Ja, het was me wel allemaal wat. Ik heb natuurlijk, nu ja, jullie als TDF volger ook wel, gemerkt dat er wel eens eerder mannen die in het geel reden, de koers hebben
moeten verlaten. Ik herinner me nog Luis Ocana, boven die n moet overigens zo'n vrolijk plat liggend s je staan, die in de afdaling van de Col de Mente, op de tweede e moet dan weer zo'n vervelend streepje naar rechts boven staan, op 120771 vreselijk viel en de strijd, in het geel, moest staken. Merckx, die tweede stond, weigerde het geel aan te doen. Nadat Hinault de strijd had opgegeven deed Joop ook niet het geel aan. Dat was sportief. Ook weet ik nog dat ene Pascal Simon, ook in het geel, in 1983 de pijp aan Maarten gaf omdat hij een schouderblad had gebroken, waar hij overigens nog een dag of wat mee door was gereden. Ook Laurent Fignon, je weet wel, die met die staart en die bril,en ook al overleden, deed het geel ook niet aan. Goed, tragisch en raar allemaal, maar ja, zulke dingen gebeurden wel eens. Maar het uitvallen van twee gele trui dragers in een week in een TDF zoals dit jaar is wel uniek, volgens mij. (Cancellara en Martin.) Ja, vallen, ja, dat is inherent aan fietsen. Wie wel eens op een fiets zit, vooral zo een met een krom stuur, weet dat je minimaal een maal per jaar op je plaat
/muil/kersepit/kokosnoot/smoel, nu ja, noem maar op, gaat.Ik ben geen
filosoof hoor, echt niet, ik ben geen IWAB*, niet te verwarren met IBAB*, zie lager, maar ja, ik denk wel eens en zo, op de fiets heb je wel tijd daarvoor. Over vallen en zo. En waarom het vallen erger wordt naarmate je harder gaat. Zoals tijdens die vreselijke valpartij naar Hoei/Huy, waar onder andere "Neerlands hoop", Tom Dumoulin zo ontstellend hard op de voornoemde lichaamsdelen viel. (Het gaat weer beter met hem, hoor. Hij traint alweer, geloof ik gehoord te hebben.)Indien je heel religieus bent, zul je het met mijn
stelling niet eens zijn. Nee, ik val het geloof, welk geloof dan ook, niet aan, je weet het ik doe niet aan politiek en aan religie in mijn schrijfseltjes. Maar, het gaat om "The origin of species", ofwel de evolutieleer, die in vele gezindten en in vele landen nog steeds wordt ontkend en, sterker, waar de aanhangers van die evolutie theorie soms worden vervolgd met alle nare effecten van dien.Kijk
het is maar mijn mening, houdt dat goed in de peiling, het is allemaal mijn mening en het zijn alleen maar mijn gedachten, dus hang er geen nieuwe religie aan op en kroon me dan niet tot de nieuwe paus van die religie. (Hoewel: Lucas de eerste? Hm, het heb wel wat.) Maar goed. De mens is ontstaan in en door een natuurlijke beweging, de evolutie. Eerst waren er amoebes, eencellige wezens, die werden twee- en meer cellige, nu ja, ga zo maar door. Uiteindelijk kropen we uit de bomen, al dan niet gelokt door prettiger dingen op de werkvloer en gingen we, steeds meer recht opstaand, verder. Dat duurde eeuwen, hoor. Net zo als het beslissen of Griekenland in de EU blijft en of we ooit de centen van hen terugkrijgen. (Geloof je het selluf?) Lopen, en vooral jagen achter herten en gazelles en zo, bleek al gauw niet snel genoeg te gaan en ook te vermoeiend te worden, dus ging de, wat we toen al, zeg maar mens, gingen noemen, een verbond aan met de Equus ferus Caballus, het paard. Dat bleek een enorme verbetering te zijn en ja, zo was het probleem wel opgelost, dacht men. Tot de een van die men, het was Pedro el Friso, uit Zuid Spanje, met een pleu... klap van zijn Caballo, zijn paard dus, werd gegooid. Hij werd opgenomen in het "rotsziekenhuis" van Paella a Ole, maar overleed nog die zelfde dag. Zijn behandelend arts, die vaak zelf a la Caballo reed, begon na te denken. Ja, dacht hij, wij mensen zijn gemaakt om slechts een snelheid te kunnen behalen, namelijk een snelheid die wij, mensen, zelf bepalen. Als peuter kruipen we, als kleuter waggelen we, als kind wandelen we en als volwassene lopen we. Als sportieveling lopen we hard en zo, achter de herten en zo aan, maar ja, dat is een snelheid die we zelf ontwikkelen en waarvan ons lichaam en onze geest dus weet hoe snel het is, omdat onze hersenen en onze geest die snelheid in al die jaren van onze evloutie heeft leren kennen en herkennen. Maar, als we nu een paard gebruiken, dat al heel veel sneller gaat dan ons lichaam kan overzien, dan heeft ons lijf het reactievermogen niet meer om daarop in te gaan. Dus, dacht hij, toen al, ja het was een slimmerd, een verre voorvader van mij, dat blikt wel, stel dat er ooit eens mensen komen die op of in voertuigen gaan rijden die allemaal veel sneller gaan dan wat onze geest aankan, dan dat waar wij als mens aan gewend zijn? Wat een vreselijke ongevallen moet je dan wel niet krijgen!De exacte naam van die primitieve arts is in de duisternis van de geschiedenis verdwenen. Maar: hij had wel gelijk, nee, dat is flauw, het is gewoon een aanzet naar mijn
gedachten, hoor. Ik vind ook dat de mens, die zijn eigen snelheid bepaald, wandelen, lopen en zelfs rennend, zijn eigen reactie vermogen kan bepalen. Wees eerlijk. Hoeveel valpartijen met afgrijselijke, zelfs dodelijke, afloop ken je, uit het Nordic Walking, uit een snelwandel wedstrijd of uit een marathon? Eerlijk? Niet een. Maar: hoe hoger de snelheid waar wij ons mee voortbewegen ligt, hoe erger de valpartijen eindigen, kijk naar de vreselijke smak van onder andere Tom Dumoulin, van Cancellara en van Tony Martin. (Ik heb het nu even niet over de doden die door een val in een wielerwedstrijd vielen, waarvan Fabio Carsatelli wel het meest tragische voorbeeld is)Hoe hoger de snelheid, hoe slechter de afloop, denk ik. Fietsers, ik ben vaak gevallen, heb vaak behang verspeeld, komen vaak wel weer goed, maar mensen die aan gemotoriseerde sporten doen, dat wordt moeilijker om beter te worden. Met 120 per uur, in een auto of op een motorfiets, tegen een muur of zo op knallen, daar staat weinig compensatie tegenover. Een van die speedboot racers, die te snel ging, spatte geloof ik helemaal uit elkaar.Vliegtuigen? Heel snel en heel hoog en ja, wat gebeurt er dan?
De vraag blijft nu nog, waarom wordt er zo veel gevallen in de(ze) TDF?
(=later meer=)
*IWAB: "Ik Weet Alles Beter", nare mensen, vaak leidinggevenden of collegae die het hoog in hun bol hebben.
*IBAB: "Ik Ben Allerjezust Belangrijk", veel meer nare mensen, vooral voorkomend in het geslacht van HHM'ers. Dat zijn de ruggengraatloze figuren die ons, werkenden, niet zien staan en onze directe leiding, onze FM's, dus, enorm afzeiken, maar zelf geen enkel idee hebben waar over het gaat, en zelf nog niet eens een krat bier kunnen vullen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten