Hier boven zie je een fotootje van Djamolidine Mirgarifanovich Abdoujaparov.
Zo die naam is er even uit, maar het kostte wel moeite, zoals je zult begrijpen. Door de schrijvende pers werd hij, door die enorme moeilijke voornamen en de bijna onuitspreekbare achternaam, de 'Alfabet man' genoemd. Verdere bijnamen voor hem waren: 'de cowboy van Tashkent', of, om zijn onbehouwen kop: 'de kindereter uit Uzbekistan.' (Hij was namelijk een Uzbeek, by the way) Maar goed, ik heb hem zelf ooit eens ontmoet, natuurlijk heel vluchtig, op het, slechts twee keer, aan het einde van de jaren negentig van de vorige eeuw verreden, "Rai-Derny-criterium." Dat was een fantastische wedstrijd die zich, idd achter zogenaamde 'Derny's', je kent ze wel, die gang maker motortjes, genoemd naar het Franse motor merk Derny, met een rotvaart door Mokum Zuid verplaatsten.
Onze jongste dochter was op wielrenners handtekeningen jacht en ze scoorde er behoorlijk veel. Wielrenners zijn namelijk helemaal aanraakbaar en aanspreekbaar voor hun publiek, dat publiek betaalt hun salaris, zeg maar, dit in schrille tegenstelling tot de meeste sport figuren als arrogante voetbal maggogels en zo. (Mart Smeets, je weet wel, trad daar ook op, als speaker, hij werd met 'Martje, Martje, Martje, door het publiek begroet en genoot er zienderogen van, tja, da's Smeets.)
Ik kom op dit wat vreemde verhaal, omdat ik, tijdens wat opruimen van wat boekenkasten, op haar, de jongste dochter's, handtekeningen boekje tegenkwam, van nu alweer dik 25 jaar her.
Zo die naam is er even uit, maar het kostte wel moeite, zoals je zult begrijpen. Door de schrijvende pers werd hij, door die enorme moeilijke voornamen en de bijna onuitspreekbare achternaam, de 'Alfabet man' genoemd. Verdere bijnamen voor hem waren: 'de cowboy van Tashkent', of, om zijn onbehouwen kop: 'de kindereter uit Uzbekistan.' (Hij was namelijk een Uzbeek, by the way) Maar goed, ik heb hem zelf ooit eens ontmoet, natuurlijk heel vluchtig, op het, slechts twee keer, aan het einde van de jaren negentig van de vorige eeuw verreden, "Rai-Derny-criterium." Dat was een fantastische wedstrijd die zich, idd achter zogenaamde 'Derny's', je kent ze wel, die gang maker motortjes, genoemd naar het Franse motor merk Derny, met een rotvaart door Mokum Zuid verplaatsten.
Onze jongste dochter was op wielrenners handtekeningen jacht en ze scoorde er behoorlijk veel. Wielrenners zijn namelijk helemaal aanraakbaar en aanspreekbaar voor hun publiek, dat publiek betaalt hun salaris, zeg maar, dit in schrille tegenstelling tot de meeste sport figuren als arrogante voetbal maggogels en zo. (Mart Smeets, je weet wel, trad daar ook op, als speaker, hij werd met 'Martje, Martje, Martje, door het publiek begroet en genoot er zienderogen van, tja, da's Smeets.)
Ik kom op dit wat vreemde verhaal, omdat ik, tijdens wat opruimen van wat boekenkasten, op haar, de jongste dochter's, handtekeningen boekje tegenkwam, van nu alweer dik 25 jaar her.
Maar bien, die 'alfabet' man, was een van de beste en meest onbehouwen sprinters die de wielerwereld ooit had gezien! Hij kwakte, sloeg en dook in gaten die er niet eens bestonden.Hij won drie keer het groen in de TDF en behaalde negen etappe zeges. Later werd hij betrapt op 'den doop' en verliet het peloton. MEN zegt dat hij nu in absolute armoe ergens op een Uzbekese steppe woont?
Een andere aparte in de TDF was natuurlijk: 'Abdel-Kader Zaaf.' Een goede coureur, natuurlijk, anders rijd je geen TDF, toch? Maar wel een Algerijn met minder talent. In 1950 reed hij voor de nationale ploeg van Algerije en Marokko. In de dertiende etappe, van Perpignan naar Nîmes, op donderdag 27 juli moesten de renners niet alleen vechten tegen de kilometers en elkaar, maar ook tegen een verstikkende hitte van 40 graden Celsius. Abdelkader Zaaf ging samen met zijn landgenoot Marcel Molines op 200 kilometer voor de meet in de aanval. Een monster ontsnapping, dus.
