Nee, dit stukje gaat niet over het verkeersgedrag van de doorsnee Fransman. (Hoewel je daar een Blog of negen over vol zou kunnen schrijven, eerlijk gezegd.) Nee, deze oorlog werd vandaag uitgevochten in een, volgens kenners en volgens het Tourboek, redelijk eenvoudige etappe, tussen Tours en Saint-Amand-Montrond. Een tocht door het midden van Frankrijk met slechts een klimmetje en dat dan ook nog van de vierde categorie en een tussensprint, zo'n 60 kilometer voor de meet. Ik kan zeggen dat ik me niet echt verheugde op deze etappe als ik heel eerlijk ben. Nou ja, laat ik het zo zeggen, het zou weer een echte 'sprintersetappe' worden. Een groep vooruit, dan op zes minuten het peloton en dan werd die vluchtgroep op tien kilometer voor de meet ingelopen en zou of Kittel, Cavendish of Greipel de etappe winnen. Een beetje voorspelbaar saai, waarschijnlijk. Maar goed, fietsen is fietsen, TDF is TDF en ja, je gaat toch kijken als liefhebber.
Nou het klopte vrij aardig. Er was een groep weg met renners van de 'usual suspects' ploegen. Mannen die ver weg in het klassement stonden, van ploegen die nog niets of nog bijna niets gewonnen hadden en die geen mannen voor het klassement in hun gelederen hadden. So far, so good. Bakkie koffie, wat te knabbelen en ik sukkelde zelfs heel even weg. Niet zo raar voor iemand die al om vijf uur op weg is naar het werk. Maar: toen ging er opeens van alles gebeuren. De wind stond ongunstig en er werden meteen waaiers gevormd. Kittel zat, heel onoplettend, in de 'mongolenwaaier' zoals dat heet in het jargon. Zijn ploeg reed als een gek, maar no way, ze kwamen niet terug. Ik veerde op, goh, dit wordt toch interessant. Dat Kittel achterstand op liep vond ik wel jammer, want ik had de sprint wel eens willen zien tussen onze Duitser en een getergde Cavendish. Cavendish had het direct door en zette zijn ploeg op kop om de afstand met onze man van Argos-Shimano zo groot mogelijk te maken. Iets later reed de Spanjaard Groenendaal lek. Valverde, dus, vrij vertaald. Nu was ik helemaal in waakstand. Een hoop geklungel met wielen en fietsen, want de ploegleiders wagens konden niet zo snel bij de coureur komen. Maar in plaats van een fietswissel met een van zijn ploegmaten die ongeveer dezelfde maat heeft, ging men wielen staan te verwisselen. Dat was een hoop gehannes en nu was de halve ploeg aangewezen op een achtervolging. Dat hadden Mollema c.s. natuurlijk ook in het snotje, dus ze zetten zich op ook op kop, samen met de mannen van Omega-Pharma Quick-Step (Cavendish) en maakten veertig kilometer oorlog. Goh mensen wat ging dat hard. En weer brak de groep en wie zat daar nu van achteren? Froome, de gele trui, lui meme. (Ja, ik moet natuurlijk himself zeggen, maar het is in Frankrijk, toch?) In elk geval Mollema en Ten Dam zaten in een groep van twaalf. Met de halve Saxo bank ploeg van Il Pistolero, Contador dus. Man oh man, wat werd daar gereden. Ongewoon en onbeschoft hard en dat zag je ook aan de koppen van de kerels. Uitgewoonde bekken waar de sleet echt op zat. Maar ze liepen uit en meer uit. Ik was nu natuurlijk helemaal klaarwakker en zat op het puntje van de bank en rookte of ik er plezier in had. Geen tijd om even naar de keuken te gaan om iets in te schenken of wat te nassen te halen, nee, oorlog op Franse D wegen. Fantastisch! Met een gemiddelde van 45 per uur daverde men naar de meet. Resultaat: Mollema en Ten Dam en natuurlijk Contador en zijn maat Kreuzinger, liepen zeventig tellen in op de gele trui. Da's niet veel, misschien, maar de psychologische dreun is uitgedeeld en: chauvinisme is me niet vreemd, wij staan weer op de kaart! Mollema op twee en Ten Dam op vijf!
Moet je hier, nee, mag je hier nu al conclusies uit trekken? Ja, dat vind ik wel. De eerste conclusie is buiten categorie dan: 'De TDF is gedaan, Froome gaat hem winnen, wat een saaie Tour, zoals je na de tijdrit kon horen. Hoorde je de insiders zeggen en schrijven. (Maar, zoals Joop Z. altijd al zei: 'Parijs is nog ver'.)
Ten eerste een conclusie en wel die, dat het team van Froome niet meer dat machtige blok is van het vorige jaar. Maar, dat hadden we in de Pyreneeën al gezien, toch? Ten tweede dat Valverde, na zijn jaren dat hij alles op een hoop reed en na zijn doping schorsing, geen schaduw meer is van zichzelf. (Hij verloor acht minuten of zo.) 3/ Dat Contador, ook al eens veroordeeld, er zin in heeft en een grote kanshebber op de eindzege is. 4/ Dat Mollema en Ten Dam zich hebben ontpopt tot de crème de la crème van het huidige wielrennen en dat Belkin als sponsor zijn eerste inleg waarschijnlijk al terug verdiend heeft. 5/ Dat Froome niet al te slim is. Hij scheen aan Bram Tankink te hebben gevraagd waarom ze (Belkin) niet meer op kop reden. Toen 'de Tank' zei dat er twee man van hun ploeg in de eerste groep reden was Froome verbaasd. Ook het feit dat hij zelf, in het geel, niet meedeed aan de achtervolging, doet me vragen stellen.
Ik ga niet wijzen en beschuldigen. Jullie hebben in eerdere Blogs gelezen dat ik misschien anders tegen doping aankijk dan de man in de straat, ik weet het niet. Maar, de grote verassing is dat SKY weggeblazen is. Waar ze, zeker vorig jaar, lachend en met twee vingers in de neus vijf cols opreden, zijn ze nu nergens meer. Nogmaals, ik ga niet stoken. Maar, men twijfelt al aan het onwaarschijnlijk hoge wattage dat Froome op weg naar Aix Domaines heeft gereden!
In ieder geval: de etappe van vandaag zal de boeken in gaan als 'historisch' als 'sleuteletappe' en als: een van de fraaiste in de geschiedenis van de TDF.
Overgangsetappe? Het mocht wat!
Morgen: zware rit. Ik verwacht Leeuwenhart Westra, in de aanval eerlijk gezegd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten