Het ging, zoals ik in het vorige Blog schreef, dus al (bijna) vanaf de start mis met het fietsen om den brode. Want, het wielrennen was de eerste professionele sport die bedreven werd. Mannen, later, heel veel later ook vrouwen, fietsten dus voor hun eten, voor hun, aanvankelijk karige, loon. Dat hield in dat het niet alleen maar zuivere liefhebbers van de wielersport of van de fiets zelf waren, die mannen die op zo'n fiets kropen. Net als dat wij, de moderne werknemer niet alleen zuivere liefhebbers van ons werk zijn. Nee, daar staat een hoop werk, zweet en vrije tijd tegenover een vaak, in onze ogen, ook karig salaris.
Waar de andere sporten, zoals ik al memoreerde in dat Blog, aanvankelijk vaak door 'heren' werd beoefend, was dat, op een paar uitzonderingen na, al vanaf het begin in het wielrennen dus niet zo. De meeste van die coureurs kwamen van eenvoudige boerenbedoeningen en hadden daar geleerd om hard te werken en zich dood te wroeten, maar de fiets die gaf hun een kans om uit dat 'harde labeur' te raken en om meer te worden dan hun vaders, grootvaders of ooms. Op die fiets moest ook wel heel hard voor gewerkt worden, maar de beloning was navenant. Lees de memoires van de (voornamelijk Vlaamse) wielerhelden uit die tijd, zoals Brik Schotte en Buysse en noem ze maar op. Maar, als die mannen een extra cent of frank konden verdienen door een koers te 'verkopen' of door een pilletje te nemen dat hun de overwinning zou kunnen bezorgen, dan waren ze daar niet vies van. En er werd van alles ingesmeten hoor, bij en door die coureurs. Strychnine, cocaïne, nitroglycerine zelfs. Of het hielp? Ach het werkte, net als homeopathie. Dat werkt ook niet, maar het helpt wel.
In die wereld, met die zeden en mores, kwamen dus de volgende generaties terecht. Vanaf Jan Jansen en Joop Zoetemelk tot Michael Boogerd en de huidige renners. Nu werden die middelen wel steeds verfijnder en momenteel zijn er zelfs preparaten op de markt die totaal niet meer opspoorbaar zijn. Dus, ik geloof absoluut niet in een dopingvrij wielrennen. De belangen in de sport zijn te groot geworden.
Ik kijk overigens met heel veel plezier (momenteel, begin maart 2013) naar de uitzendingen van Parijs-Nice, die trouw door de Vlaamse Tv worden uitgezonden. Binnenkort krijgen we dan ook nog eens de beelden van de Tirenno-Adriatico er bij en zo zitten wij, fietsliefhebbers, en geloof me, dat zijn er nog steeds heel veel, hoor, weer een groot gedeelte van de maand maart goed en geramd voor de Tv.
(Vandaag was er trouwens wel een heel dramatisch moment toen de drager van de gele trui, Bouhani,in een bocht slipte en met veertig in het uur onderuit ging, waarbij zijn aangezicht op het asfalt sloeg. Als je zelf fietst en wel eens gevallen bent, weet je het gevoel dat de coureur moet hebben ondergaan.)
Ik geloof niet in dopingvrij fietsen en de mensen die langs het parkoers staan en de coureurs om het hardst toejuichen waarschijnlijk ook niet, maar het echte wielervolk laat die coureurs niet vallen, ondanks alle nare verhalen van de afgelopen maanden. De koers leeft en zal blijven leven. Is doping dan niet uit te roeien? Nee, natuurlijk niet (meer). Zolang wij, het publiek, etappes willen zien die de mannen over zes cols blijven voeren of in ijzige omstandigheden van Luik naar Bastenaken en terug naar Luik willen zien rijden of driehonderd kilometer tussen Milaan en San Remo willen zien afleggen, zo lang zal de doping in het peloton heersen.
Goed dan maken we de etappes korter, minder bergen erin, minder gevaarlijke parkoersen, dan los je het probleem toch op? Nee, hoor. Er zijn altijd slimmeriken die denken dat zij de etappe wel kunnen winnen, een trui kunnen pakken of hoog in een klassement kunnen eindigen als ze maar een pilletje of prikje nemen en dus...!