Vanwege de grote hitte en de riante voorsprong stopte Zaaf even om een fles drinken aan te nemen uit het publiek om zo zijn dorst te stillen. Het was een fles wijn, iets waar hij, als moslim, totaal niet aan gewend was. Maar het smaakte schijnbaar, want een tweede fles volgde. Hij stapte daarna wel weer op zijn fiets en dronken vervolgde hij, al zigzaggend, zijn weg, waarna hij afstapte om onder een boom, vermoedelijk een plataan, zijn roes uit te slapen. Zaaf werd wakker gemaakt door allerlei tour volgers en vervolgde toen gehaast zijn weg, maar dan wel wel in de verkeerde richting, namelijk tegen de route in.
Het peloton zou hij echter niet tegenkomen, want nadat hij voor een tweede keer was afgestapt, werd hij voor de zekerheid naar een ziekenhuis gebracht. Molines won de etappe overigens, maar Zaaf had wel zijn wereldfaam als wielrenner verworven. De legende wil dat hij de volgende dag uit het ziekenhuis ontsnapte, zich aansloot bij het peloton aan de start, maar door de tour leiding uit de koers werd gehaald.
Na de Tour werd hij uitgenodigd voor tientallen criteriums in West-Europa. In 1951 zou hij de Ronde overigens wel uitrijden; hij eindigde als 66e en laatste.
Over zijn leven is verder niet veel bekend, wel dat hij overleed in 1986, allemaal zonder verdere reuring. Jean Nelissen heeft, in een leuk programma onderdeel van de "smeets show" zijn tumultueuze rit nog eens een keer onderzocht en kwam, ongeveer, onder de boom, de bewuste plataan, uit waar Zaaf zijn roes uitsliep. Het was een grappige uitzending met de, heel erg betreurde, Jean, op zijn best!
=der zijn meerdere rare vakantiegangers in de TDF, hoor, ik ga der nog over vertellen=
Een andere aparte in de TDF was natuurlijk: 'Abdel-Kader Zaaf.' Een goede coureur, natuurlijk, anders rijd je geen TDF, toch? Maar wel een Algerijn met minder talent. In 1950 reed hij voor de nationale ploeg van Algerije en Marokko. In de dertiende etappe, van Perpignan naar Nîmes, op donderdag 27 juli moesten de renners niet alleen vechten tegen de kilometers en elkaar, maar ook tegen een verstikkende hitte van 40 graden Celsius. Abdelkader Zaaf ging samen met zijn landgenoot Marcel Molines op 200 kilometer voor de meet in de aanval. Een monster ontsnapping, dus.
Vanwege de grote hitte en de riante voorsprong stopte Zaaf even om een fles drinken aan te nemen uit het publiek om zo zijn dorst te stillen. Het was een fles wijn, iets waar hij, als moslim, totaal niet aan gewend was. Maar het smaakte schijnbaar, want een tweede fles volgde. Hij stapte daarna wel weer op zijn fiets en dronken vervolgde hij, al zigzaggend, zijn weg, waarna hij afstapte om onder een boom, vermoedelijk een plataan, zijn roes uit te slapen. Zaaf werd wakker gemaakt door allerlei tour volgers en vervolgde toen gehaast zijn weg, maar dan wel wel in de verkeerde richting, namelijk tegen de route in.
Het peloton zou hij echter niet tegenkomen, want nadat hij voor een tweede keer was afgestapt, werd hij voor de zekerheid naar een ziekenhuis gebracht. Molines won de etappe overigens, maar Zaaf had wel zijn wereldfaam als wielrenner verworven. De legende wil dat hij de volgende dag uit het ziekenhuis ontsnapte, zich aansloot bij het peloton aan de start, maar door de tour leiding uit de koers werd gehaald.
Na de Tour werd hij uitgenodigd voor tientallen criteriums in West-Europa. In 1951 zou hij de Ronde overigens wel uitrijden; hij eindigde als 66e en laatste.
Over zijn leven is verder niet veel bekend, wel dat hij overleed in 1986, allemaal zonder verdere reuring. Jean Nelissen heeft, in een leuk programma onderdeel van de "smeets show" zijn tumultueuze rit nog eens een keer onderzocht en kwam, ongeveer, onder de boom, de bewuste plataan, uit waar Zaaf zijn roes uitsliep. Het was een grappige uitzending met de, heel erg betreurde, Jean, op zijn best!
=der zijn meerdere rare vakantiegangers in de TDF, hoor, ik ga der nog over vertellen=
Geen opmerkingen:
Een reactie posten