Tja, nu weet ik wat ik ga doen, als ik later groot ben. Ik ga mijn eigen weerstation maar openen. Waar mannen en vrouwen in De Bilt heel geleerd allerlei computer programma's in de gaten houden, isobaren bekijken, weersatellieten checken en met buitenlandse weerstations contact hebben, zo kijk ik af en toe eens naar buiten. En zag vanmorgen dat het sneeuwde. De grappige en cynische plaatjes die de ronde doen op het net en op faceboek, over een White Easter, kloppen dus. Nee, het waren geen hoeveelheden waar men in Scandinavië angstig van zou worden of zelfs maar als sneeuw aan zou merken, maar het ontnam me wel even de moed om te gaan fietsen en het verschafte me het excuus om lekker voor de buis te blijven hangen. Vanaf 0915, waarde lezers, heeft ondergetekende, Tv gekeken en zodoende aardig vierkant ogen gekweekt. Maar: het was het allemaal waard.
Het eerste beeld dat ik zag was dat van een volkomen leeg plein, waar alleen wat 'nadars', da's Vlaams voor dranghekken, stonden en verder bijna geen mens. Ik schrok. Oei, oei, alle fans van het fietsen zijn weggebleven en hebben de 'hoogmis' massaal de rug toegekeerd. Ik baalde, natuurlijk, dit kan toch niet! Nee, dat kon ook niet, want ik zat naar beelden van de aankomstplek te kijken, in Oudenaarde. Die was natuurlijk nog helemaal leeg!
Oke, nog even een slok koffie en dan word ik echt wakker. In Oudenaarde, waar, zoals ik schreef 'den Arrivé' is, staat een studio waar Karel van Nieuwkerke de voorbeschouwing deed. Als gasten had hij Nick Nuyens, winnaar van de laatste ronde over het oude parkoers, in 2011 was dat, die meer van een corpsbal weg heeft dan van een Flandrien en Dimitri Verhulst. Wie? Die! Dimitri Verhulst. Schrijver en fietsfanaat.
(Wat schreef die dan? Nou je weet wel, onder andere: De helaasheid der dingen, dat is verfilmd, weet je wel, al die kerels in der blote pielemoos op de fiets. Jawel, die hebben we zitten kijken, vrouw, echt. Jij moest nog zo lachen om die, ja, Di.)
Mooie beschouwingen, van een coureur en een fietsliefhebber, die ook nog schrijft.
Een kwartier voor de start gingen de beelden naar de startplaats Brugge. Ik ken Brugge aardig goed, ben er in het verleden meerdere malen geweest, heb een paar keer de sfeer rond de start op kunnen snuiven en vind het een heerlijke stad. Mooie architectuur, geweldige en betaalbare horeca en ja, Bourgondisch, haast.
Ik werd niet bedrogen in mijn hoop dat de echte koersliefhebbers de koers, ondanks alle dreunen en knallen en rellen en sensaties van de jongste tijd, de sport, hun sport, gewoon trouw zijn gebleven.
Interviews met veel coureurs, 'pronostieken', ook al weer een fraai Vlaams woord en heel veel beelden van coureurs. Een van de mannen deed een 'wheely' op het startpodium en kreeg de handen op elkaar van het publiek en van zijn mede strijders. De start, die geneutraliseerd was, zodat de coureurs een aantal kilometers voor het publiek konden rijden en heel België stond langs de route. Heel België? Nou nee, niet alleen Belgen, (W/V, M/V), waren uitgelopen maar de mensen kwamen vanuit alle werelddelen. Overdreven? Nee, echt waar. Ik koop, aan de vooravond van De Ronde of P-R, (Parijs - Roubaix, dan weten jullie dat alvast voor de volgende week) altijd een Belgische krant. Daarin staan de deelnemerslijst en het parkoers afgedrukt. Een kaart en de tijden van doorkomst op de belangrijkste plekken van het parkoers. Met een detail kaart op schoot, volg ik die route dan. Ja, ik ben een neuroot, ik geef het toe. In die krant stonden dus hele verhalen over liefhebbers die zelfs vanuit de VS, Australië en Nieuw-Zeeland waren overgekomen om, op de dag voor De Ronde, zelf de toeristen versie te rijden en dan de dag erop langs het parkoers te gaan staan!
Nee, ik ga het koersverloop niet beschrijven, we hebben allemaal zitten kijken, toch? Laat ik het zo zeggen dat ik het 'oude' parkoers, met de Muur van Geraardsbergen, mooier vond. Drie keer Kwaremont en Patersberg en zo, wordt mij, maar ik spreek op titre personel, een beetje teveel. Het is fantastisch voor het publiek, dat de kerels drie keer voorbij ziet komen en de koers is natuurlijk flink zwaar en zo, maar, nu ja, ik ben een wat behouden mannetje. (Misschien toch neurotisch.) Maar wat was het weer geweldig om dat schitterende Vlaamse land weer te zien, al die tien- en tienduizenden toeschouwers te bekijken, die allemaal een plek hadden gezocht. De man met het spandoek 'LUC', kwam weer vaak in beeld. (Ik ben bang dat 'LUC' concurrentie heeft gekregen. Ik zag op een gegeven moment een mooie blonde, ja, ja, ik ben nog niet blind, met hetzelfde spandoek staan.)
Het was een feest, vanaf kilometer nul. Niet zo voor die arme jongen die al na een kilometer of vier, in de neutrale zone, nog, viel en de koers moest verlaten. Niet voor 'Tommmeke' Boonen, die na twintig kilometer al de wedstrijd uit moest, maar een feest voor ons, supporters van deze sport. Cancellara was op zijn best, 'Prins' Peter (Sagan) was net niet sterk genoeg. Hij is net 23. Hij wordt, denk ik, een nieuwe Merckx. 'Onze jongens?' Veel gezien! Tjallingi: geweldig, als altijd. Boom: sterk en beheerst. Langeveld: een goed en sterk coureur. Terpstra deemsterde wat weg, maar hij reed voor een onthoofde (Boonen) ploeg.
Het was een feest. Supporters van alle coureurs deelden alles met elkaar. Dat weet ik, ik ben genoeg aanwezig bij koersen. De sfeer is ontspannen, gezellig, niets bravado, niets Hooliganisme. Gewoon, een volksfeest.
Het was dus feest. De jongste dochter belde, konden we haar oppikken van het station Bijlmer? Leuk, gezellig, dat je komt. Ajax speelde thuis en won. Geen feestelijke gezichten gezien bij de uit de Arena stromende mensen. Kortaf, nauwelijks vriendelijk en misschien hadden ze wel helemaal niet genoten?
Ik blijf maar naar die 'besmette' coureurs kijken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten