Ik wil even over het doel van de training van vandaag terugkomen, voor ik een hoop narigheid, nou ja, ik overdrijf, maar goed, pret was ander, ga opschrijven over de , behoorlijk mislukte rit van vandaag, althans voor mij persoonlijk.
Zoals ik in mijn bericht van gisteren al aanhaalde is het doel van de kern van de club het beklimmen van de Stelvio, dit jaar. Die lompe granieten reus in de Dolomieten, die vaak op het parkoers van de Giro d' Italia ligt. Zoals 2012 mijn 'jubeljaar' was, ik ben dat jaar zestig geworden, wordt het dit jaar het jubeljaar van Frits. DE harde kern van onze groep heb k jullie al voorgesteld, natuurlijk. Jullie hebben een beetje uit mijn Blogs op deze site kunnen lezen dat ik heel diep ben gegaan om de Alpe d' Huez te beklimmen. Daarbij kwam het besef dat ik dat gedoe van die beklimmingen eigenlijk helemaal niet rendabel vond. (Buiten het afzien en zo, dat eigenlijk niet onprettig is, kost het een hoop tijd, in mijn geval, om een heuvel of zo op te fietsen.)
In de tijd die het mij koste om de Alp op te rijden had ik al een best stuk van de Haarlemmermeerpolder kunnen rijden. Natuurlijk was die prestatie, emotioneel gezien, natuurlijk minder geweest en was het uitzicht misschien ook minder spectaculair, maar ik had wel een prestatie qua aantal kilometers neergezet, hetgeen ik van de Alpencols die ik het afgelopen jaar heb genomen, nu niet kan zeggen. De Col d' Oz, zoals ik de door ons allen vervloekte klim naar ons verblijf in het Franse Oz Station, een wintersportplaats, noemde, heeft me toen echt (en geloof me nu af en toe nog), nachtmerries opgeleverd en ik ben nu heel ernstig! Ik word af en toe nog badend in het zweet wakker als ik van die afgrijselijke klim droom. Een klim die het echte plezier uit wat een plezierig weekje vakantie in de Alpen had moeten zijn, grondig heeft vernield. Ook een klim die me de motivatie om bijvoorbeeld de Croix de Fer te gaan rijden helemaal ontnomen heeft!
Het idee om dan ook nog eens de Stelvio, die reus in de Italiaanse Dolomieten, op te moeten rijden, een klim die bijna drie maal langer is dan de Alp, trok me helemaal niet echt aan. Ze is geleidelijker, dat wel. Waar de Alp boven de 8% gemiddeld is, met forse stukken aan de dertien procent, heeft de Stelvio een gemiddeld stijgingspercentage van zeven %. Aangezien mijn, uit ervaring weet ik dat, stijgsnelheid de 7 kilometer per uur niet overschrijdt, zou ik drie uur, waarschijnlijk meer, moeten zitten worstelen om dit doel te bereiken. Nou, nee. Daarbij komt dat ik me helemaal gefocust heb op die ene berg.Ik heb in de aanloop daarheen en naar de echte klim toe, zoveel grenzen moeten verleggen en zoveel moeten incasseren en zoveel over me zelf geleerd, dat die Stelvio niet veel meer kan toedragen om mij een betere fietser of een sterker mens te laten voelen. Maar, ik wil wel graag mee in de voorbereidingstochten, de trainingen, zeg maar, die we gaan houden. Was de beklimming van De Berg, voor mij ook nog eens een opkontje om een boek daarover te schrijven, dat zag ik niet meer gebeuren met een boek over de Stelvio, eerlijk gezegd. Ik heb, de afgelopen jaren, vaak vloekend en kotsend en balend op mijn fiets gezeten met de gedachte: Ik stop, bekijk het allemaal maar, maar dan schoot het half begonnen boek me dan weer te binnen en ging ik dus toch maar weer door, ondanks de pijn en het leed en het afzien.
Jullie hadden al begrepen dat ik geen rasklimmer ben natuurlijk?
Goed morgen ga ik verder over de pech van zondag.
--morgen meer--
Geen opmerkingen:
Een reactie posten