Nou, we zijn dus vannacht gewoonweg maar gewoon gaan slapen. Met spijt van mijn kant (van het bed) maar met het gedoe met het oppassen op twee kleinkinderen, man, dat is afzien dat. Nou ja, daar gaat nog wel eens een Blog over, maar in elk geval waren we vanmorgen vroeg en fit op en naar weer een oppas dag.
Maar het zou gaan over dat fietsen en die plussen die dat heeft. Ik zal niet (weer) beginnen over de positieve ervaringen die het heeft op je lijf. Op je beenderengestel, op je spierstelsel, op je hart en longen. Dat is allemaal helemaal bekend. Maar, en vooral, op je psychische gesteldheid heeft fietsen, nu ja sporten, maar in mijn geval fietsen, een hele goede en 'balsemende' invloed. Ik weet niet of jullie dat wel eens hebben. Je hebt een dag gewerkt, je hebt een hoop gedoe gehad, lastige chef, veel foute dingen of lastige collegae of een systeem dat het niet deed, kortom, een doorsnee werkdag.
Aan het einde van die dag stap je in of op je gemotoriseerde voertuig en zoekt zo de weg die aansluiting geeft op de A zoveel weg die je naar huis zal brengen op. Op het moment dat je die straat opdraait, gaat het al mis. K.., wat een drukte. Langzaam, heel langzaam vorder je naar de een of andere ring (alle steden hebben tegenwoordig ringwegen) en je ziet al vanaf de oprit naar die ring, dat het helemaal fout zit. 'Good grief', zeg je dan, je bent goed opgevoed toch, 'het zit aardig vol'. Maar, je sluit netjes aan en na een uurtje en vier kilometer ben je eindelijk op je A zoveel.
F..., die staat ook vol. Na drie uur ben je thuis. Drie uur over een afstand van 40 kilometer. (Dat is ongeveer de gemiddelde afstand die we forenzen. En, ik gebruik het hoge getal van dat gemiddelde.) De kinderen liggen al in bed, heerlijk, weer even een stuk zorg minder, je eten staat koud in de ping, nou ja, eerst even douchen, maar je shampoo is op, verdorie en je meisje vertelt dat het programma dat je nog even had willen zien voor het slapen gaan, niet doorgaat omdat er een interview komt met een bank specialist over het waarom van het misgaan met die deal met die Cypriotische bank! Shit, de zekering van de ping is doorgebrand, nou ja, dan maar een paar handjes vol chips. God, paprika smaak, niet te vreten.
De volgende morgen is er een ernstig ongeluk op jouw A en je bent een goed uur later binnen en je chef was al geflipt omdat je het werk niet helemaal af had. Fok, wat een gedoe, dat verkeer.
Het was afgelopen dinsdag 21 mei een gewone en typische Nederlandse voorjaarsdag. Het regende de hele dag, het waaide als een gek en het was maar een graad of tien. De ochtendspits was redelijk druk geweest dus zou de avond spits dat zelfde beeld wel hebben. Dat klopte. Vanaf Zaandam reden we al in de rij voertuigen die naar de Coentunnel reed, grappig, mijn spellingscontrole zegt 'Poentunnel' en dat zal het ook wel zijn, en daar deden we al de nodige tijd over. Dan stond het stil op de ring van Mokum. Maar dan ook helemaal, begrijp je. Ik kon de afslag Diemen pakken en via de Middenweg en de Kamerlingh Onnes laan kwamen we langs de Amstel rijdend op de A2 en zo, onder een A 10, de ring door, die helemaal vaststond, op de afslag Amstelveen, die helemaal vaststond. Dus reden we rechtdoor, gingen door de onder en kwamen zo vlak bij de brug naar onze woonplaats uit. Ja, het reed wel allemaal geen 120 per uur, maar we stonden nauwelijks stil. Toch duurde de tocht van amper 30 kilometer al met al nog een dik uur.
E. complimenteerde me met mijn richtingsgevoel en met het feit dat ik dus al die achteraf weggetjes en routes wist. Ik, vrouwen geven graag complimenten maar mannen ontvangen die nog veel liever, vertelde haar, toch wel gestreeld in de testosteron golf die haar compliment in mij liet opstijgen, dat dat kwam omdat ik zo veel en vaak fietste in de omgeving, dan al mijn narigheid van het werk vergat en dat ik dus alle routes en straatjes en weggetjes en stegen in de buurt kende.
Op TXT, las ik dat de A9, A10 en de A2 nog tot heel laat in de avond hinder hadden van files.
Vandaag, woensdag, pasten we weer op. Het was droog en er was geen gedoe, binnen een half uur waren we thuis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten