Vandaag de vijfde juli 2013 blijkt de zomer eindelijk te zijn uitgebroken. Dat was het al een beetje, natuurlijk, want de Nieuwe Haring was in het land. De eerste dag dat ze verkrijgbaar was, was ze, zoals voorspeld, niet echt 'fameus', maar nu, een dikke twee weken later is ze heerlijk vet en heerlijk zilt. Maar door het aanhoudende koude weer werd de haring niet vet genoeg en dus werd de vangst een maandje uitgesteld. Voor mij begint de meteorologische zomer op de dag dat de haring te koop is. Dat valt vaak een maandje voor het begin van de TDF. En met het begin van de TDF is de zomer nu helemaal begonnen.Een TDF die een enorm fraai begin had op Corsica. Daarna volgde een wat saaiere etappe, een ploegentijdrit. Saai, voor mij als volger, maar voor de renners natuurlijk de zwaarste discipline in hun vak. Je kunt je in zo'n rit namelijk niet verstoppen in een peloton om dan op het laatste moment mee te zitten in de sprint. Ook kun je, als niet klimmer, niet even een 'bus' opzoeken zodat je met een groep gelijkgestemde ook niet klimmers toch binnen tijd over de meet komt. Zelfs tijdens een gewone tijdrit kun je (als niet klassement rijder) nog een soort snipperdag opnemen, als je maar op tijd binnen zorgt te komen. Nee, een ploegentijdrit is loodzwaar en een bezoeking voor elke coureur. Maar, ik vind het wat saai.
Na die tijdrit trok het peloton richting de Pyreneeën. Het waren feestdagen voor de sprintersploegen, met alle gedoe van dien. Zware valpartijen maakten onder andere een einde aan de TDF voor Jurgen van den Broeck, de Belgische favoriet voor het podium. Triest voor de man, triest voor de Belgische commentatoren, die, zoals elk jaar, weer geweldig goed verslag geven en dat commentaar lardeerden met heerlijke anekdotes en sterke verhalen. Hulde aan Wuyts en De Caluwe.
Sagan zorgde met zijn ploeg ervoor dat hij (bijna) definitief in het groen bleef door alle sprinters op fenomenale (punten) achterstand te rijden.
En, afgelopen zaterdag werden de oorlogsverklaringen getekend, hoor. Men viel links en rechts aan en de gedoodverfde kandidaat voor de eindzege moest bijkans zijn hele ploeg opofferen om zijn kansen te behouden. Dat deed hij knap, zo knap dat hij de etappe en het geel pakte. Maar ja, zijn ploeg? Nu, al die inspanningen wreekten zich vandaag. Kenners zoals Frits, Paul en ik, kwamen bij elkaar om een tocht van 165 kilometer te rijden en we schudden de (wijze) hoofden. Let op, dat gaat niet goed. En dat bleek ook vandaag. Froome was helemaal geïsoleerd. Een van zijn ploegmaten moest zelfs uitvallen!
Zomer en dus TDF en dus zelf ook op de fiets. We hadden in het recente verleden al wat tochten gedaan samen, ik schreef daar al over. De mannen hadden de Vogezen 'gedaan' en deden daar nu uitgebreid verslag van. En ja, ik was natuurlijk 'best wel', in mooi en krom Nederlands, jaloers dat ik 'die ervaring niet met hen kon delen', in nog krommer psycho- of sociologen jargon, maar goed, het was nu eenmaal zo gegaan.
We reden een fraaie en zware tocht. In Noordwijk aan de Wilhelminaboulevard deden we een koffiestop. In het 'Elfde Gebod'. Een, uiterlijk, chique ogende tent en dat bleek ook zo. Normaal doen we een 'gewoon' terrasje aan, maar, er was gewoon nog nog niets open.
Een serveerster, met aardige Bossche bollen, (voor de uitleg van die grap, mail me, of lees De Berg, nam onze bestelling op. We bestelden het fietsers menu: Koffie, cola en appelgebak 'met'. Maar dat laatste (niet alleen 'met' maar ook appelgebak) hadden ze dus nu 'even net niet'. In afwachting van de bestelling nam ik de gelegenheid te baat om onze bidons, die al aardig leeg begonnen te raken, weer bij te vullen. Ik liep het etablissement in en verdwaalde bijna in de grote en zeer fraaie zaak. Terug op het terras vertelde Frits dat we meteen konden opstappen na het nuttigen van de consumpties, er was al betaald. Ik vroeg, terloops, of het niet al te prijzig was. Want die indruk had ik al gekregen tijdens mijn dooltocht door het grote gebouw. Chique alom. Frits, niet gauw narrig, vertelde, nu enigszins narrig, dat hij voor de prijs van wat koffie en een paar cola's er op zijn minst een hele appeltaart bij had verwacht. Paul had de bediening nog even vriendelijk geïnformeerd wat het Elfde Gebod nu eigenlijk op sloeg: 'Gij zult altijd appeltaart aan fietsers aan kunnen bieden.'
Hetgeen niet al te grappig werd gevonden. Maar ja, met zulke prijzen zijn ze daar ook geen fietsers gewend, natuurlijk. Het deed me een beetje denken aan de keer dat wij in 'Het Kruithuis' in Woudrichem wat hadden gedronken. Een maandsalaris van een arbeider in Ouagadougou was ik daar kwijt!
165 kilometer verder was ik weer thuis. Moe, bezweet en dorstig. Ik zag de laatste kilometers van een wel hele fraaie etappe, waarin Froome, zoals gezegd, helemaal in zijn eentje het werk moest opknappen.
Gisteren lukte dat nog, maar of het in de loop van de week nog zal gaan?
En, galsternokke: twee Nederlanders bij de eerste vijf! Mollema en Ten Dam. En ook Poels scoort goed. Ik zag hem vorig jaar in de ambu verdwijnen: op sterven na dood. Nu, een jaar later, is hij terug op het hoogste plan. Hij had tranen in zijn ogen. Heel begrijpelijk!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten