Zoals ik al eerder heb gemeld op mijn Blogs, is het dit jaar tijd voor de beklimming van de Stelvio, die lange pas in de Italiaanse Dolomieten. Althans, dat is zo voor de vrienden. Ik heb al verteld dat ik heb afgehaakt voor die tocht. Daar liggen nogal wat privé redenen aan ten grondslag en, zoals het woord 'privé' al aangeeft, is dat dus een persoonlijke, of zijn dat meerdere persoonlijke redenen. Maar, het fietsen met de mannen en het verkeren in het gezelschap van hen, echte vrienden, is dermate prettig, dat ik wel zoveel mogelijk voorbereidingstochten met hen wil ondernemen. Dat geheel zal dan in hun geval culmineren in de beklimming van die Dolomietenpas. Ik zal die dag, als hommage aan hen, de Haarlemmermeerpolder gaan rondfietsen. Ja, die polder verfoei ik als de hel, eerlijk is eerlijk, maar afzien is afzien, ook op het vlakke.
Ik geef een kleine hint. In 2014 heb ik, nu ja, wij, hopelijk, alle set backs achter ons en ik heb de mannen alvast een hint gegeven, de afgelopen winter. Er wordt wijn geteeld op een berg, die als de 'Winderige berg' bekend staat. De Mont Ventoux! Die 'tjot', 'marinespeak' voor berg, wil ik absoluut doen. De jongens hadden de hint eerst niet helemaal door, toen ik met twee van die, fraai ingepakte flessen, aankwam. Iets later viel hun 'frank', zeg maar. Ze waren, die dag, minder enthousiast, want nog volop in voorbereiding voor de Stelvio.
Maar, er moet getraind worden. Er moeten kilometers worden gemaakt, afstanden in de benen worden gekregen, man, wat een krom Nederlands, ik had het Kroningslied kunnen schrijven, lijkt het, maar in elk geval, er moest gefietst worden. Ik schreef al, dat ik de eerste rit, met Paul en Bas, uitgevallen was, vanwege een dubbele lekke band. Achteraf, gepsycholigisofiseer, is dat natuurlijk een teken aan de wand geweest. Ik bedoel, ik zou niet mee gaan voor de rit der ritten, dus heerste er wat gemakzucht bij me en wat verwaarlozing van mijn materiaal bij me, zou de insider kenner van mijn brain zeggen. Ware het niet dat dat Bull was, want ik verzorg mijn fietsen alsof ze mijn kinderen/kleinkinderen zijn, heel erg goed dus. Nee, het was toen tot twee maal toe domme pech.
Maar goed. Een week of wat later had ik een herkansing. Het was tijdens dat vakantieweekje, ik schreef er over, met die prachtige foto's van Esmee van de ruïne van Batenburg, dat de gedachte bij me opkwam om eens in deze streek te gaan fietsen.
Wij, harde kern, fietsten op een zondag in de fraaie Noord-Hollandse polders, maakten een hoop kilometers en deden een bakkie in Broek en spraken wat over de volgende rit, die, geleidelijk, naar 'boven' moest gaan. Frits opteerde voor de Veluwezoom, ik bracht de streek rond Mook in en we kwamen tot een compromis: we doen de combinatie! Jullie kennen me nu ondertussen. Ik ben slim, knap, intelligent en vooral heel bescheiden. Dus, in al mijn bescheidenheid stelde ik voor om dan maar de combinatie van beide heuvelroutes te gaan maken en dat ik die wilde uitstippelen. Paul en Frits stemden gretig toe. Dus zat ik, vanaf Broek in Waterland en de Galerie van Elly Koot al met een geestelijke Tom/Tom in mijn hoofd.
Lang verhaal, nog korter. Ik stippelde een tocht uit, vanaf ons vorige vakantieadres. Het was en fraaie route. Ze ging door Mook, over de Mokerhei, via Berg en Dal en door Nijmegen. Daarna hadden we het vlakke land van de Oost Betuwe voor ons. Ik vreesde dat het heel saai zou zijn en kwam dan ook niet bedrogen uit. Slechte fietspaden en een vlak land, waar Rijn en Waal zich hadden gesplitst en een eiland hadden achtergelaten, (De Betuwe, waar ooit de zo trotse Bataven woonden, voerden ons naar Arnhem. We staken een brug over, reden naar Rheden, (nee, dit is niet gezocht, dit lees ik ook net nu,) langs het water en zochten een koffiestop in dat dorp.
Rheden behoort vermoedelijk tot de streng gelovige plaatsjes in ons land, want niets was 'open'.
Ja, een pannenkoekenhuis. Maar daar stopte net een bus met 80 senioren, gewapend met of leunend op rollators of krukken. We wisten dat we, aansluitend bij dat genootschap, waarschijnlijk een uur zouden moeten wachten op onze koffie met!
--morgen meer--
Geen opmerkingen:
Een reactie posten