Goed, ik gaf al een tipje van de sluier weg. Nee, nee, nee, dat is helemaal fout, die zin: ik lichtte een tipje van de sluier op, moet het natuurlijk zijn. Ik heb heel veel moeite met mensen die al dat soort uitspreken verkeerd doen. "Me irriteren aan", dat kan dus helemaal niet. 'Ik erger me aan iets of iemand', of: 'diegene of datgene irriteert me'. Zo hoort het te zijn.
Ik had ooit een collega die de meest eenvoudige spreekwoorden verhaspelde: "als het koe verdronken is is het kalf der nog niet" of: "Zoals de waard is, is zijn eigen haard de gouden waard", zukse (dat zukse kan ook niet, dat weet ik) dingen dan. Zij, die die dingen schreef/zei, helaas moet ik zeggen dat het een zij was, was niet al te slim, maar dat hadden jullie al door. Toch bracht ze het tot een korporaal van administratie, maf maar waar.
Nee, dit stuk gaat niet over haar, nee, helemaal niet. (Haar bijnaam was overigens 'triple' drie, Dom Dik Ding. Dat was ze allemaal, natuurlijk, maar ik heb de vierde D maar weggelaten, voor de lieve vrede en de nodige rust en de anonimiteit, want ook haar achternaam begon met een D). Soit dus.
Nee even dit, gisteren werd bekend dat Tom Dumoulin aan de TDF gaat deelnemen. Mooi. Spannend, maar het gaat geen resultaat opleveren. Dumoulin is een hele goede coureur, dat weten we allemaal wel, maar hij kan de GDI winnen met een beperkte ploeg, maar die beperkte ploeg kan niet de TDF winnen. Ook dat weten wij, als mensen die hem volgen.
Goed, over de nieuwe fiets dus. Mijn oudste zoon, S., had een jaar of wat geleden een racefiets gekocht, belde en vertelde hij me enthousiast. 'Goed man, topper, welk merk? Waarmee afgemonteerd?' vroeg ik, ook enthousiast geworden, natuurlijk. 'Effe kijken', zei hij en liep naar de schuur in zijn tuin. 'Een Via Nironi zeven, of zo', begon hij te antwoorden. Daar had ik nog nooit van gehoord, nu ja, dat fiets merk kende ik in ieder geval niet, ik ben wel een fietsmerk kenner, hoor, maar ik had die straatnaam, dat via, wel eens opgepikt, maar vraag me niet hoe. Nu ja, een gesprek volgde waarin die Via Nironi nog een paar keer werd genoemd en ik vroeg hem uiteindelijk naar de kleur van de fiets. Na even heen en weer geloop naar de schuur, hoorde ik dat het een soort 'zeegroenig' was, een aparte kleur groen in elk geval.
Ik begon mijn water te voelen en vroeg hem of er een merk op het balhoofdstel stond. Hij terug, ik een sjekkie draaiend, spannend en ja hoor: 'ik zie daar iets van Biancha of Bianchi staan, zegt je dat wat?'
Zei me dat wat? Bianchi? Zei me dat wat? Natuurlijk man, zei me dat wat.
Bianchi! Een merk! Zoals Harley Davidson is voor de motorrijder, zoals Ferrari is voor de autorijder, zoals Nike is voor de hardloper, zo is Bianchi is een topmerk voor de fietser, een droom zeg maar.
Ik informeerde niet wat de fiets gekost had, dat doe je nu eenmaal niet, maar ik maakte wel een afspraak om snel eens te gaan fietsen, samen om de fiets eens te gaan zien. Dat deden we ook. Ik had natuurlijk vaker en eerder met hem gereden, toen had hij nog een soort mountainbike en toen kon ik hem nog aardig aan.
Maar met deze fiets? Ik bleef gelukkig in zijn wiel.
We maakten meerdere tochten en ja, ik vond het helemaal gezellig en, hoewel ik zelf hele fraaie fietsen heb, keek ik begerig naar die Bianchi Via Nironi 7. Wat een fraai apparaat, man, wat een schitterend model, hoe fraai afgemonteerd en wat een heerlijke kleur. Zo klassiek! Een fiets, rechtstreeks uit de meest oude en nog steeds bestaande fietsfabriek ter wereld. Man, wat een genot moet dat zijn, om die in je bezit te hebben?!
Tot mijn totale verassing reed ik een jaar of twee later zelf op die fiets, sterker, had ik die fiets in eigendom!
=later meer=
Geen opmerkingen:
Een reactie posten