Vandaag heb ik alleen maar helden gezien. Stoere helden, arme helden, hongerige helden, dorstige helden, aanvallende en verdedigende en boze helden. Helden die voor de voeten gelopen werden en van zich af mepten, helden die van hand tot hand door het publiek naar boven werden geduwd en haast fris boven kwamen, maar, ik heb alleen maar helden gezien. (Onder de coureurs dan, onder het publiek heb ik gekken gezien en heel veel.)
De etappe ging de berg op, die je hierboven ziet afgebeeld. Een magische berg, een berg met naam en 'kloten'. Een vreselijk populaire berg en een zogenaamde Nederlandse berg. Formeel is het pas morgen de koninginnen rit, maar voor mij was dat dus vandaag. Ik had er een van de weinige vrije dagen die ik heb, voor op genomen. Voor mij moest en zou het namelijk een feest van herkenning worden, nadat ik een jaar en en twee weken geleden die klim had gedaan. Grappig genoeg lag ook de Col d' Ornon vandaag op het traject, een Col die ik ook 'gedaan' had. Ik had de kids uitgenodigd om te komen kijken, zodat pa hen kon wijzen op de bochten en dat soort zaken meer.
Twee van de kids konden en zouden met 'aanhang' langs komen. Aanhang bestaande uit (superlieve) vriendin van oudste zoon met superlieve kleinzoon en -dochter en jongste dochter met super sympathieke partner.
Dus werd het druk en vol in huis. E. en ik hadden al van alles in huis, zoals koffie, appelgebak, zoutjes, witte wijn, rosé en bier en we hadden de goederen, daar waar nodig, koud gezet. Voor de lekkere trek was er kaas, leverworst en, favoriet van kleinzoon en z'n pa, 'Grunneger worst.' Eerlijk is eerlijk, om nu te zeggen dat ik heel veel van de etappe heb gezien is overdreven, maar het was ook zo ontzettend leuk om de kids om je heen te hebben en vooral om de kleine kids om je heen te hebben. Mia, kleindochter van net aan acht maanden, trekt zich al op aan de tafel en gaat dan staan. Dat mislukt nog wel eens in haar dolle enthousiasme en zo valt ze dan hetzij op haar dikke luierkontje of, pijnlijker, op haar kinnetje op een tafelrand. Maar het is een harde dame, hebben we al door, ze geeft nauwelijks een kik, als zoets gebeurd.
Maar goed. De rit begon vanaf het vertrek met oorlog en strijd en het hield niet meer op tot aan de meet. De eerste aanvaller van vandaag was Johny 'remember me' Hoogerland. Maar niemand kwam weg, daar zorgde Froome in persoon voor. Uiteindelijk kwam die vlucht er dan wel, zoals 'ein Jungfrau zu Kind komt' zoals de Duitser zegt. De Col d' Ornon was het eerste obstakel. Ik had haar ook beklommen en afgedaald van de andere kant en wist dat de afdaling pittig was. Er werd gevreesd voor noodweer en ik weet uit ervaring dat afdalen in regen geen grap is. Het vorige jaar daalden we die col af met het water zo diep tot onze velgen, zo hard regende het. Goh, dacht ik, daar, die bocht, zo een bruggetje en kijk, daar is dat dorpje waar je een S bocht hebt. Genieten.
Eenmaal de Ornon af ga je naar Bourg d' Oisans. Da's een Lourdes voor fietsers zeg maar, zoiets als Zandvoort voor Duitsers is. Een bedevaartsoord voor de fietsende en ja, natuurlijk: Kitsch.(Ik kocht hier een geel shirt voor de kleine maan en een 'bollenrompertje" voor de nog te geboren worden kleine meid. Natuurlijk wilde ik ook zelf een aandenken, dus kocht ik een paar wielerhandschoenen met "Les 21 Vierges" erop. Ik was een half week salaris kwijt.(Maar ja, drink maar eens een kopje koffie in Noordwijk bij het Elfde Gebod!)
De kopgroep begon er aan. Iedereen van de verwachte aanverwanten was nu binnen en E. en ik hadden glazen gevuld, hapjes geserveerd en de kleinzoon zijn favoriete speelgoed gegeven en ik zat gebiologeerd te kijken. Ja, daar in die bocht, daar reed ik die jonge vrouw voorbij die zo'n mooi shirt aan had. En dat kerkje, ja, daar stond zo'n pastoor met een sigaartje in zijn mond. Hier zie, daar zat die vrouw te roken, daar in die bocht. En hier, hier, bij dat stroompje, daar werd ik voorbij gereden door de fietser in het shirt van het 'Legion d' Etrangere', het Vreemdelingen Legioen. Oh ja, die bocht, daar werd ik gefotografeerd, goh, waar is die prent, ik zie er niet uit op die foto vindt E. Ja, dank liefde van mijn leven, maar ik zat toen ook zo dood als zeven anderen. Ik wist de hele rit nog te herkennen!
Man, wat een feest van herkenning. En wat was het vol en druk op de berg. En wat een hoop idioten heb je toch! Mensen, nu ja, mannen, eerlijk zijn schrijvertje, het zijn allemaal van die gekke venten, die in de meest waanzinnige pakken rond rennen en de coureurs hinderen. Achterlijke lui die hun natievlaggen voor de coureurs houden, maar geen idee hebben hoe snel zo'n jongen naar boven rijdt en dus te laat zijn om die vlag terug te halen. Maar, het was vooral feest, vooral plezier en vooral heel veel enthousiasme.
Toen kwamen de mannen nog een keer naar boven en dat was er een keer te veel aan, naar mijn mening. Het publiek was nu vaak zo enthousiast, lees bezopen, dat de coureurs zich vaak vechtend naar boven moesten hijsen. In mijn idee gaat deze berg aan haar succes ten onder. Het mag en kan niet zo zijn dat coureurs moeten slaan en vechten om hun werk te doen. Dat doe jij toch ook niet? Ja, als politieman misschien, maar toch niet om een berg op te rijden?
Ik was wel erg teleurgesteld, trouwens. Helaas deden 'Lau' en 'Bau', zoals de Nederlandse pers hen nu al noemt, het ver onder de maat. Er is zelfs sprake van dat Mollema zo ziek is dat hij morgen niet meer opstapt.
Nou ja, hij is nog jong. Hij heeft ons, Nederlanders al hoop gegeven. En plezier. Misschien? Ooit? Wie weet! Maar van Mollema zijn we nog niet af, gelukkig!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten