En ja, zo is onze hoop op het geel vandaag (ondertussen gisteren), vertrokken uit de TDF. Tom Dumoulin, 24, geboren in Maastricht, coureur bij Giant/Alpecin, hoop op de witte en misschien gele trui in deze TDF, is slachtoffer geworden van een domme en massale valpartij. Gvd, mag ik dat woord even zeggen? GVD, dus. In hoofdletters en dus heel luid, want zo zei ik het gistermiddag ook! (Ik schrijf dit overigens op de avond na de "kasseien etappe")
Even over dat vallen. De man, die alles aanstichtte, William Bonnet van de JDF ploeg, kon er niets aan doen. Die dingen gebeuren in een vol, druk en vooral nerveus peloton. Ik heb het zelf vaak genoeg meegemaakt of zien gebeuren. Jouw voorwiel tikt, een onderdeel van een tiende van een seconde, het achterwiel van de man voor je aan en ja, je doet er geen
moer meer aan, je ligt op je plaat. Hoe goed je ook kan sturen, hoe snel en scherp je ook reageert, je ligt. Over en sluiten.Voor onze Dumoulin was dat ook het geval. Wat ik begreep is, dat hij een schouder uit de kom had en zelfs een breuk(je) in die schouder. Dat is zo triest. Maar dat is zo fietsen. Elk jaar zien we het gebeuren, in de voorjaarsklassiekers, in de grote rondes en natuurlijk ook in het najaar. Er lagen, naast Bonnet en Dumoulin, meerdere renners bij, waaronder Fabian "Spartacus" Cancellara, die het geel aan had. Voor hem zag de wereld er rottiger uit. Hij stapte wel weer
op de fiets, kwam zelfs aan in Huy, of Hoei, al naar gelang je Nederlands of Waals spreekt. Bij nader onderzoek bleek dat hij twee breukjes in zijn lendenwervels L3 en L4 had, begreep ik. Dat zijn niet de meest bedreigende breuken, hoor, hij brak de twee Processi Spinosi, of wel de "doornuitsteeksels" van die wervels. Je kunt ze voelen als je met een paar vingers langs je wervelkolom, of die, en dat is lekkerder, van je partner m/v voelt. Het zijn die harde uitstekende stukjes bot in het midden van de rug. Nee, je houdt aan breuken van die botjes geen verlamming over, maar er lopen wel allemaal spieren en pezen die daar aan vast zitten en ja, die zitten dan niet meer vast, dus los, dus, ja de werking van die spieren en pezen houdt een beetje op.Ik zag een twintigtal renners bij de massale valpartij in het zijterrein liggen. Het eerste dat je opvalt is dat de minst getroffen coureurs meteen overeind krabbelen en naar hun fiets zoeken en grijpen en weer opstappen. Ook de Zwitser in het geel, deed dat. Wetende, nu ja, voelende dat hij weer een enorme blessure had, het was hem eerder dit jaar al overkomen. Ook andere mannen, met gebroken sleutelbenen, met een of meerdere gebroken middenhandsbeentjes en met gehavende lijven, pakten hun fiets en gingen weer door. Wel met iets minder elan, maar toch!
Ik kijk wel eens naar een voetbal wedstrijd. Jullie ook? Zien jullie dan ook, net als ik, zo een miljoenen verdienende stervende zwaan, die, omdat de bal van zijn voet schoot, maar even, met heel veel misbaar, roepend om een gele kaart voor zijn tegenstander, ter aarde zijgen en nooit meer op te lijken of willen gaan staan? Ik begon, heel langzaam, heel traag, hoor, weer wat van het voetballen te houden, omdat mijn kleinzoon het zo goed in dat spelletje doet, maar nu, nadat ik de echte kerels weer eens zag sporten, denk ik dat de EK en WK toch maar weer oversla. (De NLTv scheen overigens "Beach volleybal", geloof het of niet, uit te zenden. Wie bedenkt dat? Wat is dat? Is daar geld voor? Voor zo'n miniscuul vakantie pleziertje? Wie verzint zoiets?)
Maar goed, even over de etappe van vandaag, die natuurlijk op papier heel sensationeel leek, maar het niet echt werd. Oh ja, sensatie genoeg, fraaie beelden van stoffige wegen, maar zonder echte finale. Alle grote manen bleven bij elkaar, de knechten, die kreet mag ik echt gebruiken, die bestaat nog steeds in het fietsen, pierden er op het einde af en Tony Martin won, omdat de sprinters elkaar te veel beloerden. John (beton) Degenkolb werd nog wel tweede, maar er had voor hem, en ons, meer ingezeten. Gelukkig bleven Mollema en Gesink wel bij de les en eindigden ze in de eerste groep.
Maar: er is sensatie zat in deze TDF uitgave, soms negatieve sensatie, maar ik kijk met heel veel plezier.
Morgen een sprintersfestival, naar Amiens. Ik hoop op mijn favoriet. Maar ja, koers is koers, natuurlijk en de koers is al even verassend als het leven. Zo zit je op je fiets en droomt van geel. Zo ben je een vrolijke en trotse moeder van een dochter die zelf twee kinderen heeft en hoor je dat je dochter die vreselijke ziekte die men dan maar eufemistisch Ca noemt heeft. Zo ben je een blije ma en oma en zo ben je een moeder van een kind dat heel ziek is. Sterkte voor L. en haar gezin en gelieven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten