Vandaag zou dan de eerste trainingsrit in groep worden gereden door de harde kern van 'De Berg.' (Lees dat boek, het is gewoon goed) Door privé omstandigheden hadden Frits en Ron, niet de Ron 1 uit De Berg, maar de Ron 2, wel uit De Berg, forfait gegeven voor deze rit. Het kwam dus op Paul, Bas en mij neer om de eer hoog te houden, de spits aat te bijten en al dat soort zaken meer.
Ik had er, eerlijk gezegd, niet bijster veel trek in. Het weer was niet uitnodigend, met, volgens www.buienradar, dreigende buien (daarom heet die site natuurlijk ook zo) en met een stevige wind uit het zuidoosten die de toch al lage temperatuur, nog eens extra koud zou laten aanvoelen. Hoger dan zes graden of zo zou het ook uit de wind niet worden, overigens. Op de fiets voelde het dus een stuk kouder aan. Maar, omdat er een doel is gesteld moesten we dus wel gaan. Dat doel was voor de mannen, Bas, Frits en Paul, het beklimmen van de Stelvio, die hoge berg in de Dolomieten. Dat gebeurt dan deze zomer. De bedoeling was om langs de Meije te rijden. Dat is een fraai meanderend moerasstroompje dat van Woerdense Verlaat onder de Nieuwkoopse plassen door loopt, richting Zwammerdam te gaan en om dan weer richting Woerdense Verlaat te rijden, de Kromme Mijdrecht te volgen richting Uithoorn. Daar zouden we dan elk ons weegs gaan. Ons ontmoetingspunt is al een hele oude, Paul, Frits en ik gebruiken die al jaren. Het is onder de Loenerslootse brug, een brug waarover de N201, de provinciale weg van Hilversum naar Haarlem, of net andersom als je een Haarlemmer Mug bent, het Amsterdam - Rijn kanaal passeert. Doordat de wind nogal stevig was, kracht vijf, was ik behoorlijk op tijd vertrokken, maar ik geloof dat de benen het goed deden, want ik was te vroeg op het ontmoetingspunt. Ik stapte even af, deed een plas in het wild, zag een groot passagiersschip passeren en wuifde netjes naar de mensen, terwijl ik alles weer binnen boord had. De mensen zwaaiden netjes terug en de passagiers, het schip voerde een Duitse vlag, zullen wel gezegd hebben: 'Sie mahl eine an, so eine nette Hollander. Und auf das Rad, toll, was!'
Dat was dan verder ook het enige 'tolle' aan deze dag, overigens. Omdat stilstaan met dit weer echt geen pretje was, nam ik de fiets weer in de hand, zette haar op het asfalt, om de mannen een stukje tegemoet te rijden en dacht te voelen dat de achterband een beetje een week gevoel gaf bij het neerzetten. Fietsers begrijpen wat ik daarmee bedoel. Ik pomp mijn banden altijd tot de volle druk op en soms zelfs daar iets over. Achter in ieder geval. Voor heb ik iets minder druk in de band want, bij wat oneffenheden op de weg, of op een slechter wegdek, stuiter je als een achterlijke en heb je kans dat je stuur uit je handen wordt geslagen.
Overigens reed ik vandaag op mijn 'werk' fiets. Dat is een Giant SRC 1. Een fraaie maar vooral comfortabele fiets, wat prettig is als je met een rugtas vol kleding en benodigdheden als daar zijn: mobiele telefoon, portefeuille, agenda en, niet te vergeten, shag en aansteker, naar het werk moet, vaak in het donker en over nattige, soms, nu ja soms, besneeuwde wegen. Verlichting voor en achter, natuurlijk, maar dan van die op klik lampjes, die ik er vandaag had afgehaald, natuurlijk. Nee, dit is niet de fiets van 'De Berg', nee, inderdaad niet. Ze is een stuk minder nerveus dan het raspaardje dat die andere fiets is, hoor. Ze stuurt ook wat zwaarder en heeft een beetje een hekel aan scherpe bochten, maar daar moet ik er niet zo veel van maken naar mijn werk.
-- morgen verder --
Geen opmerkingen:
Een reactie posten