Fausto Coppi, op zijn fameuze Bianchi fiets
En ja, ik heb even mijn gram gehaald over al dat soort manager types waarin ik in het vorige Blogje over schreef. Jullie en ik hebben veel te veel van dat soort typetjes meegemaakt, dus ik ga niet verder uitweiden over die vaak misselijke mannetjes of vrouwtjes, die, nogmaals, ergerlijke types.
Nee, over de nieuwe fiets zou het gaan en nu mot ik het verhaal afmaken. Ik ben, dat wisten jullie natuurlijk al wel, een fiets gek. Men vroeg me ooit wat mijn grootste hobby's waren en ik antwoordde: Fietsen: zowel het zelfstandig naamwoord als meervoud en het werkwoord.
Ik heb dat antwoord nog steeds in mijn kop, hoor. Ik ben een fiets gek, altijd geweest en zal het altijd blijven. Gert Jan Theunissen zei al eens: 'De fiets, de fiets en verder niets. Nu, zo erg is het bij mij niet, maar het hikt er tegen aan.
Goed, enfin, soit, verder dus. De oudste zoon, S., had, misschien in navolging van pa, een race fiets gekocht. Nee, nee, daarvoor fietste hij al veel, op een mountainbike. Ik kletste op hem in: "Joh, naar je werk en op toertochten, dan is zo een fiets veel te zwaar, dikke banden, veel rolweerstand en zo, toch?" Hij liet zijn ouwe heer aanvankelijk maar lu...., maar kocht uiteindelijk toch 'maar de Bianchi, die ik al eerder heb beschreven. Hij fietste veel en vaak op die fiets, we maakten samen tochten en ja, hoewel ik zelf een geweldig rijwiel had, was ik wel eens "jaloers", ( hoor)maar dat is dan wel wat overdreven, op zijn fiets. Maar zo een fiets, die kleur, die historie erachter, nu ja, Bianchi is natuurlijk een begrip, een droom, een woord, zoals Ferrari of Lamborghini, Porsche, zoiets dan.
Waar allemaal hele grote auto coureurs groot werden in die automerken, zo werd een heel mager menneke uit Italië ooit groot op een Bianchi en dat is natuurlijk ook evenzoveel BS. Die man zou ook groot geworden zijn op een ander merk fiets, maar goed, hij werd het op die fraaie zeegroene, zoiets heet die kleur dan, een Bianchi. Net als later Gimondi, Ullrich en Marco Pantani groot werden op die fiets. Heeft een fiets veel te maken met het kampioen worden? Ik weet het niet.
Het is natuurlijk belangrijk om een goede, stijve en licht lopende fiets met betrouwbare wielen/derailleurs/sturen/frames en zo te hebben. Vooral in de top sport van het wielrennen. Maar, veel goede coureurs wonnen ook op materiaal dat minder dan goed was, hoor. Ik ga daar verder niet op in, der zijn boeken zat over, maar in ieder geval, goede fietsen helpen bij goede resultaten.
Oke, zoon S., heeft zijn hele leven lang hard gewerkt en ik bedoel hard. Zwaar werk gedaan, los- en laadploegen gedaan, schoonmaak werk gedaan, hij is glazenwasser geweest, hij heeft in allerlei ploegendiensten gewerkt, hij is nooit werkeloos geweest. Nu is hij al wat jaren jonger dan zijn ouwe heer, die ook zijn hele leven gewerkt heeft, overigens. Maar zijn lijf trekt het niet meer om kromgebogen over een fraai Bianchi-groen stuurlint, de wegen te berijden. Dus hing hij de fiets op, in de schuur. We hadden, die afgelopen zomer nog, redelijk wat gereden en het beviel hem helemaal. Hij reed wel net altijd een kilometer sneller dan ik reed, dus ik moest beulen om bij te blijven, maar ja, hij was ook een stuk jonger nietwaar? Of was het nou die fiets?
Op een gegeven moment, we passen nu al minimaal tien jaar een dag per week, soms vaker, op de kleinkinderen bij hem en zijn vriendin N., vroeg ik hem wat hij met die fiets aan wilde. 'Je kunt er een goede prijs voor vragen op het web, hoor,' vertelde ik hem. Hij trok eens hard aan zijn shaggie: 'Nee man, hij is voor jou. Ik ga en kan niet meer fietsen, maar ik wil die fiets in een goed huis onderbrengen en dat is bij jou', zei hij, wat geëmotioneerd. Ik wist niet wat ik hoorde. Een bijna nagel nieuwe fiets? Een Bianchi? Voor mij?
Make me crazy, zoiets ging door me heen. Eerlijk? Echt waar? Ik raakte ook geëmotioneerd!
Hij beaamde: 'Eerlijk en echt waar! Ik doe der niks meer mee. Ik weet dat die fiets bij jou goed thuis is, toch?' Ik nam ontroerd zijn hand. Man, man, man wat een cadeau!
Twee dagen later haalde ik de Bianchi op. S. en ik gingen samen een heel duur stripboek van zijn smaak kopen als compensatie. Zijn smaak. De Bianchi "Via Nerone Sette" was nu van mij! Mijn smaak!
En ja, de Bianchi heeft toch wel weer dingen dat je zegt: wat een topfiets, ondervind ik heel vaak!
Met heel veel dank aan S. en N.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten