Maar, wat een geweldige TDF hebben we beleefd. Wat een geweldige wedstrijd, maar vooral, wat een (voorlopige) schone wedstrijd. Tot nu toe, en ik heb net het wielernieuws op de Vlaamse Tv nog gezien, is er geen enkel geval van 'dopage' of vervelend hoge of merkwaardige, bloedwaardes binnen gekomen of gemeld. Maar, na jaren Armstrong en Valverde en Contador, houdt ik een heleboel slagen om mijn, overigens behoorlijk door de zon gebruinde, arm. Zelfs ik, als rabiaat wielervolger en als iemand die geen weet wil hebben van de alarmbellen die er rinkelden rond mijn sport, zelfs ik, kijk tegenwoordig met heel andere ogen naar die mannen. Nee, ik mag nu niet.., nou ja wel, ik doe het gewoon, het is potdorie mijn Blog. Ik ga dus een analyse doen over dat fietsen van dit jaar. Dat is een moeilijk verhaal en ik schop misschien enorm om me heen: nou ja, so be it.
Vertrouw ik Froome? Dat moet ik, voor mijn gezonde verstand, wel. Stel dat hij de hele zaak verneu.., dan is het fietsen (en zeker het om den brode fietsen) ten dode opgeschreven. Kan iemand dus met een pestversnelling zoals hij rijdt en met die mini demarrages op een verzetje die wij 'piel' noemen, al die vreselijke bergen overwinnen? Ja, schijnbaar.
Maar? Maar? Maar? Ik weet het niet allemaal zo meer. Ik geloof, en dat deed ik al jaren, de sport, mijn sport, niet zo erg meer. Ik heb Armstrong al jaren lang gewantrouwd. (Vraag dat maar na bij mijn kinderen en mijn vrienden, die hekelden me daar vaak over. Lance was toch de kampioen, zeiden ze?) Vandaag was er dus in de Volkskrant een goed gedocumenteerd verhaal over de Bilharzia, een parasitaire ziekte, waaraan Froome zou lijden, waarin door een specialist, Van Thiel, van het AMC, die ik toevallig persoonlijk ken, die stelt dat je met een eenmalige behandeling van die parasiet af bent. Froome zegt zelf dat 'ie elk half jaar onder behandeling moet en dat die behandelingen zijn 'biologische paspoort' nogal beïnvloeden. Dat paspoort geeft alle bloedwaarden en zo aan van coureurs.
Maar ook de manier waarop mannen als Rodriguez en Quintana in de derde van drie slopende TDF weken verbeteren, doen mij wat argwanend zijn. Juist waar 'onze' mannen, Bau en Lau, zal ik ze maar noemen, duidelijk steeds meer naar de 'kloten' gaan in deze ritten. Ook 'Il pistolero' Contador, maakt het niet waar.
Valverde, ook geen onbesproken blad, was nergens, Cunego? Geen schim. Thomas de Gendt, die vorig jaar zegepraalde op de Stelvio? Nooit gezien. Voeckler? Een leuke man, achteraan in het peloton. Andy Schleck? Cadel Evans?
Voor de bladvulling kan ik doorgaan met nog veel meer namen , maar jullie zijn al moe, nu. Maar hebben jullie het in het snotje? Al die mannen die een jaar of zo, of twee jaar of zo, geleden, fluitend over vijf cols kwamen, met twee vingers in de neus, die zijn er niet meer. Die liggen ver achter. Die spelen niet meer mee. Maar Mollema en zo dan? Ja, dat weet ik ook niet, eerlijk gezegd. Maar het feit dat hij slechter word naar het einde van de TDF, idem Laurens ten Dam, is geloofwaardiger dan het feit dat er mannen beter worden.
Diep in mijn hart hoop ik en denk ik, dat het fietsen een hoop rotzooi heeft uitgewied, zoals een tuinman dat doet met een schoffel. Lekker diep in de grond en vooral de wortel raken. Maar er is altijd van dat hardnekkige spul dat altijd weer boven de grond uitsteekt. Nogmaals, ik hoop het niet. Nog zo'n dreun kan de fietserij niet meer aan.
Morgen ga ik, ongedopeerd, maar wel met koffie en een 'Javaanse Jongens' in het lijf, de vreselijke klimmen van Amsterdam opzoeken: de Nesciobrug en de Schellingwouderbruggen. En dat maar liefst twee maal.
Dat zal ze leren!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten