Ja, dat ben ik echt. Ik heb alle grote rondes in ONZE sport voorbij zien komen, sommige meerdere malen. De TDF zag ik, ik schreef het al, bij vele starts, van de GDI heb ik twee starts meegemaakt en het peloton aan mijn deur voorbij zien komen, en zelfs de VDE heb ik in Drenthe gezien. Dat peloton kwam door het dorp waar broer en schoonzus, Roel en Tini, wonen en waar ik met twee van de kids door hen werden onthaald als waren we vorsten. Maar, ik heb de TDF ook en paar keer "in het wild": gezien, vooral bij doortochten in België. Ik geloof dat ik in het geheel dat peloton minstens tien keer heb kunnen bekijken en ik sta zelfs een keer live op de Tv uitzending tijdens een doorkomst door de Ardennen. Soit.
Maar waarom wil je dat dan allemaal bekijken? Wat is de lol er aan? Nu ja, de lol eraan is niet zo groot. Je staat uren te wachten op de koers, je ziet aanvankelijk wat motorrijders en haastige volgwagens, allemaal volgeplakt met van die sponsor logo's en zo en dan, na nog een half uur wachten, zie je meer motoren, maar dit maal motoren van de "motormuizen", van de politie dus. Dan weet je, als "kenner" dat de koers nabij is. Dan wacht je nog een minuut of tien, der komen nog steeds wat gehaaste auto's voorbij en dan, ja dan, hoor je als "kenner" dat de coureurs er aan komen. Want: je hoort de helikopter, de helicopiter, de uiensnijder, de Moulinex, kortom welke naam men ook aan die toestellen geeft. Die "chopper" is het toestel dat de coureurs van boven in beeld brengt, dat de koers overzichtelijk maakt en waar de commentatoren vaak in schietgebedjes haast, aan vragen: "laat ons nu een totaal beeld zien".
Ja en dan, dan is het zover. Soms zie je een kopgroep(je) voorbij snellen en je verwonderd je over de enorme snelheid die de mannen hebben. Dan valt het je ook weer eens op hoe "tenger" of "klein" of "afgetraind" die gassies zijn en je weet dat jij, met je 1.85 en 80 kilo, nooit aan die mannen kan tippen en je kijkt heel even naar je buik, die eigenlijk behoorlijk weg is en je denkt dat je het eerstvolgende jaar nooit meer Friet met Soervlees gaat eten, dus en zo. Nu ja, een biertje, als het heel warm is, kan nog wel, maar man, alles in training voor dat lagere gewicht.
Iets later volgt het peloton en je ziet de koers nu: mannen in veelkleurige shirts en fraaie tenues gaan je als in een caleidoscoop voorbij. Je ruikt nu de koers ook: je ruikt de olie op de kettingen, de massage olie op de benen en de geur van het rubber van de bandjes van die lichtgewicht fietsjes. Je hoort de koers nu ook: het gescheld van coureurs onderling als er eentje van hen een klootzakken stunt uithaalt, "ene Cavendish doet dat vaak", je hoort het ratelen van de kettingen en de derailleurs, het gepiep van remmen en het geschreeuw van de ploegmanagers. Soms hoor je het akelige gillen van een of meer renners die vlak voor je op hun gezicht gaan. Je voelt dan de koers ook: man, je hebt zelfs wel eens op je platte smoel gelegen en je behang was er dan ook af, maar ja, je kon het een paar dagen rustig aan doen, sterker, met een lichaam zonder behang kon je niet werken dus bleef je een dag of wat thuis. Maar, je voelde wel dat je in de nachten er niet lekker bij lag, maar deze gasten gaan morgen gewoon weer tweehonderd kilometer verder, voor hun werk, ondanks een doorwaakte nacht vol pijn.
En, een minuut later is het voorbij. De koers is weg, het rollende tapijt is achter hen weer opgerold, de straten zijn leeg, de wegen weer doorgaande wegen en de "seingevers" doe hun hesjes uit, drinken een pint en gaan naar huis. Jij ook, snel, dan kun je de finale op Tv zien.
Wat drijft die gasten? Wat is hun motivatie? Ik weet het wel en niet. Ik fiets veel en vaak en vind het heerlijk, maar het is mijn vak niet. Helaas, denk ik vaak, gelukkig, denk ik vaker. Het zijn gedreven mannen, het zijn mannen die de zwaarste sport die er bestaat bedrijven en dat vaak voor een salaris dat net modaal is. Waarom dat dan? Ik weet het niet echt, zoals, ik al zei. Ik weet alleen dat ik gisteren weer een dikke vier uur op de fiets heb gezeten en dat ik, het was warm, weer eens afzag en pijn in mijn hele geraamte had. Masochisme? Kicken? Ja, het lichaam maakt zogenaamde Beta endorfines aan als het lijf pijn heeft, las ik. Dat geeft, de marathon mannen zeggen: "runners high", maar de fietser zegt dat het gewoon "kicken" is, maar het zal hetzelfde gevoel zijn. Een verslaving aan pijnstillers, maar wel een die je lijf maakt.
=Ik ben er ondertussen een beetje uit. Zonder tegenbericht ga ik op de fiets naar Utrecht, doe mijn "UTRECHT-PARIJS-2015" shirt aan, een fraai en voor 15 euro bij de HEMA gekocht shirt en kijk wel hoe het gaat lopen. Jullie gaan het lezen. Morgen ga ik eerst mijn proloog van ongeveer 120 kilometer doen. Het wordt ietsje warmer en dan functioneer ik goed En ja, dan moet ik het nog even hebben over de laatste AGR, waar ik, maar ook mijn E. "lijf" getuige van waren.=
Geen opmerkingen:
Een reactie posten