Klimmen en Dalen (1)

Ofwel: de angst voor de klim en de kick van de afdaling.

Kijk uit: ik begin met een stukkie cultuur:
"Een heer die de straat afdaalt
een heer die de straat opklimt
twee heren die dalen en klimmen
dat is de ene heer daalt
en de andere heer klimt [...]"
Dit is uit een deel van het gedicht: "Alpenjagerslied" van Paul van Ostaijen, een Belgische dichter, die van 1896 tot 1928 leefde en, zoals het een goed dichter of romancier, in die jaren betaamde, overleed aan TB. (Nee, da's niet grappig bedoeld, maar het gebeurde veel en zo.Van TB en honger doodgaan, dat waren kunstenaars ziektes.) Die Van Ostaijen is helemaal niet zo bekend geworden tijdens zijn leven, maar in de latere jaren werd hij behoorlijk gevierd. Ik lees zijn "gedichten", het zijn meer bouwwerken overigens, graag want ze hebben veel humor en zijn krachtig en hebben vaak een typografie die heel leuk is. Een bekend strofe van hem is: "Boem, Paukenslag", waarmee hij het bombarderen van de Duitse kanonnen, in 1914, op zijn stad, Antwerpen, bedoelde of wilde uitleggen. (Google eens op: "Singer Naaimasjien, of Loflied op een Singer, of op wat ik al noemde: Het Alpenjagerslied")
Goed, nee die Van Ostaijen heeft noot de TdF gereden en er misschien ook nooit over gelezen. (Maar: Google hem maar eens, nogmaals het is leuk om te lezen.) Het fragment dat ik gebruik over klimmen en dalen is even een opkontje om mijn verhaal van gisteren, dat ik niet live heb gezien, toe te lichten. Dat ging over de val van Geraint Thomas in een "ravijn".
Nee, ik heb het niet echt gezien. Niet life. Door omstandigheden waren de E. en ik al vroeg in de ochtend naar een ziek familielid gemoeten, (ma/schoonma, dik in de negentig, die opeens slecht lag) en in de late namiddag hadden we een BBQ bij een echte vriendenclub. Gelukkig bleek ma, zoals ik haar ook altijd noem, weer aardig opgeknapt, dus we durfden het aan om naar de "Braai" te gaan. Het was stikgezellig en helemaal goed en een van de momenten in je bestaan dat alles goed is!
Kijk, als je bij zulke goede vrienden met aanhang bent, dan ga je natuurlijk niet naar de Tv lopen kijken, maar tegen een uur of half zes, tegen het einde van de etappe, vroeg ik een van de vele vrienden of die even op zijn mobiel, die met allemaal van die functies, wilde kijken naar de rit uitslag. Hij zette het ding aan, gaf hem aan mij, hij pakte nog een biertje en een stuk kip en ik liet mijn vingers over het scherm wandelen. (Ik had ze eerst helemaal schoon gewassen, natuurlijk, hoor.) De etappe was nog niet helemaal gedaan, maar er was een "filmpje". Een filmpje waarin je zag dat de maat van Chris Froome, ene Geraint Thomas, het ravijn indook!
Mijn God, toch weer niet zo een verhaal als over Pedro Horrillo, die meters diep was gevallen en waarvan een collega coureur zag dat zijn fiets tegen een vangrail stond? Geen verhaal over Willem van Est, die "zestig meter viel ik diep, mijn hart stond stil, maar mijn Pontiac liep?" Niet weer een drama als toen met Fabio Cassartelli? Gelukkig niet, bleek later, we waren ondertussen alweer thuis, we hadden de BOB rol vervuld en de vrienden thuis afgeleverd en ik struinde het net af naar beelden en verhalen. Het is weer zo een typisch wielrenners verhaal. 
Het slachtoffer, Geraint Thomas: Quote: "Ik kreeg een dreun van Warren [Baguille], die zijn remmen voelde blokkeren, mij aantikte en daardoor kon ik mijn stuur niet meer houden, gelukkig, knalde ik met mijn hoofd tegen een elektriciteitspaal, die mijn val remde en daardoor viel ik maar een paar meter diep. Maar ja, dat gebeurt in het wielrennen." Unquote.

