Dus ja, dat was likkebaarden naar die fraaie fiets van mijn zoon, toen ik hem zag. Naar die Bianchi dus. Goh, wat gunde ik het hem, die fraaie, klassieke en zo traditionele fiets.
"Bianchi" is een fietsmerk dat uit een fietsfabriek komt die ergens in de jaren tachtig van de negentiende eeuw is opgericht, in 1887 om precies te zijn en die gesticht is, door, je raad het al, Edoarde Bianchi, in Milaan, op de Via Nerone zeven, het zogenaamde merk dat mijn zoon S. aan de telefoon vertelde. Het adres van die eerste fietsfabriek is op die serie frames gezet.
Ik en de lief passen nog steeds op bij de kleinkinderen en ik zag die fiets en later maakten S en ik geregeld tochten door de fraaie polders in Noord Holland. We, nu ja, ik en hij maakten plannen voor ritten in Limburg en de Ardennen en ja, wie wist het, misschien in de Alpen? Misschien ook, ooit, de beruchte Alp?
Ik zelf had, op dat moment, nog vier racers in de schuur staan, drie Giants en een Concorde en nog het frame van een andere Concorde, een zogenaamde Mistral, dus, nee ik had geen klagen qua aantal fietsen. Niet dat die fietsen allemaal helemaal operationeel waren, natuurlijk niet, sommigen waren gepensioneerd, maar op drie van die fietsen reed ik nog redelijk veel. Zo was daar voornamelijk de Giant OCR 1.0. Een fiets die werd verkocht als toerfiets, maar eigenlijk een "instap" race fiets is. De fiets is fraai, slank, met een hoog frame, een nerveuze fiets, door die bouw, en met, natuurlijk een goede en dure "Shimano" schakel systeem van een dure en goede groep en ja, zij, (fietsen en schepen zijn vrouwelijk, raar genoeg) heeft me drie maal de Amstel-Gold race doorgebracht en drie maal Luik-Bastenaken-Luik en, naast heel veel andere kilometers, ook nog eens, de Col d' Ornon, de col d' Oz en de Alpe d' Huez laten beklimmen. Dus ja, ik koester die fiets, zoals alleen maar echte fietsliefhebbers hun fietsen kunnen koesteren.
Maar goed, de OCR, de 'blauwe' noem ik haar vaak, hoe komt dat nu, had wat probleempjes. Ze remde niet meer heel oké, ze schakelde qat minder goed af, naar een lagere versnelling dus en dat was irri, want ik ging binnenkort op vakantie naar het zwaar geaccidenteerde Drente, grapje.
Nee, ik wilde het natuurlijk allemaal goed hebben en dus kwam ik op een dinsdag ochtend aan bij mijn fietsenmaker, Peter van Nieuwkerk. Nu bleek, dat had ik al in de lokale krant gelezen, dat zijn leuke winkel en zijn gezellige werkplaats waren overgenomen door een "concern". Een groot landelijk "fietsen concern" waar ik de naam van zou moeten opzoeken, maar daar heb ik geen eens zin in, want de service en de behandeling van de manager van dat filiaal van dat concern, zeg maar, ooit Peter's gezellige werkplaats was vreselijk.
Goed, ik stapte er binnen, ik had mijn andere fiets, de DEFY, ook al weer een Giant (ik had de OCR aan de hand vervoerd) netjes voor de deur gezet, en stapte met de 'blauwe' de winkel binnen. Ik zag allemaal vreemde gezichten en ja, ik vroeg natuurlijk naar Peter. Ik kreeg een nare en sombere en vervelende, man te spreken die me een visite kaartje in de hand duwde en mij meldde dat hij de manager was van de winkel. Zijn naam was: "zusofso"meldde zijn visite kaartje, hij leek me een enorme onbe(l)nul, maar hij was leek en keek wel heel zelf vergenoegd. Ik vroeg nogmaals of Peter er was, maar nee, nu ja, die was er dan wel maar was gewoon een knecht of zo, een gewone reparatie man en al helemaal geen verkoper, laat staan manager, scheen, en hij mocht dus niet onder de mensen komen of zo, zei die nare management figuur tegen mij.
Ik liet de fiets tegen de balie staan en stapte vrij resoluut de werkplaats, makkelijk herkenbaar, binnen en zag mijn ouwe maatje staan. Ik vroeg hem direct hoe het nu in elkaar zat en wat hij nog te betekenen had bij de firma.
Hij vertelde: 'Weet je Lucas, die man die je net meemaakte is een naar voren geschoven manager, daar kan je als werknemer niks mee, maar dat weet je zelf ook, natuurlijk. Dat soort figuren is dodelijk voor het bedrijfsleven. Zo zijn ze manager bij een wielerzaak, dan werken ze bij een supermarktketen, dan zijn ze weer chef management op een booreiland en dan weer bij een restaurant, of zo, het zijn job hoppers, die snappen niks van wat echt werken is! Dat soort figuren, die soort 'managers' gaan allemaal voor eigen glorie en maken de bedrijven kapot waar ze werken. Ik heb nu ook weer eens zo en rat boven me, je hebt hem net gezien. Hij is bij een bouwbedrijf in dienst geweest dat failliet is gegaan. Die bijgoogem weet het verschil niet tussen een stuur en een derailleur, maar blijft maar vertellen over omzet maken, over scoren en over doelstellingen halen en zo. Ik kots van managers."
En zo doe ik dat ook, Peter, maar jouw eigen bedrijf is wel naar de gallemiezen door zo een manager.
Maar ja, managers zijn er te veel, ook in de 'zorg' zijn er te veel, dat heb ik al lang gemerkt. Vooral de lief heeft, in haar vak in de gezondheidszorg, veel met te slechte managers meegemaakt!
Uiteindelijk was de OCR gerepareerd, als ouwe maat vroeg Peter der niks voor, ik gaf wat geld voor de koffiepot. De manager keek van uit de hoogte toe en deed, ja wat doen managers eigenlijk? Nou niks, natuurlijk. Managers doen niks en kunnen niks, behalve zaken vernietigen, zoals Peet al zei en ik ben het zo met hem eens!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten