gesproken, hoor. Ik was net aan achttien en hij was een dikke veertiger, ja, hoe gaat dat op die net post puber leeftijd? Maar goed, ik werd als hele jonge ZVP op de MKAD geplaatst en. zoals het bij de jongsten gaat, moest nog heel veel leren. Dus kreeg ik de ziekenzalen/keuken/bovenverdieping onder mijn behaar, nu ja, ik werd onder beheer van SGT E geplaatst. Dat werk hield in dat ik de ziekenzalen met patiënten te verzorgen/verplegen had, dat ik koffie en thee moest zetten, het eten moest halen (let op, in die tijd at de hele KM nog in de kazerne, dus moest ik met een karretje vaak vijf 'rantangs', stapels pannen op elkaar, eten halen, dat neerzetten en zo. De mannen schepten zelf wel op en ja, de afwas was natuurlijk voor mij. 

Ook mocht ik de was halen en brengen, witte jassen van de arts(en) en de verplegers, lakens en slopen van de eventuele patiënten en al wat dies meer was. Let op, we hadden vaak een ziekenboeg vol, hoor. In die tijd werd je niet met een griepje of een pijntje naar huis gestuurd, maar gewoon een week opgenomen en soms lag de ZB vol met af en toe wel 10/12 mensen. Dan was je druk bezig hoor.

In de avonden/nachten draaide je dan (slaap) dienst als ZVP v/d Wacht en kon je ook nog eens avondeten en rantsoenen gaan halen voor je patiënten.  ('s Avonds had je, toen. bij de marine, ook nog vaak een warme hap, soms gebakken marinier, soms een frietje, soms shit on a shingle', zoiets. De wat oudere ZVP's lieten de afwas van het avondeten met liefde voor je staan, dus ja, dan kwam je de volgende morgen binnen en had je een uur afwas om door te komen. Nee, niet klagen en zeker niet bij ome Bart of bij SGT E. Dan had je een ander vak moeten kiezen, zeiden ze beiden toen ik het er wel eens over had.

En je had veel ouwe lullen, hoor. Nu ja, ik was de jongste met net mijn tweede rode streep op mijn matrozenhemd genaaid, maar er liepen er rond? Die gasten waren misschien net twintig maar die hadden een pretenties zeg? Ik zal geen achternamen noemen, maar je had ene Martin, te jong overleden, maar die voelde zich! Hij rookte pijp, op je twintigste?

Dan had je ene Roos, die de grootste fantast was van het stel. Maurice, wat een geweldige kerel die schermkampioen was van de KM. Jaap D, een man die me Osibisa, een groep uit  die jaren, heeft leren kennen en die mijn liefde voor Pink Floyd aanwakkerde. Eje had Roy D., toen nog een KPL, maar de man die me liet houden van ons vak. Een geweldige kerel, helaas ook veel te jong gestorven, maar wat een grot mens!

Maar, al met al, heb ik nog niets over de SGT E verteld, de man met een enorm PTSS probleem, maar dat was toen nog niet bekend. Het word de volgende keer, denk ik.