Ik wil wel even ingaan op een artikel dat ik las in het wielerblad 'De Muur'.
Ik stel hier dat coureurs mensen zijn die hun brood verdienen met hun werk!
In dat artikel (van John Kroon) wordt ingegaan op de strafmaat die er aan coureurs die al dan niet betrapt worden, worden opgelegd. Lees en vrees, luister en huiver:
Zoals jullie weten zijn er 'out of competion' controles, waarbij sporters, in hun vrije tijd door de doping controleurs kunnen worden gecontroleerd. Om dat goed te reguleren moeten sporters maanden van te voren hun 'where abouts' door sturen (de plek waar ze op die en die dag en dat en dat uur zich bevinden) naar de daarvoor aangewezen instantie. (Weet jij nu uit je hoofd al waar jij op negen mei zult zijn? Ik dus ook niet.) Ik heb het verhaal eerder opgeschreven, maar het is zo dramatisch dat ik het nog, snel, herhaal. Een coureurs echtpaar krijgt een kindje. Kindje overlijdt na een paar dagen. Echtpaar in diepe rouw en druk met begrafenis en kerkdienst en met dat soort zaken te regelen. Dus, op de dag van de begrafenis is de coureur niet thuis om een plasje te doen: dikke waarschuwing: je bent positief bevonden. Er is ook een Vlaams tennissterretje dat tot drie keer toe niet thuis was, zonder geldige reden. Zij kreeg een eerste waarschuwing, haar advocaat vocht die aan en de rechter zei: 'zij mag niet gestraft, want het is haar broodwinning.' Neem deze even mee, nu.
Wordt je als hardfietser, voor je vak, voor je eten dus, voor de eerste keer betrapt op niet reguliere pil of spuit dan krijg je twee jaar onvoorwaardelijk. Je mag dus twee jaar niet je vak uitoefenen. In een carrière die hooguit twaalf jaar duurt is dat heel lang. (Dit zijn overigens de WADA en UCI regels.) Wordt je dan, na die twee jaar die je uit je vak bent gelazerd nog eens betrapt, dan mag je voor de rest van je leven niet meer in de hard fietserij bezig zijn. Vaak moeten die zondaars ook nog eens een of twee jaarsalarissen inleveren.
De betrokken coureur besodemieterde alleen zijn mede coureurs, die waarschijnlijk, ongecontroleerd het zelfde deden en hij heeft zich zelf schade toegebracht door allerlei shit in zijn lijf te stoppen. Daarbij nog de geeestelijke druk: Shit ik vernaggel de zaak en ik ben dus niet goed bezig, enzovoort.
Nou, goede straf voor die slechteriken, zou je zeggen. Maar:
Er is een vrachtwagen chauffeur aangehouden die voor de vierde keer in twee jaar zo dronken als een aap in zijn vrachtwagen rijdt. Straf: drie maanden ontzegging. Een andere beroepschauffeur rijdt, door schuld, een kind dood! Straf: twaalf maanden ontzegging, maar: voorwaardelijk! Hij mocht diezelfde dag van de uitspraak weer rijden. Een derde geval: een taxichauffeur heeft mede de dood van een mede weggebruiker op zijn geweten: Straf: drie maanden voorwaardelijk en ook hij mocht gelijk weer aan de bak.
De rechters baseerden hun uitspraken op het feit dat de bestuurders in kwestie hun brood moesten verdienen met het vak dat ze uitoefenden en dus geen andere straf verdienden!
Over klasse justitie gesproken!
Nog even dit: ik deed de stelling dat zo'n coureur allemaal troep in zijn lijf aan het stoppen was. Vaak is die shit een heel goed onderzocht geneesmiddel, dat pas na jaren van testen (leden van de PVDD nu even stoppen met lezen) op onder andere dieren is uitgetest, den k aan EPO en haar opvolgers.
Ik heb ooit eens ergens gelezen dat in een portie gebakken aardappelen of frietjes er wel 400 chemische verbindingen kunnen zijn, waarvan we de uitwerking niet eens weten op ons lichaam.
Om dus maar weer eens over na te denken!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten