zondag 19 mei 2013

De val van de Reuzen





Eerlijk is eerlijk, ik heb de titel voor deze Blog gepikt van het boek van Ken Follet: The fall of Giants.
Dat is het eerste deel van een trilogie die het Europa van de jaren van net voor de eerste wereldoorlog, tot net na de tweede wereldoorlog beschrijft. Fraai en, zoals je van Follet kunt verwachten, vooral lang.
Maar er is wel wat gebeurd zeg, de afgelopen dagen in de GDI! (de laatste update is dat Wiggins en Hesjedal uit de GDI zijn verdwenen. Ziek, zegt men. Ja, dat kan. Ik wil daar nog wel wat over zeggen, later)
Maar hoe dan ook, de GDI blijft een loterij. Waar vroeger het parkoers werd uitgetekend op de Italiaanse heldentenoren is dat de afgelopen jaren niet meer zo. Ik weet nog dat Moser, Simoni, Pantani en Salvodelli de grootste kanshebbers waren en dat de rittenkoers helemaal op hun lijf geschreven werd. Overigens,  Indurain won hier twee keer en ja, de grote Merckx natuurlijk ook. Van Moser werd verteld en ik heb het ook gezien, dat hij, tijdens een tijdrit, zo door een heli werd gevolgd dat de wind van de machine hem vooruit zou hebben geblazen. En, als een Italiaanse renner ontsnapt, blijft de cameramotor net iets te lang voor hem rijden om beelden te maken, let maar eens op.
De afgelopen jaren is de GDI, in mijn ogen, groter en zwaarder geworden dan de TDF. Er zijn tegenwoordig meer beklimmingen die die naam verdienen en veel minder kilometers tegen het horloge. Helaas wordt de GDI, zoals zo vaak, getroffen door de Global Warming. Het sneeuwt en regent zo vaak in de bergetappes in het noorden van het land, (het is nog steeds maar mei) dat er vaak flink geknipt wordt in de parkoersen. Dat is voor ons, kijkers, natuurlijk vervelend, maar, geloof me, voor de renners is het een zegen. Als (een beetje) ervaringsdeskundige kan ik je vertellen dat het afdalen van een col in een enorme hoosbui een belevenis is, die zich verhoudt als het bezoek van een belastinginspecteur bij een garage bedrijf. De adrenaline spat je oogballen uit. Dat is tijdens een gewone afdaling al een beetje zo, maar als je met zeventig per uur op je smalle en gladde bandjes een bocht instuurt die op een miniwaterval lijkt en dan je voorwiel een hele andere kant op ziet gaan dan in de richting die jij in je bedoeling had, dan weet je pas dat je bijnieren hebt!
De rit van vandaag zou eindigen op de Col du Galibier, in Frankrijk dus. De renners moesten dan eerst nog over de Monte Cesino, dan nog 'even' over de 'Telegraphe' om vervolgens te eindigen op de Galibier. Een makkie, dus, maar dan heel anders. Het is niet meteen de koninginnenrit, maar het is pittig zat.
Ik schakelde in (had zelf een lekker end gereden) op de Belg, waar anders, en zag een gesloten peloton de eerste klim doen. Op het gemak. Geen aanvallen en geen zenuwachtig gedoe. Want, vertelden de verslaggevers, de grote mannen van het peloton, denk aan Nibali en Di Luca en Scarponi, willen niet dat er heel veel coureurs uit de strijd genomen zouden worden door een te grote achterstand bij de aankomst. Een mooi verhaal en het lijkt alsof er solidariteit in het peloton heerst, maar dat is gel.. natuurlijk. De kopmannen willen natuurlijk hun (minder sterke klimmende) knechten sparen en in koers houden, want de GDI duurt nog een hele zware week.
In de afdaling van de Cesino ging het 'los', met Pieter Weening, als eerste serieuze aanvaller. Later vielen Gesink en Kruiswijk ook aan, dus heel veel Nederlands geweld op Franse Alpenwegen. Uiteindelijk won Johan de Graaf, nu ja, Giovanni Visconti, zoals hij in zijn eigen taal heet. Gesink en Weenink en Kruiswijk raakten wat achterop, dat wel. Maar man, het was genieten weer.
Oh ja, ik zou het nog even over de TDF en de GDI winnaars van het vorige jaar hebben. Dat was het jaar waarin het 'Grote Schandaal' losbarstte, een schandaal dat Armstrong de kop, zijn TDF zeges en ettelijke miljoenen kostte. Was 2012, het jaar waarin volgens de Maya (of was het Inca) overlevering de wereld zou eindigen, misschien het jaar waarin echt werd afgerekend met de 'pakhazen' in de sport? In de klassiekers gingen redelijk 'onbekende' mannen (Cancellara even uitgesloten) met de zege er vandoor. In de GDI gaan Wiggins en Hesjedal roemloos en naamloos ten onder. Toeval?
Ik laat later meer weten.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Het nieuwe verraad

 In 1938 vloog Neville Chamberlain naar München, de hoofdstad van Beieren, in Zuid Duitsland, om onderhandelingen te voeren met de (tot nu t...