Laat het even bezinken: je gaat met tachtig per uur op je muil, duikt tussen het publiek door over een vangrail, gelukkig voor jou kom je met je hoofd tegen een lantaarnpaal terecht, die je val remt en je kruipt, een halve minuut later, weer op je fiets en gaat verder met afdalen! Nee, ik weet wel, ik mag niet meer zeuren over andere sporters, die na een halve rol, een ingegroeide teennagel of een gemiste opslag bal, gemiste put of een gebroken snaar van de tennis racket al ter aarde zijgen en door de 112 worden opgepikt en dan zeven maanden in de ziekte wet lopen, maar ja, dit is toch wel van een andere grootte!
Ik ben zelf redelijk gehard in en door het fietsen. Ik ben geregeld op mijn plaat gegaan, ook wel eens in een afdaling met zeventig per uur en heb meters behang ingeleverd op Nederlandse, Limburgse, Waalse en Vlaamse straten of paden. Tja, dat hoort bij het fietsen en daar moet je niet moeilijk of zielig overdoen. Anders moet je maar niet gaan sporten, maar moet je gaan tennissen, schaken, bridgen, dammen, strand tennissen of vissen of zo.

Maar goed. Ik kom wel even terug, in dit deel een dan, over klimmen en over dat dalen, dat komt nog in een volgend verhaal. Ik ben geen klimmer, dat weten jullie, die me kennen ook wel, ik heb dat vaak genoegd gezegd en geschreven. Mijn lijf is geen klimlijf, integendeel. Oh ja, ik kom wel boven, ik heb genoeg hoogtemeters gedaan, maar man, wat beangstigd dat klimmen me altijd weer! Ik, nu ja, jullie ook, zien dan op Tv zo een klim opdagen vanaf een Tv camera op en motor. Onder in beeld verschijnt dan, ik noem maar wat: "Col de Cote, 7,5 Km, a moyenne de neuf procent." Dat zegt veel mensen geen moer, dat begrijp ik. En, als je dan de Froomes, de Nibalis, de Quintanas en de Gesinks naar boven ziet speren en nog eens een versnelling ziet plaatsen en als je dan de beelden ziet, dan denk je: 'Wat urineren, (ik blijf netjes), die fietsers nu dat het zwaar is? Het lijkt toch vlak?' Ja, maar dat komt omdat die camera (motor) ook op de klim is, op dezelfde stand staat en dan lijkt de opname behoorlijk vlak!
Tja, dat denk je dan, tot je het zelf gaat doen. Beelden bedriegen, hoor. Echt. Wat er uit ziet als een makkie is vaak een moordende klim. Ik ga even verder over onder andere de Hallembaye, een klim die tussen Maastricht en Luik in ligt. (Zie afbeelding) Het is de N671. Je ziet hem al liggen van af Lixhe, een dorrepie van niks. Maar daar legt 'ie dan, je ziet hem al een kilometer van te voren. Het gaat steil omhoog, gemiddeld dik zeven procent met een maximum van 12 per honderd! Het geeft angst als je hem ziet liggen: venijnig zwart asfalt dat strak naar boven loopt. Het verkeer (vracht- en personen wagens) dat met negentig in het uur aan je voorbij raast naar de top, maakt de klim er ook niet leuker op. De weg is over het algemeen bezaaid met grind en zo, boven is een steengroeve, veel gebroken glas en plastic, zodat je steeds je bandjes moet schoonvegen, en ja, Belgische wegen zijn gewoon slecht, zei ik eufemistisch.


(Ik geef toe, op de foto lijkt de klim wel te gaan, maar vergis je niet, hoor, het is een kreng van een klim! Probeer het maar eens.)