Rare Tour! (1)

Het is al met al een vreemde en gekke TDF, vinden jullie niet? Het feit alleen al dat de ronde begon in Nederland, voor de zesde keer. Geen enkel (buiten)land heeft zoveel tour starts gehad dan ons land. Dat wij, Nederlanders, daar dan ook nog eens helemaal niet blasé van worden, maar met een half miljoen mensen gewoon in Utrecht aan de kant van de weg gaan staan, terwijl heel veel van die toeschouwers helemaal niets hebben met fietsen, is al merkwaardig en een compliment. Dat er dan ook geen enkel incident gebeurd, dat er totaal geen ene wanklank is, is inherent aan het wielrennnen kijkend publiek. Hooligans komen er niet en als ze er wel komen dan worden ze zo opgenomen door het niet Hooligan en dus wel sportminnend publiek dat ze: of weggaan of hun Hooliganisme aan wilgen hangen en dat is geen grootspraak, hoor. (Richting Neeltje Jans stond er ook nog een een smak publiek, helemaal gek van de koers!)
Maar goed, ik begin met het begin ver die rare Tour en dat is dan de gele trui, nu ja de dragers daarvan. Ik kijk al een jaar of veel, vanaf de jaren zeventig, zeg maar, naar dat fietsgebeuren. Nu ja, kijken niet alleen, luisteren ook. Ik kom daar even op omdat ik een oude opname zag van de dag dat Joop, ja, onze Joop, die van de matrassen en de Jumbo, oh ja, ook nog van de Tour en het WK, na de opgave van Bernhard Hinault geïnterviewd werd, waarover verklap ik zo, door een Franse Tv man. Op de achtergrond zag ik Theo lopen. De Theo, de enige echte en helaas al jaren overleden Theo Koomen. Ik geloof eigenlijk dat Theo geen ruk idee had van wat wielrennen nu eigenlijk was, maar lu.... kon hij als de beste. (dat had hij gemeen met ene Barend Barendse, maar die naam zegt niemand geloof ik nog iets.) Maar goed, die Theo Koomen, uit Wervershoof in West Friesland deed radiocommentaar voor de NTS, zo heette de NPO toen nog. Zoals heden ten dage had je toen ook van die saaie etappes. Ja, de renners doen hun best, maar ja, niet het hele leven is alleen maar feest, toch? Dus ja, dan wordt radio commentaar ook saai, maar Theo leukte dat dan wel weer op. Ik geef als voorbeeld: "Ontsnapping van die en die coureur, oh, wat gaat hij er vandoor, mensen zie dat nog eens! GEWELDIG, wat een demarrage". Als je toen toevallig de Tv aan had en de radio ook nog, dan zag je dat er geen ene renner zijn gat oplichtte om weg te rijden, maar hoogstens een plas ging doen.  Theo zag ook forellen mee zwemmen in de beekbergen in een klimetappe. Ik ben geen vis kenner, maar ik geloof niet dat er, naast zalmen, veel vissen in beken in bergen tegen de stroom inzwemmen. Nogmaals, een forel hoort bij de familie van de "Salmo", dus het zou kunnen, maar, Theo kennende was het eerder een penis verhaal.
Eh ja, Theo en onze Joop, maar even terug naar die Barend Barendse, ja, het wordt weer een enorm verhaal, maar, ach het is zomer en zo en anders ga je alleen maar bier zitten hijsen en dan lees je dit Blog niet, dus het is voor je eigen gezondheid, zeg maar. Nu ja, die Barendse was een aardig mens, hij is al bijna 35 jaar geleden overleden, hoor. Maar, al te snugger was hij niet en al te veel sjoege van fietsen had hij ook al niet. Een van zijn,vele, maar misschien de meest befaamde, miskleunen was tijdens een live radio verslag van de TDF. Hij stond natuurlijk in verbinding met Hilversum en daar hoorde men dat die bewuste dag het kabinet van de Franse premier Pimflin was gevallen. Dat meldde men aan hem, live: "Barend, Pimflin is gevallen!" Barendse brak meteen in: "Aan namen heb ik niets, rugnummers moet ik hebben."
Dus ja, zo zat dat met Theo en Joop. Oh ja, je hebt gelijk, ik moet dat verhaal nog kwijt. Het is naar aanleiding van de twee kerels in geel, die uitvielen. In een volgend Blog meer daarover. Maar, in 1980 verdween Bernard Hinault, toen de leider van het algemeen klassement, schielijk en als een dief in de nacht, uit de TDF. Hij had, omdat hij altijd op die vreselijk zware verzetten reed,last van een "verzwotsing" aan een kniepees. Hoewel hij een groot coureur was en nog steeds een grote seigneur is, vond ik het klein dat hij zo verdween. Maar goed, de volgende ochtend geen drager van de gele trui. Joop, die tweede stond in het klassement, kon zich bij het vertrek in het geel hullen, maar hij deed dat niet en dat was dan wel weer klasse van hem. Op zijn eigen, wat saaie en linkse manier, vertelde hij dat dat niet "bon ton" was en zo maakte hij zich bij de Fransen nog meer populair dan hij in dat land al was. En, dat gebeurde, dat niet hullen in het geel, deze week zelfs TWEE keer, uniek en raar. (later meer, dus.) Theo zag zijn Franse collega dus een heel gesprek hebben met Joop, merkte dat hij de slag had gemist en riep Joop na of hij nog wat wilde zeggen. Joop riep iets van: "Pff en misschien" en reed weg, de West-Fries stomverbaasd en verbouwereerd achterlatend.

Joop, het is een groot mens. Ik kwam en kom hem wel eens tegen, als hij, al dan niet op vakantie in Nederland, fietst in de Zuid Hollandse polders. Gelukkig reed ik al die keren net de andere kant op. Ik moet er niet aan denken om in het wiel van Fietser nummer een van Nederland in het wiel te gaan zitten, zonder over te kunnen nemen, want, geloof me, de man had de snee er goed in.*
Ooit heb ik, jaren jonger nog, eens amechtig in het wiel gehangen van een veel oudere mijnheer op een snelle fiets. Ik was een dikke dertiger of zo en die oudere mijnheer leek wel een magere en  slanke zestiger. Ik hing het hele rondje "Ronde Hoep", Google dat maar, in zijn wiel. Ik wilde dolgraag over nemen, maar kon, mijn tong dreigde tussen mijn buiten- en binnenblad te gaan hangen, net aan zijn voorwiel komen. "Ik neem nu even over hoor", hijgde ik, met de moed der wanhoop, want ja, dat hoort, nee niet hijgen, maar overnemen. Hij keek me van opzij aan: "Hoeft niet hoor jochie, blijf maar in m'n wiel." Ik herkende de kop met dat haar, ik herkende de blik uit die ogen, ik zag de wenkbrauwen en de bekende en wat brouwende stem die ik zo vaak had gehoord op Tv en via de radio. Het was Peter Post! De bekende coureur en de nog veel meer bekende ploegleider die Joop naar zijn Tourzege had geholpen. Een zestiger was hij toen al, die elk plezier ritje beschouwde als een touretappe. Ik ben hem vaker tegen gekomen. Hij heeft zelfs een keer in mijn wiel gereden. Nu ja, een kilometer of drie misschien, maar man, wat voelde ik me groots en helemaal toen hij me ook nog eens bedankte!

* de snee er goed in: heeft niets met het dames wielrennen of het niet hebben van fietszadels van de damesfietsen te maken, hoor. Hier betekent het dat het heel snel ging!